Η δευτερη πραγματικοτητα που μας περιβαλλει

Η Ελλάδα των 11 εκατομμυρίων περίπου πολιτών έχει 82 μητροπόλεις

2011-12-27T03:52:00.000-08:00

Η Ελλάδα των 11 εκατομμυρίων περίπου πολιτών έχει 82 μητροπόλεις. Κανένας και καμία Υπουργός δεν σκέφτηκε πως η διοικητική Οργάνωση της Εκκλησίας της Ελλάδος (η οποία αποτελεί Δημόσια Υπηρεσία που ασκεί εξουσία και κάνει διοικητικές πράξεις) θέλει ένα δικό της Καλλικράτη. Στις μέρες της φοβερής κρίσης που περνάμε, έχουμε την πολυτέλεια να πληρώνουμε 82 Μητροπολίτες με όλη τους την Οργάνωση. Να διατηρούμε 82 μικρά ανάκτορα, μητροπολιτικούς ναούς και πλήθος δημοσίους υπαλλήλους σε κάιε μια από τις Μητροπόλεις. Μήπως η κυβέρνηση αυτή που είναι απελευθερωμένη δεσμεύσεων (είναι;), παρά να περιμένει τον διαχωρισμό της Εκκλησίας από το Κράτος, να προχωρήσει άμεσα στην κατάργηση όλων των Μητροπόλεων και στη θέσπιση Περιφερειακών Επισκοπών στα διοικητικά όρια των περιφερειών της χώρας; Και για να δείτε πόσο άσχετοι είμαστε όλοι, σας παραθέτω τις Μητροπόλεις. Θα εκπλαγείτε με την οργάνωση κρατιδίων ανά την επικράτεια που τα όριά τους έχουν προκύψει από εξυπηρετήσεις συμφερόντων που θυμίζουν Οθωμανική Αυτοκρατορία (προ του Συντάγματος αυτής….).

Έχουμε λοιπόν αλφαβητικά:

Αιτωλίας και Ακαρνανίας, Αλεξανδρουπόλεως, Αργολίδος, Άρτης, Βεροίας και Ναούσης, Γλυφάδας, Γόρτυνος και Μεγαλοπόλεως, Γουμενίσσης, Αξιουπόλεως και Πολυκάστρου, Γρεβενών, Δημητριάδος και Αλμυρού, Διδυμοτείχου και Ορεστιάδος, Δράμας, Δρυϊνουπόλεως, Πωγωνιανής και Κονίτσης, Εδέσσης, Πέλλης και Αλμωπίας, Ελασσώνος, Ελευθερουπόλεως, Ζακύνθου και Στροφάδων, Ζιχνών και Νευροκοπίου, Ηλείας και Ωλένης, Θεσσαλιώτιδος και Φαναριοφερσάλων, Θεσσαλονίκης, Θηβών και Λεβαδείας, Θήρας, Αμοργού και Νήσων, Ιερισσού, Αγίου Όρους και Αρδαμερίου, Ιλίου, Πετρουπόλεως και Αχαρνών, Ιωαννίνων, Καισαριανής, Βύρωνος και Υμηττού, Καλαβρύτων και Αιγιαλείας, Καρπενησίου, Καρυστίας και Σκύρου, Κασσανδρείας, Καστορίας, Κερκύρας, Παξών και Διαποντίων Νήσων, Κεφαλληνίας, Κηφισίας, Αμαρουσίου και Ωρωπού, Κίτρους, Κατερίνης και Πλαταμώνος, Κορίνθου, Σικυώνος, Ζεμενού, Ταρσού και Πολυφέγγους, Κυθήρων, Λαγκαδά, Λαρίσης και Τυρνάβου, Λευκάδος και Ιθάκης, Λήμνου και Αγίου Ευστρατίου, Μάνης, Μαντινείας και Κυνουρίας, Μαρωνείας και Κομοτηνής, Μεγάρων και Σαλαμίνος, Μεσογαίας και Λαυρεωτικής, Μεσσηνίας, Μηθύμνης, Μονεμβασίας και Σπάρτης, Μυτιλήνης, Ερεσσού και Πλωμαρίου, Ναυπάκτου και Αγίου Βλασίου, Νεαπόλεως και Σταυρουπόλεως, Νέας Ιωνίας και Φιλαδελφείας, Νέας Κρήνης και Καλαμαριάς, Νέας Σμύρνης, Νικαίας, Νικοπόλεως και Πρεβέζης, Ξάνθης και Περιθεωρίου, Παραμυθίας, Φιλιατών, Γηρομερίου και Πάργας, Παροναξίας, Πατρών, Πειραιώς, Περιστερίου, Πολυανής και Κιλκισίου, Σάμου και Ικαρίας, Σερβίων και Κοζάνης, Σερρών και Νιγρίτης, Σιδηροκάστρου, Σισανίου και Σιατίστης, Σταγών και Μετεώρων, Σύρου, Τήνου, Άνδρου, Κέας και Μήλου, Τρίκκης και Σταγών, Τριφυλίας και Ολυμπίας, Ύδρας, Σπετσών και Αιγίνης, Φθιώτιδος, Φιλίππων, Νεαπόλεως και Θάσου, Φλωρίνης, Πρεσπών και Εορδαίας, Φωκίδος, Χαλκίδος, Χίου

Φανταστείτε τώρα πως κάθε φορά που πατάτε ένα σύνδεσμο και μεταφέρεστε στην ιστοσελίδα μια επιμέρους μητρόπολης, για αυτή την ιστοσελίδα κάποια ευρωπαϊκά κονδύλια, σε συγκερασμό με ελληνικά κονδύλια έχουν δαπανηθεί και έχουν μετρηθεί στην απορρόφηση και την ψεύτικη ανάπτυξη των προηγούμενων ετών που τώρα μετράμε τι ντενεκές ξεγάνωτος ήταν… Αντίστοιχα και τα κονδύλια που φαγώθηκαν για τη συντήρηση ανακτορικού τύπου κατοικιών που τα επιδοτήσαμε ως μνημεία, ναών που εξωραΐσαμε και μετατρέψαμε σε μητροπολιτικούς και ου το καθεξής…

Έλληνες βοήθειά μας!

(πηγή: http://www.ecclesia.gr/greek/Dioceses/Dioceses.html )

Στην πολιτική δεν είναι όλοι ίδιοι

2011-11-23T08:59:00.006-08:00

Επειδή δεν υπάρχει χειρώτερη συμφορά από το να πιστούμε πως όποιος ασχολείται είναι όμοιος με όλους τους άλλους και άρα χωρίς ιδιαίτερο βάρος. Και επειδή τελικά, το μόνο που ωφελεί η παραπάνω συλογιστική είναι το υπερεγώ του καθενός που με αυτό τον τρόπο δεν αναλαμβάνει τις ευθύνες του για την απόφασή του να υποστυρίξει τον έναν ή τον άλλον πολιτικό.... Δέστε την Αφίσα από την προεκλογική εκστρατεία του Στέφανου Μάνου 20 χρόνια πίσω... Θα δείτε πως όσα αναγράφονται αντιστοιχούν στις σημερινές τοποθετήσεις του ίδιου αλλά και της Δράσης που όλοι υποστηρίζουμε ο καθένας με τις δυνάμεις του.

Στην πολιτική δεν είναι

2011-11-23T08:59:00.005-08:00

Στην πολιτική δεν είναι

2011-11-23T08:59:00.004-08:00

Στην πολιτική δεν είναι

2011-11-23T08:59:00.003-08:00

Στην πολιτική δεν είναι

2011-11-23T08:59:00.002-08:00

Στην πολιτική δεν είναι

2011-11-23T08:59:00.001-08:00

Στην πολιτική δεν είναι

2011-11-23T08:59:00.000-08:00

ΝΕΑ ΜΕΡΑ Η ΑΥΡΙΑΝΗ! ΦΥΓΗ ΠΡΟΣ ΤΑ ΕΜΠΡΟΣ

2011-11-03T03:44:00.000-07:00

Paul REBEYROLLE lithographie de 1968

www.drassi.gr

Πάντα ψάχνω την Καλαμάτα και ως αρχιτέκτονας και ως αρχαιολόγος

2011-10-10T08:54:00.000-07:00

Ο Καλαματιανός Χάρης Σαββίδης μόλις πριν μερικές ημέρες ολοκλήρωσε την έκθεσή του στην γκαλερί «Καπλανών 5» στο κέντρο της Αθήνας. Πρόκειται για έκθεση σχεδίων του αρχιτέκτονα με τίτλο «Χορός και ψυχή. Οι μονοκοντυλιές του autocad» που αποτελείται από 15 έργα σε επιφάνειες plexiglas με επικολλημένες έγχρωμες ταινίες ελάχιστου πάχους.

Συνέντευξη στη Μαρία Τομαρά για την εφημερίδα "ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ" της Μεσσηνίας της 10ης Οκρωβρίου 2011

Ο Χάρης Σαββίδης έχει κάνει μια αξιοπρόσεκτη διαδρομή στη μελέτη διαφόρων αντικειμένων, από το Μαθηματικό της Πάτρας, σε σπουδές Αρχαιολογίας και κατόπιν Αρχιτεκτονικής στη Γαλλία. Εδώ και 6 χρόνια με την σύζυγό του Πέννυ έχουν ξεκινήσει το δικό τους αρχιτεκτονικό εργαστήριο «Ελυτρον Αρχιτεκτονική + Πολεοδομία ε.ε.» καθώς η Αρχιτεκτονική “είναι ένα κέλυφος που περιβάλλει κόσμους“ όπως λέει ο ίδιος.

Σχετικά με την τέχνη δηλώνει επηρεασμένος από πολλούς ανθρώπους που ξεχωρίζει και αγαπά, μεταξύ των οποίων τον Καλαματιανό ζωγράφο Νέστορα Παπανικολόπουλο, ενώ η αύρα του Μεσσήνιου χαράκτη Α. Τάσσου είναι εκεί, καθώς η «Έλυτρον Αρχιτεκτονική+Πολεοδομία» στεγάζεται στο χώρο όπου ο Τάσσος αναδείχτηκε ως χαράκτης.

_ Καλαματιανός κι εσείς;

«Εννοείται! Γεννήθηκα και μεγάλωσα στην Καλαμάτα μέχρι 11 ετών, καθώς οι γονείς μου ήταν καθηγητές στην Καλαμάτα, ενώ η μητέρα μου κατάγεται από τον Μελιγαλά. Στην Καλαμάτα βέβαια επιστρέφω κάθε καλοκαίρι για διακοπές».

_ Τι διαφορές εντοπίζετε στην πόλη που μεγάλωσες και στην πόλη που έρχεσαι μόνο τα καλοκαίρια πια;

«Η πόλη που μεγάλωσα ήταν μια πόλη που την γυρίζαμε όλη με τα ποδήλατα και δεν φοβόμασταν τίποτα ενώ η πόλη που επισκέπτομαι είναι μια πόλη που την επισκέπτομαι με το αυτοκίνητο, την περπατάω ελάχιστα και ψάχνω σε ποια παραλία θα καθίσω. Πάντως την Καλαμάτα πάντα την ψάχνω και ως αρχιτέκτονας και ως αρχαιολόγος και έχει πολύ ενδιαφέρον. Είναι λοιπόν ένα μέρος που έχει ιστορία και εμφανή ιστορία».

_ Νομίζετε ότι μετά το σεισμό θα μπορούσε να έχει δομηθεί αλλιώς η πόλη;

«Το μεγαλύτερο μείον της Καλαμάτας -και το λέω ως πολεοδόμος- είναι που κλείστηκε η οδός Αριστομένους από το πάρκο και κόπηκε η πρόσβαση της πόλης στη θάλασσα. Κακά τα ψέματα όλες αυτές οι μικρές οδοί που πάνε προς τη θάλασσα, η Φαρών, η Ακρίτα, είναι μικροί δρόμοι και δεν έχουν τη δυναμική της λεωφόρου που σε οδηγεί στην θάλασσα».

_ Γι’ αυτό το πάρκο όμως έχει βραβευτεί η πόλη από την “Europa Nostra”...

«Λογικό, γιατί και η Πολεοδομία περνάει στάδια. Περάσαμε από το μοντερνισμό των μεγάλων δρόμων στα πάρκα, στη γραφικότητα των μικρών πάρκων, των παρκιδίων, των αλσυλλίων κ.λπ. και τώρα σιγά - σιγά προσπαθούμε να κάνουμε μια πιο δομημένη μορφή πόλης, στην οποία αυτό που λέμε με λόγια να φαίνεται και στην πράξη. Δηλαδή όταν εγώ είμαι στην Παραλία της Καλαμάτας και θέλω να ανέβω στο κέντρο, ε μην κοροϊδευόμαστε, δεν υπάρχει μια αμεσότητα. Αυτό αρχίζουμε τώρα και το συνειδητοποιούμε και μπορεί σε 15 χρόνια από τώρα να έρθει ένας μεγάλος πολεοδόμος ή ένας δήμαρχος και να πει ότι πρέπει να ανοίξει η Καλαμάτα προς τη θάλασσα και να γίνουν άλλα πράγματα».

_ Ο οικιστικός ιστός αρχιτεκτονικά πώς σας φαίνεται;

«Ακολουθεί την εξέλιξη των ανθρώπων. Δηλαδή, στην Καλαμάτα του ’70 που ήμασταν μικρά δεν ήταν τόσο της μόδας η θάλασσα αλλά η πλατεία, όπου εκεί συνέβαιναν πράγματα, εκεί ήταν τα μαγαζιά της μόδας και γενικά το κέντρο ήταν στο κέντρο της Καλαμάτας. Αυτό σιγά-σιγά άλλαξε και μεταφέρθηκε στην Παραλία, ειδικά το καλοκαίρι κι είναι φυσιολογική εξέλιξη. Την τελευταία δεκαετία αναπτύσσεται το Ιστορικό Κέντρο και είδα μάλιστα ότι υπάρχουν πολλά μαγαζιά εκεί και κάνουν και μουσικές εκδηλώσεις κι είναι πολύ ωραίο όλο αυτό».

_ Είστε υπέρ της ανάπτυξης των ιστορικών κέντρων των παλιών πόλεων;

«Ας πάρουμε το παράδειγμα της Αθήνας – γιατί παντού τελικά το ίδιο συμβαίνει σε μικρότερη ίσως κλίμακα. Δηλαδή όταν μιλάμε για ανάπτυξη πρέπει να εννοούμε πολλές δραστηριότητες διαφορετικές μεταξύ τους. Αυτό σημαίνει ότι οι πολλές δραστηριότητες φέρνουν χρήμα και συγχρόνως κάνουν την πόλη ασφαλή. Δηλαδή όταν υπάρχουν δραστηριότητες από το πρωί μέχρι το βράδυ και από το βράδυ μέχρι το πρωί. Για παράδειγμα από το πρωί δουλεύει μια μικρή βιοτεχνία, δίπλα ένα μαγαζί, από πάνω γραφεία, το μεσημέρι θα έρθει ο κόσμος να φάει στα εστιατόρια, το βράδυ θα πιει το ποτό του, τη νύχτα μένουν κάποιοι εκεί. Ε αυτό είναι μια πολυδιάσπαση της δραστηριότητας η οποία είναι αυτό ακριβώς που λέμε ανάπτυξη. Αν τώρα σ’ αυτόν τον ιστό που τα έχει όλα αυτά μαζί του, βγάλω τα υπόλοιπα και αφήσω μόνο τα εστιατόρια και τα μπαράκια τότε δεν είναι ανάπτυξη, αλλά αρχίζουν τα προβλήματα ασφάλειας, αρχίζουν να μαζεύονται περίεργοι τύποι που δεν δουλεύουν και κάνουν άλλα πράγματα και γενικά δημιουργείται άλλο κλίμα. Αυτό λοιπόν έπαθε η Αθήνα που όταν ξεκίνησαν να κάνουν ανάπλαση στου Ψυρρή θεώρησαν φυσιολογικό -που δεν ήταν βέβαια- να καταστρέψουν ό,τι μικρή βιοτεχνία και εμπορικό υπήρχε και να φτιάξουν δραστηριότητες αναψυχής. Αυτό δεν παράγει ούτε πολιτισμό ούτε αναζωπύρωση του κέντρου και ανάπτυξη. Άρα εσείς να είστε ευτυχείς που τα έχετε όλα στο ιστορικό σας κέντρο και ελπίζω να τα διατηρήσετε γιατί φτάνει ένας νόμος περί αλλαγής χρήσης ώστε να τα καταστρέψει όλα με μιας».

_ Δύσκολη η συμφιλίωση με την ελληνική πραγματικότητα, μετά την επιστροφή από το Παρίσι;

«Ξέρεις ποιο είναι το δυσκολότερο; Ότι περνάμε από έναν κύκλο σπουδών όπου κάποιος μας τρέφει για να μπορούμε να τις κάνουμε, και μετά πρέπει να δουλέψουμε όταν οι σπουδές τελειώνουν! Για μένα αυτό ήταν το πιο ξαφνικό γιατί έκανα έναν κύκλο σπουδών στη Γαλλία που τα πράγματα ήταν εύκολα και δεδομένα. Δηλαδή δεν πήγα ποτέ στη Σχολή μου και να έχει κατάληψη, συνεπώς σπούδασα σε ένα ιδανικό περιβάλλον και μετά γύρισα στην Ελλάδα και έπρεπε να δουλέψω. Έπιασα λοιπόν δουλειά σε ένα αρχιτεκτονικό γραφείο που είναι ακόμα από τα μεγαλύτερα και σημαντικότερα της Αθήνας αλλά δούλευα από το πρωί στις 9 μέχρι το βράδυ στις 12 για να μπορώ να ζω μετρημένα. Εκεί λοιπόν είναι η συμφιλίωση».

_ Η τέχνη πώς μπαίνει στη ζωή σας;

«Είχα πάντα λόξα με τη φωτογραφία και στη Γαλλία είχα την ευκαιρία να δουλέψω ως φωτογράφος για τη σχολή αλλά και για τους καθηγητές της Αρχιτεκτονικής. Αυτή ήταν η πρώτη επαφή με τη φωτογραφία ως ξεχωριστό καλλιτεχνικό αντικείμενο και απ’ αυτή την εποχή κρατάω ένα φοβερό αρχείο φωτογραφιών που ήταν και εκείνες που έκανα για βιοπορισμό αλλά και όσες τράβαγα για προσωπική μου ευχαρίστηση. Αυτό το αρχείο ξεκίνησα να το ψηφιοποιώ και να τυπώνω φωτογραφίες. Αυτό είναι που συνδυάστηκε μ’ αυτό που έκανα στην Αρχιτεκτονική, βάζοντας στον υπολογιστή ένα καθαρά αρχιτεκτονικό πρόγραμμα κι όταν ψηφιοποίησα τα αρχεία των φωτογραφιών βρήκα έναν τρόπο να τα περάσω στο πρόγραμμα και να τα δουλεύω μετά ως γραμμές. Δηλαδή να τους αφαιρέσω το χρώμα, τον όγκο, τη μάζα, τις σκιές και να μείνουν αυτές οι γραμμές που βλέπετε._

ΟΙ ΣΤΟΧΟΙ ΤΟΥ ΕΘΝΟΥΣ ένα σημαντικό κείμενο της μεταπολίτευσης

2011-08-31T12:03:00.000-07:00

ένα κείμενο σταθμός με τη συμβολή του Λεωνίδα Κύρκου

ΟΙ ΣΤΟΧΟΙ ΤΟΥ ΕΘΝΟΥΣ ΣΤΗ ΜΕΤΑΒΑΤΙΚΗ ΦΑΣΗ ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΘΕΜΕΛΙΩΣΗ ΤΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ ΑΠΟΦΑΣΗ – ΔΙΑΚΗΡΥΞΗ ΤΗΣ Κ.Ε. ΤΟΥ Κ.Κ.Ε. (ΕΣ.) ΜΙΑ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗ ΠΟΡΕΙΑ ΓΙΑ ΜΙΑ ΝΕΑ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ

1 Ύστερα από χρόνων στρατοκρατική τυραννία χαράζει για την Ελλάδα η αυγή μίας δημοκρατικής προοπτικής. Η λαίλαπα της 21ης Απριλίου πέρασε, αφού σώριασε τον τόπο σε ερείπια. Η κυπριακή τραγωδία, που άρχισε με το έγκλημα του πραξικοπή- ματος κατά του Μακαρίου, ήταν η τελευταία μιας μακριάς σειράς από συμφορές. Όταν στη φασιστική βία, την οικονομική εξαθλίωση του Λαού, την πλήρη χρεοκοπία της δικτατορίας προστέθηκαν η κατάλυση της ανεξαρτησίας της Κύπρου, η τουρκική εισβολή και οι απειλές του πολέμου, όπου οδήγησε η χούντα με την πολιτική της, η εθνική κρίση ξέσπασε. Η λαομίσητη στρατοκρατική τυραννία έπεσε και άνοιξε ο δύσκολος δρόμος για τη θεμελίωση μιας νέας δημοκρατικής πορείας, την εγκαθίδρυση μιας γνήσιας πολιτικής (ημοκρατίας.

2 Μέσα σ’ ένα σύνολο πολύπλοκων και αντιφατικών παραγόντων, η δύναμη που οδήγησε στην πτώση της δικτατορία των τανκς ήταν στο βάθος η αντίθεση του ενωμένου Λαού. Η πολιτική της στρατοκρατίας προσέκρουσε από την πρώτη στιγμή στην εναντίωση και την αντίσταση των πιο πλατιών μαζών και του συνόλου σχεδόν του πολιτικού κόσμου. Και μέσα στις ένοπλες δυνάμεις, το πραξικόπημα του Απρίλη δεν πέρασε χωρίς αντίσταση. Εκατοντάδες από τους καλύτερους αξιωματικούς διώχτηκαν, φυλακίστηκαν και υπέφεραν.

3 Μέσα στην εθνική κρίση που προκάλεσε η αμερικανόδουλη δικτατορία χρεοκόπησαν μερικά συστήματα ιδεών στα οποία στηριζόταν και η προχουντική δημοκρατία.

I Ο αντικομμουνισμός και η πολιτική των διακρίσεων, που οδήγησε στη στρατοκρατική δικτατορία.

II Η εξάρτηση από τις ΗΠΑ-ΝΑΤΟ στο όνομα της υπεράσπισης της ανεξαρτησίας της χώρας, που έφερε την τραγωδία της Κύπρου και την άμεση απειλή κατά της Ανεξαρτησίας και της Ακεραιότητας της Ελλάδας. Η εκτίμηση ότι η ασφάλεια της χώρας μας κινδυνεύει απ’ το βορρά, απ’ τις σοσιαλιστικές χώρες, ενώ η πράξη απόδειξε ότι κινδύνευε και κινδυνεύει από τον αμερικάνικο ιμπεριαλισμό και το ΝΑΤΟ, που χρησιμοποιούν σήμερα σαν όργανο τον τουρκικό σοβινισμό και επεκτατισμό. Η αντίληψη αυτή οδήγησε στο να προσανατολιστεί η εθνική μας άμυνα στα στρατηγικά σχέδια και επιδιώξεις του Πενταγώνου και να μείνει απροετοίμαστη απέναντι στους πραγματικούς κινδύνους.

III Η θεωρία και πρακτική της «εθνικοφροσύνης», που συνοδευόταν με την κατηγορία κατά της Αριστεράς για εθνική προδοσία, ή, τουλάχιστον, αφερεγγυότητα, και που συνέδεε την έννοια της υπεράσπισης της εθνικής ασφάλειας με την υπεράσπιση του πολιτικού και κοινωνικού κατεστημένου και την καταπολέμηση των σοσιαλιστικών ιδεών.

IV Η θεωρία και πρακτική της οικονομικής ανάπτυξης προς όφελος των ξένων και ελληνικών μονοπωλίων και σε βάρος των εργαζομένων και των μη μονοπωλιακών στρωμάτων δεν οδήγησε στην ανάπτυξη, αλλά στην επιζήμια εξάρτηση της οικονομίας μας. Η χρεοκοπία αυτών των συστημάτων ιδεών, στα οποία στηριζόταν ως τώρα το κρατικό οικοδόμημα μετά το τέλος του εμφυλίου πολέμου, ανοίγει για πρώτη φορά στη σύγχρονη ελληνική ιστορία τη δυνατότητα πραγματικών δημοκρατικών εξελίξεων.

4 Μέσα στις συνθήκες της κοινής αντίστασης, το κοινό πάθος για την αποκατάσταση της (ημοκρατίας, οι κοινοί αγώνες και τα κοινά μαρτύρια, κατανίκησαν τις ψυχώσεις του εμφυλίου πολέμου, διαμόρφωσαν κοινή γλώσσα και κοινή συνείδηση σ’ όλο το Έθνος. Εργάτες και φοιτητές, αστοί και αγρότες, διανοούμενοι, ακαδημαϊκοί δάσκαλοι, δικαστικοί και στρατιωτικοί, γνώρισαν κάτω από τραγικές συνθήκες την ανάγκη να ενώσουν πάνω από διαφορές τις προσπάθειές τους, για να υπάρξει ένα καινούργιο δημοκρατικό πλαίσιο, βασισμένο στην αρχή της λαϊκής κυριαρχίας και της υπεράσπισης της εθνικής ανεξαρτησίας – ένα κοινό θεμέλιο για το *ημοκρατικό Αύριο της πατρίδας μας. Αυτή η κοινότητα αισθημάτων και πλαισίων αποτελεί τη μεγαλύτερη κατάκτηση του Έθνους στις τελευταίες δεκαετίες και πρέπει να διαφυλαχτεί σαν κόρη οφθαλμού, γιατί είναι το βάθρο πάνω στο οποίο θα στηριχτεί η προσπάθεια για την ανανέωση της δημοκρατίας και της πατρίδας. Αυτά ακριβώς επιβεβαίωσε η πάνδημη συγκέντρωση της Θεσσαλονίκης.

ΕΘΝΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΑΝΕΞΑΡΤΗΣΙΑΣ ΚΑΙ ΕΙΡΗΝΗΣ 1 Εθνικά και δημοκρατικά προβλήματα είναι σήμερα αδιάρρηκτα συνδεδεμένα σε μιαν ενότητα. Η δύναμη που συνενώνει και εμπνέει το Έθνος είναι η ιδέα της δημοκρατίας, της αδέσμευτης Λαϊκής Κυριαρχίας, της Ανεξαρτησίας και της κοινωνικής προόδου· και, χωρίς μια δίκαιη λύση του Κυπριακού, η δημοκρατική πορεία θα βρίσκεται πάντα κάτω από έντονες απειλές και σοβαρές πιέσεις από τη μεριά των ιμπεριαλιστών και των αμετανόητων στρατοκρατών. Η αποχώρηση από το ΝΑΤΟ
2 Το Έθνος ολόκληρο χαιρέτισε την αποχώρηση από τις στρατιωτικές δεσμεύσεις στο ΝΑΤΟ και την τελευταία δήλωση του πρωθυπουργού ότι είναι οριστική και σταθερή. Βλέπει σ’ αυτήν, την αφετηρία για μιαν ελληνική εξωτερική πολιτική, έξω από τους στρατιωτικούς συνασπισμούς. Η κατεύθυνση αυτή πρέπει να γίνει αμετάτρεπτη και να ολοκληρωθεί, με ανοιχτή την προοπτική να λυτρωθεί η χώρα από τις αμερικανικές στρατιωτικές βάσεις, από τις διμερείς συμφωνίες με τις ΗΠΑ, από κάθε δέσμευση στη διαμόρφωση της δικής της πολιτικής. Στην εποχή που ζούμε, είναι αδύνατο να αγνοηθεί το βάρος που ασκούν στον διεθνή στίβο οι μεγάλες δυνάμεις. Η ελληνική πολιτική πρέπει να παίρνει υπόψη της αυτή την πραγματικότητα, να απορρίπτει όμως κάθε υπαγόρευση και εξάρτηση. Στον νέο κόσμο του καιρού μας, και οι μικρές χώρες έχουν μεγάλο ρόλο να διαδραματίσουν αν άξονας της πολιτικής τους είναι ο άλλος δρόμος, μακριά από τους στρατιωτικούς συνασπισμούς και τη διπολικότητα. Το ΚΚΕ (εσ.) προτείνει στο Έθνος μια συγκεκριμένη πολιτική Ανεξαρτησίας και Ειρήνης. Προτείνει να γίνει η Ελλάδα σημαιοφόρος της Ειρηνικής Συνύπαρξης, της Συλλογικής Ευρωπαϊκής Ασφαλείας και της κατάργησης των στρατιωτικών συνασπισμών (ΝΑΤΟ – Σύμφωνο Βαρσοβίας), ιδιαίτερα της μετατροπής της Μεσογείου και των Βαλκανίων σε αποπυρηνικοποιημένη ζώνη ειρήνης, με την απομάκρυνση όλων των ξένων βάσεων και των στόλων των μεγάλων δυνάμεων. Και να αναλάβει γρήγορα θαρραλέες πρωτοβουλίες για να συμβάλει ώστε το μεγάλο αίτημα της Εθνικής Ανεξαρτησίας και Ισοτιμίας Μικρών και Μεγάλων να συνυφανθεί με την κατάργηση των δομών και των θεσμών που δημιούργησε ο ψυχρός πόλεμος, ώστε στη θέση τους να τεθούν τα θεμέλια μιας μόνιμης ειρήνης στα Βαλκάνια, στην Ευρώπη και τον κόσμο.
3 Η πολιτική αυτή δημιουργεί το πιο στέρεο θεμέλιο για τη δίκαιη και δημοκρατική λύση του Κυπριακού. Το πρόβλημα είναι δύσκολο και περικλείει σοβαρούς κινδύνους. Γι’ αυτό είναι ανάγκη να υπάρξουν αποτελεσματικά μέτρα. Το ΚΚΕ (εσ.) συμφωνεί με τις παρακάτω θέσεις της κυβέρνησης Καραμανλή: Καμιά διαπραγμάτευση κάτω από την απειλή των όπλων. Καμιά αποδοχή των τετελεσμένων γεγονότων της τουρκικής εισβολής. διπλωματική επίθεση με σημαία την απόφαση 353 του ΟΗΕ, για απομόνωση και την καταδίκη της τουρκικής επιδρομής, τον πειθαναγκασμό της Τουρκίας και των ΗΠΑ, που την εξωθούν, να σεβαστούν την Ακεραιότητα, την Ανεξαρτησία, την Ουδετερότητα και να δεχτούν την αποστρατικοποίηση της Μεγαλονήσου. Μια τέτοια γραμμή αντιμετώπισης του Κυπριακού, για να πετύχει, επιβάλλει την άμεση απομάκρυνση από την Κύπρο και την αντικατάσταση των Ελλήνων πραξικοπηματιών αξιωματικών, την αποκατάσταση της συνταγματικής νομιμότητας με την επαναφορά του προέδρου Μακαρίου.
Η σοβιετική πρόταση
Το ΚΚΕ (εσ.) υποστηρίζει τη σοβιετική πρόταση να αντιμετωπιστεί το Κυπριακό σε διεθνή διάσκεψη στα πλαίσια του ΟΗΕ και πιστεύει ότι υπάρχουν περιθώρια να ασκηθεί πιο αποτελεσματική σοβιετική παρέμβαση για την εφαρμογή της απόφασης 353. Το ΚΚΕ (εσ.) εκτιμά τις γιουγκοσλαβικές πρωτοβουλίες καθώς και τη συμπαράσταση των σοσιαλιστικών και των περισσότερων αδέσμευτων χωρών για την απόκρουση της ιμπεριαλιστικής επίθεσης – όπως επίσης και τη θετική στάση της Γαλλίας και την υποστήριξη των δημοκρατικών κινημάτων της Ευρώπης. Οι εσωτερικές διαμορφώσεις στην Κύπρο ανήκουν στο δικαίωμα και την ευθύνη του Κυπριακού Λαού. Πρέπει να είναι καρπός του δημοκρατικού διαλόγου των δύο κοινοτήτων. Χρέος της Ελλάδας και του ΟΗΕ, των πέντε χωρών – μονίμων μελών του Συμβουλίου Ασφαλείας, είναι να κατοχυρώσουν και να εγγυηθούν διεθνώς την ανεξαρτησία της Μεγαλονήσου, ν’ αποκλείσουν οποιαδήποτε ξένη ανάμειξη και επέμβαση. Η ιμπεριαλιστική συνωμοσία εναντίον της Κύπρου και της Ελλάδας αποτελεί μια γενικότερη απειλή εναντίον της ανεξαρτησίας όλων των λαών της Μεσογείου, εναντίον των φιλειρηνικών δημοκρατικών δυνάμεων σ’ ολόκληρο τον κόσμο, εναντίον των ζωτικών συμφερόντων του ίδιου του τουρκικού λαού, με τον οποίο τίποτα δεν μας χωρίζει. Γι’ αυτό και οι εργαζόμενοι της Ελλάδας πλάι σ’ όλο το Έθνος προσδοκούν την πιο ενεργητική συμπαράσταση και τη διεθνή αλληλεγγύη των κομμουνιστικών και προοδευτικών δυνάμεων, και πρώτα απ’ όλα της Σοβιετικής Ένωσης και των σοσιαλιστικών χωρών. Το Κόμμα μας εκτιμά βαθιά τη διεθνιστική στάση του ΚΚ Τουρκίας, που κατάγγειλε ανοιχτά την επίθεση των Τούρκων σοβινιστών κατά της Κύπρου.
4 Η ιμπεριαλιστική συνωμοσία κατά της Κύπρου και της Ελλάδας αποτελεί μέρος του γενικότερου σχεδίου του αμερικανικού ιμπεριαλισμού για αναδιάταξη των δυνάμεων του στις χώρες της Μέσης Ανατολής. Σύμφωνα με τα υπάρχοντα δεδομένα, θα συνεχιστεί και θα ενταθεί, με σκοπό να διχοτομηθεί η Κύπρος, να καταλυθεί η ανεξαρτησία της, να μετατραπεί σε αμερικανική στρατιωτική βάση, μα ακόμα και για να ανατραπεί η δημοκρατική πορεία της χώρας. Η Τουρκία μπορεί και πάλι να χρησιμοποιηθεί σαν μοχλός αυτής της συνωμοσίας —με άσκηση στρατιωτικής πίεσης κατά της Ελλάδας. Ο κίνδυνος είναι υπαρκτός. Και η Ελλάδα πρέπει να αναζητήσει από παντού, με δραστήριες δικές της πρωτοβουλίες, τις απαραίτητες διεθνείς εγγυήσεις για τα σύνορα της και τη βοήθεια για την άμυνα της. Το ΚΚΕ (εσ.) θα υποστηρίξει κάθε μέτρο που αποβλέπει στην ηθική, πολιτική και στρατιωτική προετοιμασία της Ελλάδας για την αντιμετώπιση αυτής της απειλής. Αν όμως η Τουρκία προσβάλει την Ανεξαρτησία και την Ακεραιότητα της Πατρίδας, το ΚΚΕ (εσ.) θα υποστηρίξει με όλα τα μέσα έναν εθνικό παλλαϊκό πόλεμο κατά της εισβολής, που θα μετατρέψει και την τελευταία σπιθαμή του εθνικού μας εδάφους σε οχυρό της εθνικής μας ελευθερίας.
Νέες πραγματικότητες 5 Νέες πραγματικότητες διαμορφώνονται στη Μεσόγειο, στην Ευρώπη, σ’ όλο τον κόσμο. Οι σοσιαλιστικές δημοκρατικές και αντιιμπεριαλιστικές δυνάμεις, σημειώνοντας αλλού νίκες και αλλού πρόσκαιρες ήττες και υποχωρήσεις, κερδίζουν συνολικά έδαφος. Μετά την αποχώρηση των Αμερικανών απ’ το Βιετνάμ, που απετέλεσε μια μεγάλη νίκη του Βιετναμέζικου Λαού και όλων των λαών, η ένοπλη σύρραξη στη Μέση Ανατολή οδήγησε σε μια πολύπλοκη και αντιφατική ανακατάταξη δυνάμεων σ’ αυτό το χώρο, μέσα από την οποία οι Αραβικοί Λαοί της περιοχής προώθησαν τις θέσεις τους σε σχέση με το Ισραήλ. Παράλληλα, η πολιτική φυσιογνωμία της δυτικής Ευρώπης αλλάζει – καθώς μεγάλα αντιμονοπωλιακά κινήματα, στα οποία πρωτοστατούν κομμουνιστές, σοσιαλιστές και αριστεροί δημοκράτες, αγωνίζονται να ανοίξουν νέους δρόμους για τη μεταλλαγή της δυτικής Ευρώπης, από σφαίρα κυριαρχίας των μονοπωλίων, σε Ευρώπη των Εργαζομένων, για τη μετατροπή της σε Ευρώπη Ειρήνης και Συνεργασίας. Η ενότητα των σοσιαλιστικών και δημοκρατικών δυνάμεων κερδίζει έδαφος και στον πολιτικό και στον συνδικαλιστικό χώρο – όπως δείχνουν η συνεργασία Κομμουνιστών, Σοσιαλιστών και Αριστερών Ριζοσπαστών στη Γαλλία, οι ενωτικές τάσεις στην Ιταλία, που φτάνουν ως τους Αριστερούς καθολικούς, και οι τάσεις για ενοποίηση των διαφόρων πτερύγων του Ευρωπαϊκού Συνδικαλιστικού Κινήματος, που βρίσκουν έκφραση στη δημιουργία μιας ενιαίας Ευρωπαϊκής Συνομοσπονδίας Εργασίας. Σ’ αυτή τη διαδικασία συμβάλλουν σημαντικά οι εξελίξεις στον ευρωπαϊκό μεσογειακό χώρο. Η κατάρρευση του σαλαζαρικού καθεστώτος, η πτώση του στρατοκρατικού καθεστώτος της Αθήνας, η προσέγγιση του τέλους του καθεστώτος του Φράνκο, δείχνουν ότι νέος άνεμος δημοκρατίας και Ανεξαρτησίας φυσάει στη Μεσόγειο και ενισχύονται οι δυνάμεις της δημοκρατίας και της ειρήνης σ’ αυτό τον νευραλγικό χώρο. Η κατεύθυνση αυτή ωριμάζει μέσα σε συνθήκες έντασης της κρίσης του ιμπεριαλιστικού συστήματος, που χαρακτηριστικές του εκδηλώσεις είναι οι αλλεπάλληλες νομισματικές κρίσεις, η ενεργειακή κρίση, το βάθεμα των εσω-ιμπεριαλιστικών αντιθέσεων και η κρίση των θεσμών. Σε μιαν εποχή που όλες οι σοσιαλιστικές χώρες προωθούν σταθερά την οικονομική τους ανάπτυξη, ρίχνουν θετικά το βάρος τους στις παγκόσμιες εξελίξεις προς την κατεύθυνση της ειρήνης και τη συνεργασία, αν και αντιμετωπίζουν δυσχερή προβλήματα ενότητας, που καθρεφτίζονται στην κρίση των σχέσεων ΕΣΣΔ-Κίνας και άλλα προβλήματα προσαρμογής του πολιτικού εποικοδομήματος στην προχωρημένη τους κοινωνική εξέλιξη.
Η Ελλάδα, ξεκομμένη από τους Λαούς της Δυτικής Ευρώπης, με την οποία τη δένουν ποικίλοι σημερινοί αντικειμενικοί πολιτικοί και οικονομικοί δεσμοί, ξεκομμένη από τις σοσιαλιστικές και αδέσμευτες χώρες, με τις οποίες τη συνδέουν πλήθος δεσμοί και κοινά συμφέροντα, θα έμενε έρμαιο στην κυριαρχία των Αμερικανών ιμπεριαλιστών και των ξένων μονοπωλίων. Η Ελλάδα, απαλλαγμένη από τις στρατιωτικές δεσμεύσεις του ΝΑΤΟ και με ανοιχτή την προοπτική να βγει εντελώς από το Ατλαντικό Σύμφωνο, μπορεί να ενισχύσει σημαντικά την υπόθεση της ειρήνης στα Βαλκάνια και στη Μεσόγειο και, παράλληλα, τις τάσεις για ανεξαρτησία απέναντι στις ΗΠΑ που σημειώνονται σε διάφορες ευρωπαϊκές χώρες. Οι Έλληνες εργαζόμενοι, μπορούν, μέσα από τους κόλπους της ΕΟΚ, να συνενώσουν τις προσπάθειες τους μαζί μ’ όλους εκείνους που μάχονται για τη δημοκρατική και σοσιαλιστική προοπτική των χωρών της, και να αντιπαλέψουν την επιβολή των ΗΠΑ και των μονοπωλίων, την αυθαίρετη διαίρεση της Ευρώπης με βάση τα κοινωνικά συστήματα.
Το ΚΚΕ (εσ.) βλέπει σ’ αυτή την πορεία μια νέα, μεγάλη ιστορική διάσταση. ΕΘΝΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ ΚΑΙ ΛΑΪΚΗΣ ΚΥΡΙΑΡΧΙΑΣ
Η μεταβολή της 23ης Ιουλίου, καρπός της ανυποχώρητης αντίθεσης και αντίστασης του λαού και της ηρωικής νεολαίας, δεν ήρθε ωστόσο σαν αποτέλεσμα μιας λαϊκής ή στρατιωτικής εξέγερσης, αλλά μιας παράδοσης της διακυβέρνησης από το στρατό σε ηγέτες από τον αστικό πολιτικό κόσμο κάτω από την πίεση των πραγμάτων. Το γεγονός αυτό αποθέτει τη σφραγίδα του στις πολιτικές εξελίξεις. Αλλά η φάση που άρχισε σαν προσπάθεια ενός συμβιβασμού από μέρους των δυνάμεων της δικτατορίας και που είχε αρχικά τα στοιχεία μιας δυαδικής εξουσίας, πρέπει να εξελιχτεί στην πλήρη κατεδάφιση των δομών και των θεσμών της δικτατορίας και στην εγκαθίδρυση μιας δημοκρατίας ανοιχτής στις αλλαγές που θα επιβάλλει η συμμόρφωση στην ελεύθερα ασκούμενη αρχή της λαϊκής κυριαρχίας. Κατοχύρωση της δημοκρατικής διαδικασίας
1 Το ΚΚΕ (εσ.) διακηρύσσει ότι στην εποχή μας όλες οι μεταβολές που είναι αναγκαίες για τον εκσυγχρονισμό και την ανανέωση της ελληνικής κοινωνίας, για την οικονομική και πολιτιστική ανάπτυξη της χώρας προς όφελος του Λαού, για τη συμμετοχή των εργαζομένων στη διαμόρφωση των αποφάσεων και την άνοδο τους - τελικά- στην εξουσία, είναι δυνατόν να πραγματοποιηθούν στο πλαίσιο της δημοκρατίας. Το πλαίσιο αυτό αφορά τους κανόνες για την εφαρμογή της αρχής της λαϊκής κυριαρχίας:
Ελεύθερες και γνήσιες εκλογές σε όλα τα επίπεδα.
Ελευθερία του Τύπου και της πληροφόρησης.
Ελευθερία στη δράση όλων των πολιτικών κομμάτων και των κοινωνικών οργανώσεων.
Ελεύθερη διακίνηση και σύγκρουση των ιδεών.
Αυτή η δημοκρατική διαδικασία -το πάγιο στοιχείο στη νέα πολιτική ζωή του τόπου- οφείλουν να την εγγυηθούν σ’ ένα είδος Εθνικού Συμβολαίου όλες οι πολιτικές δυνάμεις, όλος ο Λαός, που βγαίνει από την τυραννία της στρατοκρατίας με υψηλή ωριμότητα και ευθύνη για το Αύριο της Πατρίδας. Οι θεσμοί της δημοκρατίας που θα καθιερώνονται σε κάθε φάση δεν μπορεί παρά να είναι καρπός της πάλης, του ανταγωνισμού και των συγκρούσεων των πολιτικών δυνάμεων -και των ταξικών δυνάμεων που αυτές εκφράζουν-, προϊόν της θέλησης της πλειοψηφίας, που πρέπει να διαμορφώνεται και να εκφράζεται ελεύθερα, και των λαϊκών αγώνων, μέσα στο πλαίσιο της (ημοκρατίας. Και θα πρέπει οι νέες συνταγματικές ρυθμίσεις να μην είναι άκαμπτες, ώστε να μπορούν οι ώριμες αλλαγές στη συνείδηση της πλειοψηφίας να καθιερώνονται χωρίς αξεπέραστες στην πράξη δυσχέρειες και οι θεσμοί να ανταποκρίνονται αδιάκοπα στις πιο σύγχρονες και ώριμες απαιτήσεις της ελληνικής κοινωνίας. Ένα τέτοιο Σύνταγμα, με βάση την αρνητική πείρα της προχουντικής περιόδου, για να στερεώσει τον δημοκρατικό χαρακτήρα του, πρέπει όχι μόνο να εξασφαλίζει αλλά και να ενισχύει το ρόλο του Κοινοβουλίου, τη συμμετοχή των κοινωνικών οργανώσεων στη χάραξη της πολιτικής, να ενισχύει την αποκέντρωση και αυτοδιοίκηση, να εγκαινιάζει τη δημοκρατία στον οικονομικό και κοινωνικό τομέα, να βάζει φρένο σε κάθε τάση ενίσχυσης της εκτελεστικής εξουσίας σε βάρος των δικαιωμάτων του Κοινοβουλίου και του Λαού, και να θωρακίζει αποτελεσματικά το δημοκρατικό πολίτευμα από κάθε στρατιωτική επιβουλή.
Το ΚΚΕ (εσ.) διακηρύσσει, ότι είναι αποφασισμένο να σεβαστεί πλήρως τη δημοκρατική διαδικασία σε όλα τα στάδια της ελληνικής εξέλιξης προς την διαρκώς ανανεούμενη δημοκρατία και το Σοσιαλισμό. Πως είναι έτοιμο να σεβαστεί το αποτέλεσμα της λαϊκής ετυμηγορίας, είτε είναι έξω από την εξουσία είτε βρίσκεται σ’ αυτήν. Και πως θεωρεί ότι καμιά αλλαγή στους πολιτικούς θεσμούς και στις κοινωνικές δομές δεν πρέπει να πραγματοποιηθεί χωρίς τη θέληση της πλειοψηφίας, και πολύ περισσότερο εναντίον της.
Να υπερασπίσουμε τη δημοκρατία που γεννιέται 2 Το πιο επείγον χρέος αυτής της ώρας είναι να υπερασπίσουμε τη δημοκρατία που γεννιέται, από κάθε απειλή, να φράξουμε ενωμένοι όλοι οι αντιδικτατορικοί το δρόμο σε κάθε στρατοκρατική επιβουλή και να κατεδαφίσουμε τους θεσμούς της στρατοκρατικής δικτατορίας, ώστε ο Λαός αποτελεσματικά να αντιμετωπίσει τους εθνικούς κινδύνους και να οικοδομηθούν οι βάσεις για μια γνήσια πολιτική δημοκρατία, μέσα από την οποία ο Λαός θα παλέψει για τη δημοκρατική Αναγέννηση της Ελλάδας και το Σοσιαλισμό.

Η κυβέρνηση Καραμανλή πραγματοποίησε ορισμένα βήματα για την αποχουντοποίηση στο στρατό και στον κρατικό μηχανισμό. Έχει σ’ αυτό όλη τη λαϊκή συμπαράσταση. Σε καίριους όμως τομείς σημειώνονται καθυστερήσεις και επικίνδυνες εμπλοκές.
· Στην κατάργηση και διάλυση όλων των θεσμών και μηχανισμών της δικτατορίας και των υπονομευτικών εστιών της χούντας μέσα και έξω από τον κρατικό μηχανισμό.
· Στη νομιμοποίηση του Κ.Κ. και την κατάργηση όλων των θεσμών που καθιέρωναν την αρχή των διακρίσεων.
· Στην εγκαθίδρυση ενός πλήρως ελεύθερου, ανεξάρτητου από οποιαδήποτε κρατική ή εργοδοτική παρέμβαση και επηρεασμό, συνδικαλιστικού κινήματος, όπως επίσης και του αγροτοσυνεταιριστικού κινήματος.
· Στην αποκατάσταση της αυτοδιοίκησης και την επάνοδο των αιρετών συμβουλίων και αρχόντων.

Κεντρικοί δημοκρατικοί στόχοι 3 Αξίωση του Έθνους είναι να υπάρξει νέα δημοκρατική πνοή σε όλους τους αρμούς της διοίκησης και της δημόσιας ζωής, χωρίς αποκλεισμούς με ιδεολογικά, πολιτικά ή κοινωνικά κριτήρια. Οι μηχανισμοί του κράτους πρέπει να δημοκρατικοποιηθούν και να εξασφαλίζουν το διάλογο του πολίτη, των μαζών και της πολιτείας. Και, ταυτόχρονα, οι θεσμοί που μ’ αυτούς εκφράζονται συλλογικά συμφέροντα ή αναπτύσσεται συλλογική κοινωνική δραστηριότητα -συνδικάτα, φοιτητικές και επιστημονικές οργανώσεις, αυτοδιοίκηση, επαγγελματικά σωματεία κ.τ.λ.- πρέπει να λειτουργήσουν με πλήρη ελευθερία, κάτω από τον αποκλειστικό έλεγχο και την ευθύνη των συλλογικών σωμάτων, των εργαζομένων, του Λαού.
Το ΚΚΕ (εσ.) προτείνει σαν κεντρώους δημοκρατικούς στόχους στη σημερινή μεταβατική φάση τους ακόλουθους:
Ι Διεύρυνση της κυβέρνησης με τη συμμετοχή όλων των πολιτικών δυνάμεων που αποκλείστηκαν από αυτήν. II Διάλυση της παράνομης οργάνωσης της χούντας και των μηχανισμών που μ’ αυτούς η στρατοκρατία επέβαλε και συντήρησε την κυριαρχία της. Κατάργηση και αναμόρφωση της ΕΣΑ, της ΚΥΠ, της ΥΠΕΑ, των υπηρεσιών πολιτικής επιστράτευσης στα υπουργεία και τις δημόσιες υπηρεσίες. Κατάργηση του Τμήματος δίωξης Κομμουνισμού της Γενικής Ασφάλειας και της Χωροφυλακής, καθώς και των ειδικών τμημάτων στον συνδικαλιστικό, φοιτητικό και άλλους τομείς. Κατάργηση της ΥΕΝΕ(. *εν πρέπει να επιτραπεί να αναβιώσουν οι μηχανισμοί αυτοί με μικρές μόνο αλλαγές σε πρόσωπα και να μετατραπούν σε μηχανισμούς της σημερινής ή αυριανής κυβέρνησης για τον έλεγχο της δημόσιας ζωής.
ΙII Τη δημιουργία, σε όλα τα υπουργεία, αιρετών επιτροπών των υπαλλήλων κάτω από την προεδρία των Γενικών Γραμματέων, με προορισμό να δραστηριοποιήσουν τις υπηρεσίες και να συμβάλουν στη χρηστή διοίκηση, τον έλεγχο και τη δημοκρατικοποίηση των υπηρεσιών. Αντίστοιχες επιτροπές προτείνεται να δημιουργηθούν σε όλους τους δημόσιους οργανισμούς.
IV Την κατοχύρωση του δικαιώματος του συνέρχεσθαι και συνεταιρίζεσθαι και της ουσιαστικής εφαρμογής του.
V Την κατάργηση του θεσμοποιημένου αντικομμουνισμού, τη νομιμοποίηση του Κ.Κ., την κατάργηση του Α.Ν. 509 και του Ν. 375, την ελεύθερη λειτουργία όλων των κομμάτων και των κοινωνικών οργανώσεων, την κατάργηση των πιστοποιητικών κοινωνικών φρονημάτων και των συμβουλίων νομιμοφροσύνης. Γενική πολιτική αμνηστία για όλα τα πολιτικά αδικήματα που διεπράχθησαν από την Κατοχή μέχρι την 21.4.67 και απόδοση των πολιτικών δικαιωμάτων σε όσους τα στερήθηκαν.
Επαναπατρισμός των προσφύγων και απόδοση ιθαγενειών. VI Την ανασυγκρότηση του συνδικαλιστικού κινήματος. Την αντικατάσταση των διοικήσεων της δικτατορίας από αντιπροσωπευτικές διοικήσεις με εκπροσώπους όλων των τάσεων και με στόχο τη διεξαγωγή γνήσια ελεύθερων εκλογών με αναλογική, για να δημιουργηθεί ένα ελεύθερο και αυτόνομο συνδικαλιστικό κίνημα, που να ελέγχεται αποκλειστικά από τους εργαζομένους. Την κατοχύρωση της συνδικαλιστικής δραστηριότητας σ’ όλα τα εργοστάσια-επιχειρήσεις.
VII Την άμεση αποκατάσταση των αιρετών δημοτικών αρχόντων στους (ήμους και τις Κοινότητες και την αντικατάσταση όσων συνεργάστηκαν με τη δικτατορία. Τη διενέργεια δημοτικών εκλογών πριν από τις γενικές.
VIII Την επαναφορά των εκλεγμένων διοικήσεων στους επιστημονικούς κτλ. συλλόγους και τη διενέργεια εκλογών για την ταχύτερη ανάδειξη νέων αιρετών διοικήσεων.
IX Τη δημιουργία αντιπροσωπευτικών συμβουλευτικών επιτροπών στο Ραδιόφωνο και την Τηλεόραση, ώστε αυτά τα μέσα μαζικής επικοινωνίας να εκπληρώνουν αντικειμενικά την αποστολή τους και να μη γίνονται όργανο αποκλεισμού καμιάς τάσης της δημόσιας ζωής.
Χ Την κατάργηση του νομικού οικοδομήματος της δικτατορίας, όσο και των αντιδημοκρατικών νόμων της προδικτατορικής περιόδου.
XI Την ηθική δικαίωση και αποκατάσταση όλων όσων έχασαν τη θέση τους και γενικότερα διώχτηκαν εξαιτίας της αντίθεσης τους προς τη δικτατορία.
XII Την παραδειγματική τιμωρία από τη δικαιοσύνη του περιορισμένου κύκλου των πρωταιτίων για το πραξικόπημα της 21ης Απριλίου, τη σφαγή του Πολυτεχνείου, το κυπριακό πραξικόπημα, των υπευθύνων για βασανισμούς καθώς και για την καταλήστευση του δημόσιου χρήματος.
Τον δημόσιο ηθικό στιγματισμό από τα σύνολα στα οποία ανήκουν ή εργάζονται όσων υπήρξαν συνειδητά όργανα της δικτατορίας και την απομάκρυνση τους από τον κρατικό και τους ημικρατικούς οργανισμούς.
XIII Τη δημιουργία εθνικής επιτροπής συμβουλευτικού χαρακτήρα απ’ όλα τα κόμματα, με συμμετοχή και αντιπροσώπου της κυβέρνησης, με σκοπό την ανταλλαγή απόψεων στα κρίσιμα εθνικά θέματα, την υπεράσπιση της δημοκρατίας και την κατασφάλιση της δημοκρατικής διαδικασίας.
XIV Τη μετατροπή των ενόπλων δυνάμεων σε όργανο του Έθνους με αποκλειστική αποστολή την υπεράσπιση της εθνικής ανεξαρτησίας και ακεραιότητας, της δημοκρατικής νομιμότητας και τη διαπαιδαγώγηση τους, με ευθύνη της κυβέρνησης, σ’ αυτό το πνεύμα. Τη διάλυση των μηχανισμών της χούντας και των εστιών της στους κόλπους του στρατεύματος, την αποκλειστική υπαγωγή τους στη νόμιμη κυβέρνηση της χώρας και την εξάλειψη όλων των μορφών εξάρτησης από τους ξένους μηχανισμούς και οργανισμούς: Την απαγόρευση της λειτουργίας της CΙΑ και ανάλογων υπηρεσιών στο έδαφος μας. Την κατάργηση όλων των μορφών της στρατοκρατίας στη δημόσια ζωή, την αποκατάσταση της ενότητας στις ένοπλες δυνάμεις και την ανάδειξη των στελεχών τους με μόνα κριτήρια την επαγγελματική ικανότητα και τη νομιμοφροσύνη στη νόμιμη πολιτική εξουσία. Οι ένοπλες δυνάμεις πρέπει να έχουν στη διάθεσή τους όλα τα αναγκαία τεχνικά και υλικά μέσα για την εκπλήρωση αυτής της αποστολής. Και πρέπει να τους παρασχεθούν, στο μέτρο που επιτρέπει η οικονομία της χώρας, τα μέσα για να εξασφαλιστεί ένα ικανοποιητικό επίπεδο ζωής και μόρφωσης των στελεχών τους. Όπως επίσης και ένα ικανοποιητικό επίπεδο διαβίωσης και ανθρώπινης ζωής για τους φαντάρους. Ο Λαός γνωρίζει ότι δεν είναι ο στρατός στο σύνολο του υπεύθυνος για τη δικτατορία και τα εγκλήματά της, παρ’ όλο που η χούντα τον ακινητοποίησε, τον αιχμαλώτισε και τον χρησιμοποίησε για τη στήριξη του καθεστώτος της. Είναι εθνική ανάγκη να αποκατασταθεί η ενότητα λαού και στρατού. Τα πιο πάνω προτεινόμενα μέτρα συμβάλλουν ακριβώς σ’ αυτό το σκοπό. Αλλά και ο στρατός από την πλευρά του, με τη δημοκρατική νομιμοφροσύνη του, μπορεί αποφασιστικά να συμβάλει στη συμφιλίωση του με το λαό.
Εκλογές για Συντακτική Εθνοσυνέλευση 4 Στο βαθμό που θα το επιτρέψει η εξέλιξη της κρίσης στο Κυπριακό και τις ελληνοτουρκικές σχέσεις, η χώρα θα πρέπει να προχωρήσει στη διενέργεια εκλογών για Συντακτική Εθνοσυνέλευση. Θα πρόκειται για μια καμπή στην εξέλιξη της εθνικής μας ζωής. Για μια ιστορική ευκαιρία ν’ αποκτήσει η χώρα γνήσια δημοκρατικούς θεσμούς, που να ανταποκρίνονται στις σημερινές και του άμεσου μέλλοντος πολιτικές και κοινωνικές απαιτήσεις. Το ΚΚΕ (εσ.) πιστεύει ότι αυτή η ευκαιρία μπορεί και πρέπει να αξιοποιηθεί προς όφελος του Έθνους, ενώ θα πρέπει να αποφευχθεί με κάθε τρόπο η νόθευση της από κομματικούς υπολογισμούς. Για τούτο, είναι αντίθετο σε κάθε εσπευσμένη και χωρίς την κατασφάλιση όλων των απαραίτητων προϋποθέσεων προσφυγή στις κάλπες (κατάργηση στρατιωτικού νόμου, ελεύθερη λειτουργία όλων των κομμάτων και οργανώσεων, εκδημοκρατισμός, κάθαρση) και προτείνει:
Η διαδικασία των εκλογών, οι προϋποθέσεις για την ελεύθερη και αδιάβλητη διεξαγωγή τους και οι εγγυήσεις γι’ αυτό να μελετηθούν και αποφασισθούν σε διακομματική βάση, με πρωτοβουλία της κυβέρνησης. 2ς προς το σύστημα που θα ισχύσει, το ΚΚΕ (εσ.) υποστηρίζει την καθιέρωση της απλής αναλογικής. Σαν ένδειξη αναγνώρισης του ρόλου των νέων στην κοινωνική ζωή σήμερα και σαν οφειλή στις θυσίες και τους αγώνες τους κατά της τυραννίας, είναι απαραίτητο να παρασχεθούν τα εκλογικά δικαιώματα σ’ όλους τους νέους άνω των 18 ετών.
Να τεθούν έγκαιρα οι απόψεις των κομμάτων σε μια πραγματικά πλατιά, δημοκρατική συζήτηση μπροστά στο Λαό και να συγκροτηθεί από τώρα μια προπαρασκευαστική επιτροπή για τον καταρτισμό ενός πρώτου σχεδίου νέου Συντάγματος, με τη συμμετοχή όλων των πολιτικών τάσεων. Να αποφευχθεί οποιοδήποτε τετελεσμένο γεγονός ή οποιοσδήποτε αιφνιδιασμός που θα μπορούσε να υπονομεύσει το κλίμα της εθνικής και δημοκρατικής ενότητας που υπάρχει σήμερα. Και να μην επιτραπεί να καλλιεργηθεί στη θέση του η δυσπιστία και ο άμετρος ανταγωνισμός. Το ΚΚΕ (εσ.) πιστεύει ότι και οι εκλογές για Συντακτική και το νέο Σύνταγμα μπορούν να αντιμετωπισθούν μέσα στο κλίμα της εθνικής αντιδικτατορικής ενότητας και να αποτελέσουν έτσι την κοινή αφετηρία για μια νέα φάση στην ιστορική πορεία της Ελλάδας.
Η νέα Βουλή πρέπει να έχει καθολικό και αδιάβλητο κύρος. Και αυτό έχει σαν προϋπόθεση ότι οι εκλογές θα είναι πραγματικά γνήσιες και δημοκρατικά άμεμπτες.

ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΑ ΚΑΙ ΚΟΙΝΩΝΙΚΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ 1 Τα μέτρα εκδημοκρατισμού πρέπει να συμβαδίσουν με μια νέα αντιμετώπιση των άμεσων οικονομικών και κοινωνικών προβλημάτων του ελληνικού Λαού. Η εθνική κρίση και οι πρόσθετες μεγάλες επιβαρύνσεις που προκύπτουν από αυτήν εντείνουν μια οικονομική κατάσταση δύσκολη, που οι επιπτώσεις της είναι αισθητές σε κάθε ελληνική οικογένεια. Η αντιλαϊκή οικονομική πολιτική της στρατοκρατίας συμπίεσε αφόρητα το βιοτικό επίπεδο των εργαζομένων. Ο πληθωρισμός, που ευνόησε τα μονοπώλια, εξανέμισε τους μισθούς και τα μεροκάματα. Εξάλλου, το «πάγωμα» της οικονομίας προκάλεσε οδυνηρές επιπτώσεις σε ολόκληρους παραγωγικούς τομείς και οδήγησε στην εμφάνιση μαζικής ανεργίας και υποαπασχόλησης. Οσοδήποτε και αν οι εργαζόμενοι κατανοούν τις εθνικές προτεραιότητες και τις λεπτές ισορροπίες που υπάρχουν στη μεταβατική φάση, δεν είναι νοητό να σηκώσουν όλα τα βάρη της εθνικής κινητοποίησης κατά της τουρκικής απειλής και της προσπάθειας για την οικονομική ανασυγκρότηση. Ένα δημοκρατικό μέτρο είναι η δήμευση από ένα όριο και πάνω των τερατωδών κερδών που σημειώθηκαν από επιχειρήσεις και άτομα που συνεργάσθηκαν με τη δικτατορία με τρόπο ιδιαίτερα σκανδαλώδη, ο αναλογικός καταμερισμός των βαρών με τη ριζική αναδιάρθρωση του φορολογικού συστήματος και την αύξηση της φορολογίας στα είδη πολυτελείας. Απαιτείται η ανακατανομή του εθνικού εισοδήματος, ο καθορισμός ενός ικανοποιητικού ελάχιστου ορίου ημερομισθίων, μισθών και συντάξεων σύμφωνα με τα σημερινά δεδομένα, η αυτόματη τιμαριθμική αναπροσαρμογή τους, η βαθμιαία εξίσωση τους με τις απολαβές των εργαζομένων στις χώρες της ΕΟΚ.
Ίσο μεροκάματο για ίση δουλειά στις γυναίκες και τους νέους, βελτίωση της κοινωνικής ασφάλισης για τους εργαζόμενους τόσο της πόλης όσο και της υπαίθρου. Είναι ανάγκη να γίνουν θετικά βήματα για τη λύση σειράς προβλημάτων των εργαζομένων που σχετίζονται με αυτό που λέγεται ποιότητα ζωής – ώρες και ωράριο εργασίας, συνθήκες εργασίας, μόρφωση, τεχνική και επαγγελματική εκπαίδευση, αναψυχή. Αποτελεσματική προστασία των τιμών των αγροτικών προϊόντων, ενίσχυση των συνεταιρισμών για την παραγωγή, συγκέντρωση, εμπορία, διακίνηση και επεξεργασία των αγροτικών προϊόντων.
2 Αν στη μεταβατική περίοδο ως τις εκλογές είναι δύσκολο να παρθούν τα θεσμικά μέτρα που επιβάλλονται για τον εκσυγχρονισμό, τη δημοκρατική ανασύνταξη της οικονομίας και τον περιορισμό της ληστρικής λαβής που ασκούν πάνω της τα μονοπώλια και οι πολυεθνικές εταιρείες, είναι εντούτοις αναγκαίο να διαγραφούν έστω οι τάσεις προς αυτή την κατεύθυνση.
Το ΚΚΕ (εσ.) προτείνει: Ι Να επανεξετασθούν όλες οι μεγάλες συμβάσεις της επταετίας.
II Να δημιουργηθεί δημόσιος φορέας του τύπου της (ΕΗ για την παραγωγή, εισαγωγή, διύλιση, εκμετάλλευση και διακίνηση του πετρελαίου.
III Να ενισχυθούν με εθνικό έλεγχο και μίσθωση των τεχνικών υπηρεσιών, από όπου προσφέρονται με καλύτερους όρους, οι έρευνες για την ανακάλυψη και ταχεία αξιοποίηση των κοιτασμάτων πετρελαίου στον εθνικό χώρο.
IV Να ληφθούν μέτρα για τον περιορισμό των υπερκερδών των ξένων μονοπωλίων από τη ληστεία των εθνικών πόρων.
V Να ενισχυθεί η εγχώρια βιομηχανία με πιστωτικά και δημοσιονομικά μέτρα, η βιοτεχνία και η αγροτική παραγωγή. VI Να διερευνηθούν οι οικονομικές και εμπορικές σχέσεις με τον σοσιαλιστικό κόσμο και τις αδέσμευτες χώρες, πάνω στη βάση μιας πολιτικής ισοτιμίας προς όλες τις κατευθύνσεις. 3 Στο χώρο των κοινωνικών υπηρεσιών, είναι ανάγκη να αναληφθούν επείγουσες πρωτοβουλίες, γιατί η δικτατορία αποδιοργάνωσε και αποσύνθεσε τα πάντα. Είναι ο χώρος όπου το κράτος οφείλει, με δραστήρια θεσμικά και οργανωτικά μέτρα, ν’ ανταποκριθεί στις πιο στοιχειώδεις ανάγκες του Λαού. Είναι ανάγκη να βελτιωθεί ο τομέας της υγείας, των συγκοινωνιών, να μπει σ’ εφαρμογή ένα πλατύ στεγαστικό οικιστικό πρόγραμμα, να ληφθούν μέτρα για την προστασία του περιβάλλοντος.
Το ΚΚΕ (εσ.) προτείνει να δημιουργηθούν σε κάθε τομέα κοινωνικών υπηρεσιών μεικτές επιτροπές από αρμοδίους των αντίστοιχων υπουργείων, ειδικούς επιστήμονες, εκπροσώπους της αυτοδιοίκησης και των εργαζομένων στους αντίστοιχους τομείς, για να εισηγηθούν τις επιβαλλόμενες άμεσες λύσεις και στη συνέχεια να καταρτίσουν περισσότερο μακροπρόθεσμα προγράμματα.
4 Το Έθνος έχει, συνείδηση της τραγικής κατάστασης που επικρατεί στο χώρο της παιδείας και σ’ όλες τις βαθμίδες της, όπως και ευρύτερα στο χώρο της κουλτούρας. Και έχει ιδιαίτερη ευαισθησία στην ανάγκη για ραγδαία ανασύνταξη και αναγέννηση τους με γενναία μέτρα, έστω μεταβατικού χαρακτήρα. Πολύπλευρος και ουσιαστικός εκδημοκρατισμός της Ανωτάτης Παιδείας. Όσον αφορά τη Μέση και Στοιχειώδη Εκπαίδευση, το ΚΚΕ (εσ.) προτείνει να επαναφερθεί σε ισχύ η εκπαιδευτική μεταρρύθμιση του 1964-65, αναθεωρημένη στις αντιδημοκρατικές της διατάξεις και ενισχυμένη με βάση τις σημερινές απαιτήσεις της εκπαίδευσης, σαν απλή αφετηρία, με άμεση προοπτική την καθολική μελέτη του προβλήματος για τον ριζικό εκσυγχρονισμό της Παιδείας.
Να εισαχθεί ο θεσμός του καταρτισμού μεικτών επιτροπών του υπουργείου Παιδείας, εκπαιδευτικών, φοιτητών και τελειοφοίτων του Γυμνασίου, με σκοπό να αντιμετωπισθούν τα επείγοντα προβλήματα αυτού του χώρου.
Να κατοχυρωθεί πλήρως η ακαδημαϊκή ασυλία, να θεσμοποιηθούν η συνεργασία φοιτητών-καθηγητών και η συμμετοχή των φοιτητών στη διεύθυνση των Ιδρυμάτων.
Να επεκταθεί ο θεσμός της σχολικής αυτοδιοίκησης σε όλα τα σχολεία του κράτους.
Η ΕΘΝΙΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗ ΕΝΟΤΗΤΑ ΚΑΙ Ο ΡΟΛΟΣ ΤΩΝ ΛΑΪΚΩΝ ΜΑΖΩΝ Οι μεγάλοι κίνδυνοι που πηγάζουν από το Κυπριακό, η απειλή μιας νέας δικτατορίας, που, όσο κι αν υποχωρεί, εξακολουθεί να υπάρχει, η επιτακτική ανάγκη της εγκαθίδρυσης συγχρονισμένου δημοκρατικού πολιτικού καθεστώτος, κάνουν δυνατή την ύπαρξη μιας ευρύτατης συμμαχίας τάξεων και στρωμάτων, από την εργατική τάξη μέχρι και το ευρύτερο τμήμα της αστικής τάξης (κυρίως το μη μονοπωλιακό), που ενδιαφέρονται να αποκλειστούν οι πιο πάνω κίνδυνοι, να συνεχιστεί και να σταθεροποιηθεί η αποδέσμευση από τα δεσμά του ΝΑΤΟ και της αμερικανικής εξάρτησης, να στερεωθεί η δημοκρατική πορεία της χώρας. Επιβάλλεται δηλαδή να διατηρηθεί σε σημαντικό βαθμό η διάταξη των κοινωνικοπολιτικών δυνάμεων που υπήρχε ακριβώς και στον καιρό της δικτατορίας. Αυτός είναι ο λόγος που υποστηρίζουμε τη σημερινή κυβέρνηση Καραμανλή, παρά τη μη συμμετοχή της Αριστεράς σ’ αυτή, ασκώντας ταυτόχρονα κριτική στις αρνητικές πλευρές της πολιτικής της. Πρέπει παράλληλα να παίρνουμε υπόψη μας τον διαγραφόμενο καινούργιο συνασπισμό κοινωνικών τάξεων και στρωμάτων και των πολιτικών δυνάμεων που τις εκφράζουν, για μια αντιμονοπωλιακή, αντιιμπεριαλιστική δημοκρατική πορεία, για βαθιές και ριζικές μεταρρυθμίσεις σ’ όλους τους τομείς, που θα κατασφαλίσουν την Εθνική μας Ανεξαρτησία και τη (ημοκρατία και θ’ ανοίξουν το δρόμο προς τον Σοσιαλισμό. Όμως αυτός ο διαγραφόμενος συνασπισμός γύρω απ’ αυτή την προοπτική σε καμιά περίπτωση δεν πρέπει σ’ αυτή τη φάση να δρα κατά τρόπο που να στενεύει τον ευρύτερο εθνικό και αντιδικτατορικό συνασπισμό, που είναι αναγκαίος στις σημερινές δύσκολες και λεπτές συνθήκες της χώρας μας.
Γι’ αυτό και το Κόμμα μας αντιτίθεται σε κάθε ενδεχόμενη δημοκοπική και άκαιρη προβολή «υπερεπαναστατικών» συνθημάτων, που θα οδηγούσαν στη διάσπαση της εθνικής αντιδικτατορικής δημοκρατικής ενότητας και θα διευκόλυναν -αντικειμενικά- όσους κινούνται για μια καινούργια ξενοκίνητη δικτατορία. Στο βαθμό που θα σταθεροποιείται ένα δημοκρατικό πολιτικό καθεστώς, στο βαθμό που το βάρος των δημοκρατικών στοιχείων θα ενισχύεται μέσα στις ένοπλες δυνάμεις και όσο θα περιορίζονται οι ξένες επεμβάσεις στο εσωτερικό της χώρας τόσο θα υπάρχει η δυνατότητα οι ταξικοί ανταγωνισμοί μέσα στην ελληνική κοινωνία να διεξάγονται χωρίς να φτάνουν στις έσχατες μορφές που γνωρίσαμε στο παρελθόν. Μια τέτοια δυνατότητα θα την επιδιώξουμε συνειδητά. Αυτό προϋποθέτει ότι η αρχή της λαϊκής κυριαρχίας θα γίνεται σεβαστή από όλες τις πολιτικές δυνάμεις της χώρας, και φυσικά και από το Κόμμα μας, κι ότι όλοι από κοινού θα περιφρουρούμε τη δημοκρατική διαδικασία και θα αγρυπνούμε απέναντι σε κάθε νέα υποτροπή της ανωμαλίας. Κάτω από το πρίσμα και την πείρα της 21ης Απριλίου 1967, διακηρύσσουμε ότι, απέναντι σε κάθε νέα απόπειρα επιβολής δικτατορικού καθεστώτος, ο Λαός ενωμένος δικαιούται να υπερασπίσει τη δημοκρατία με όλα τα μέσα. Τέλος, το ΚΚΕ (εσ.) θα συμβάλει ιδιαίτερα στη δημοκρατική πορεία της χώρας και με την επεξεργασία ενός Ελληνικού (ρόμου προς το Σοσιαλισμό, τέτοιου που θα εξασφαλίζει τη συγκατάθεση της εργατικής τάξης και των εργαζομένων στην πόλη και την ύπαιθρο, όσο και ευρύτατων μεσαίων στρωμάτων της ελληνικής κοινωνίας.
Η δραστήρια συμμετοχή του Λαού 2 Σ’ αυτή τη μεταβατική φάση προς την εγκαθίδρυση και τη στερέωση της δημοκρατίας, οι μάζες δεν μπορούν να είναι -και δεν είναι- παθητικοί θεατές. Είναι σε θέση να επηρεάζουν την εξέλιξη των πραγμάτων και πρέπει να αγρυπνούν απέναντι στον κίνδυνο να θελήσουν οι Αμερικανοί ιμπεριαλιστές, είτε εξωθώντας την Τουρκία σε στρατιωτική πίεση, ακόμα και σε επιθετικό πόλεμο, κατά της Ελλάδας, είτε οργανώνοντας με εσωτερικές δυνάμεις συνωμοσίες, να ανακόψουν τη σημερινή εθνική και δημοκρατική πορεία. Το ΚΚΕ (εσ.) καλεί όλο τον ελληνικό Λαό να εργαστεί στην πιο πλατιά ενωτική βάση. Αριστεροί, Κεντρώοι και Δεξιοί Πατριώτες αντάμα, για να προωθήσει παντού, με τη δημοκρατική του κινητοποίηση, τα ώριμα στη γενική συνείδηση αιτήματα που διαγράφονται παραπάνω, να αναπτύξει την πιο πλούσια δραστηριότητα και πρωτοβουλία στις οργανώσεις τους στους τόπους δουλειάς, στις γειτονιές, σε διάλογο με την κυβέρνηση ή τις τοπικές αρχές, για να κάμψει τα εμπόδια που χουντικά ή γραφειοκρατικά στοιχεία φέρνουν στις δημοκρατικές λύσεις και να εξασφαλίσει ώστε η είσοδος στον δημοκρατικό δρόμο να είναι οριστική και αμετάτρεπτη. Το ΚΚΕ (εσ.) απευθύνεται στους εργάτες, υπαλλήλους, αγρότες, διανοούμενους, επαγγελματίες, βιοτέχνες, στη νεολαία, στις γυναίκες: δημοκρατία θα πει όλο και πιο δραστήρια συμμετοχή του Λαού στα κοινά. Το μάθημα από την εφτάχρονη τυραννία ήταν πως επιδιώχθηκε με όλα τα μέσα -και τα πιο απάνθρωπα- να διωχτεί ο Λαός από το προσκήνιο, ο πολίτης να γίνει υπήκοος και υπάκουος. Η εγγύηση για τη νέα δημοκρατική πορεία είναι η συμμετοχή του Λαού, η ενεργοποίηση των δυνάμεων του. Η γνώση των προβλημάτων, η πλήρης του ενημέρωση, ο έλεγχος της δημόσιας ζωής και της ηγεσίας και, βαθμιαία, η συμμετοχή του στα κέντρα λήψεως των αποφάσεων. Όλα αυτά ο Λαός πρέπει να παλέψει για να τα κατακτήσει.
Η ΑΡΙΣΤΕΡΑ: ΕΝΟΤΗΤΑ ΣΤΗ ΔΡΑΣΗ 1 Η Αριστερά διαδραματίζει ένα μεγάλο ρόλο στις σημερινές εξελίξεις. Έρχεται από μακριά φορτωμένη πλούσια θετική και αρνητική πείρα και πηγαίνει μακριά. Βγαίνει μέσα από την αντίσταση, με βαριά συμμετοχή στους αγώνες, το μαρτύριο και τις θυσίες του Έθνους. Το ΚΚΕ (εσ.), ανιχνεύοντας για την Ελλάδα τους πλατιούς ορίζοντες της προχωρημένης (ημοκρατίας και του Σοσιαλισμού, στέλνει σήμερα το μήνυμα του: Πανεθνική ενότητα για μια καινούργια δημοκρατική προοπτική. Το ΚΚΕ (εσ.) σάλπισε από νωρίς τις ιδέες του εκσυγχρονισμού και της ανανέωσης της εθνικής μας ζωής, του εκσυγχρονισμού και της ανανέωσης της ίδιας της Αριστεράς, για να μπορέσει να καταστεί αποτελεσματικό όργανο της μεγάλης δημοκρατικής μεταλλαγής που χρειάζεται η χώρα. Σ’ αυτή την κατεύθυνση, το ΚΚΕ (εσ.) συγκεντρώνει στους κόλπους του, με οδηγό τη Μαρξιστική-Λενινιστική θεωρία, στην πιο πλούσια, αυθεντική και δημιουργική της έκφραση, τις πιο φωτισμένες και φρέσκιες δυνάμεις του ελληνικού εργατικού κινήματος – πρωτοπόρους εργάτες, αγρότες, φοιτητές, διανοούμενους. Ξένο προς κάθε επαναστατικό «βερμπαλισμό», κόμμα αληθινά ανεξάρτητο και αυτόνομο -δηλαδή υπεύθυνο απέναντι στην εργατική τάξη και το Λαό μας-, πιστό στις καλύτερες παραδόσεις του διεθνούς εργατικού κινήματος, το ΚΚΕ (εσ.) χαράζει, μια δημοκρατική πολιτική και μια δημοκρατική προοπτική, έναν ελληνικό δρόμο για τη *ημοκρατία, την Ανεξαρτησία και το Σοσιαλισμό, που αντανακλά τις ρεαλιστικές δυνατότητες και τις ελπίδες των εργαζομένων της πατρίδας μας.
2 Η κατάσταση στο χώρο της Αριστεράς, και ιδιαίτερα της Κομμουνιστικής Αριστεράς, είναι δύσκολη. Η διάσπαση του ελληνικού κομμουνιστικού κινήματος σε δύο κόμματα και άλλες τάσεις είναι γεγονός πραγματικό, που πήγασε από πραγματικές αιτίες. Και δεν μπορεί να υπερνικηθεί αν δεν λυθούν τα ιδεολογικά, πολιτικά και οργανωτικά προβλήματα που οδήγησαν σ’ αυτήν. Στο μεταξύ όμως, επειδή υπάρχουν κρίσιμα προβλήματα που αντιμετωπίζει η χώρα, ολοφάνερη είναι η ανάγκη και η απαίτηση του Λαού να βρουν οι δυνάμεις της Κομμουνιστικής Αριστεράς, και ευρύτερα, την κοινή γλώσσα για να αντιμετωπίσουν μαζί, μέσα απ’ την ενότητα στη δράση -την πιο απλή, δηλαδή, μορφή ενότητας-, τα μεγάλα προβλήματα αυτής της ώρας. Το ΚΚΕ (εσ.) έχει άξονα της πολιτικής του αυτή την κατεύθυνση. Για το σκοπό τούτο έχει εγκρίνει την πρωτοβουλία του Ηλία Ηλιού για ανασύσταση της Ε(Α. Η νέα Ε(Α, μέσα στις σημερινές συνθήκες, κατά τη γνώμη μας, πρέπει να είναι ένας συνασπισμός -μια συμμαχία- των δυνάμεων της Αριστεράς -Μαρξιστικής και μη- και γι’ αυτό πρέπει να λειτουργεί πάνω στις αρχές της ισοτιμίας – ομοφωνίας αυτών των δυνάμεων. Το ΚΚΕ (εσ.) είναι έτοιμο να καθίσει γύρω από ένα τραπέζι για να λυθούν από κοινού όλα αυτά τα προβλήματα. Η προοπτική άλλωστε των εκλογών επιβάλλει να γίνει αυτό στο συντομότερο χρονικό διάστημα. 3 Πέρα από τη Μαρξιστική Αριστερά, διαμορφώνονται ρεύματα που εμπνέονται από αριστερές ιδέες και προβάλλουν με ριζοσπαστικές τάσεις στην πολιτική σκηνή της πατρίδας. Το ΚΚΕ (εσ.) απλώνει το χέρι προς όλες αυτές τις δυνάμεις με σκοπό την εξασφάλιση μιας πλατύτερης συνεργασίας τους, στη βάση των κοινών προγραμματικών τους σημείων για το σήμερα και για το αύριο της πατρίδας μας. (εν τις βλέπει αυτές τις δυνάμεις σαν ανταγωνιστικές. Εφόσον υπάρχουν και επηρεάζουν μάζες, αντανακλούν τάσεις της ελληνικής κοινωνίας που είναι απαραίτητο να συνυφανθούν σε μια κοινή πορεία.
ΤΟ ΚΚΕ (ΕΣ.) ΚΑΙ ΤΟ ΑΥΡΙΟ ΤΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ Μέσα στις πιο μαύρες ώρες της στρατοκρατικής τυραννίας, το ΚΚΕ (εσ.) ατένιζε με αισιοδοξία τη δημοκρατική καμπή που ερχόταν με αναπότρεπτα βήματα. Με την ίδια αισιοδοξία ατενίζει και το αύριο της (ημοκρατίας. Αυτή η χώρα έχει απέραντες δυνάμεις. Και σήμερα βρίσκεται στην αυγή μιας νέας ανάτασης. Οι απλοί άνθρωποι της πατρίδας μας δονούνται από την ελπίδα μιας καλύτερης ζωής. Μπορούν να την κατακτήσουν όταν η ορμή της ψυχής τους ανταμώσει με την ώριμη, αγωνιστική πολιτική σκέψη και στρατευθούν ενωμένοι, Αριστεροί, Κεντρώοι και δεξιοί, στην κοινή προσπάθεια να δώσουμε στην Ελλάδα τους προοδευτικούς δημοκρατικούς θεσμούς που έχει ανάγκη και στους εργαζομένους τη δυνατότητα να παλέψουν για να κατακτήσουν τη θέση που τους ανήκει.
Να εγγυηθούμε τη δημοκρατική διαδικασία.
Να φράξουμε με τον αγώνα μας κάθε απόπειρα καινούργιας στρατοκρατικής επιβουλής.
Για να κυβερνά τον τόπο μας η αρχή της λαϊκής κυριαρχίας.
Να διαμορφώνεται η εθνική μας πορεία κατά τη θέληση της πλειοψηφίας του Λαού.
Η Ελλάδα μπορεί να βαδίσει σ’ ένα καινούργιο δημοκρατικό Αύριο.

Το άνοιγμα των επαγγελμάτων: αυτοσκοπός ή στοχευμένη κίνηση;

2011-07-25T23:00:00.000-07:00

του Χάρη Σαββίδη, αρχιτέκτονα d.p.l.g., μέλους της Δ.Ε. της Δράσης

Η πληροφορία περνάει δύσκολα στην κοινωνία αλλά όταν περάσει, πέρασε.

Σήμερα όλοι οι έλληνες γνωρίζουν ότι η κυβέρνηση προσπαθεί να ανοίξει τα κλειστά επαγγέλματα. Γνωρίζουν επίσης και μερικά από αυτά. Συνήθως αυτά της πρώτης γραμμής, το επάγγελμα του φαρμακοποιού, του αυτοκινητιστή, του μηχανικού, του δικηγόρου, του συμβολαιογράφου, κλπ.

Τι δεν γνωρίζουν; Χιλιάδες άλλα κλειστά επαγγέλματα… Του αρτοποιού, του ακτινολόγου, του γιατρού του ΤΕΒΕ, του ΙΚΑ, του περιπτερά, του ξεναγού, και μια ολόκληρη λίστα με αμέτρητα επαγγέλματα ή υπο-κατηγορίες επαγγελμάτων. Δεν γνωρίζει επίσης το ευρύ κοινό τι επιδιώκει η Τρόικα (γιατί η κυβέρνηση δεν είναι σίγουρο ότι επιδιώκει και κάτι συγκεκριμένο) ζητώντας επιτακτικά να ανοίξουν τα επαγγέλματα…

Τι ελπίζει δηλαδή ότι θα πετύχουμε από το άνοιγμα των κλειστών επαγγελμάτων. Δεν είμαι οικονομολόγος αλλά σκέφτομαι. Θα ήθελα λοιπόν ως πολίτης να πετύχουμε τα εξής.

α) Να μειώσουμε το κόστος της υπηρεσίας ή του προϊόντος που μας παρέχουν αυτά τα επαγγέλματα. Θα ήθελα δηλαδή να μειώσω το κόστος της κούρσας στο ταξί, της εκπόνησης μιας μελέτης και της έκδοσης μια οικοδομικής άδειας από ένα μηχανικό, της μείωσης της τιμής του ψωμιού, του κόστους μεταφοράς των εμπορευμάτων, του κόστους μιας ακτινογραφίας, κλπ.

β) Να δημιουργήσουμε νέες θέσεις εργασίας μέσα στο χώρο αυτών των επαγγελμάτων. Να μπορούν δηλαδή περισσότεροι άνθρωποι να επιλέξουν και να δραστηριοποιηθούν σε αυτά τα επαγγέλματα που διατηρούνται έως σήμερα κλειστά.

γ) Να μπορώ ως πολίτης να επιλέξω τον επαγγελματία στον οποίο απευθύνομαι με κανόνες ελευθερίας και αξιοκρατίας και να πληρώσω την υπηρεσία ή το προϊόν που μου παρέχει σύμφωνα με τις ικανότητες, την πείρα του και γενικά τα κριτήρια που εγώ θα θέσω ως σημαντικότερα για την επιλογή του.

Με όρους φιλελεύθερους θα μπορούσαμε να μιλήσουμε για υγιή ανταγωνισμό και ελευθερία της αγοράς, αλλά όλα αυτά είναι μια θεωρία που πολλές φορές στην πράξη έχουν προδοθεί και έχουν προδώσει αυτούς που αγωνίστηκαν για την εφαρμογή τους. Απεναντίας, η στοχευμένη κίνηση που απαιτείται για να επιτύχω τους στόχους μου είναι ξεκάθαρη. :

α) Θέλω μειωμένο κόστος των παρεχομένων υπηρεσιών, άρα καταργώ ότι προκαλεί συνθήκες διατίμησης ή υψηλού κόστους. Καταργώ κώδικες αμοιβών, ελάχιστες αμοιβές, φόρους υπέρ τρίτων, ασφαλιστικές εισφορές, εισφορές σε συνδικαλιστικά όργανα, κλπ.

β) Θέλω νέες θέσεις εργασίας, άρα καταργώ ό,τι περιορίζει την είσοδο νέων επαγγελματιών στο χώρο καθώς και επανεξετάζω το καθεστώς των προϋποθέσεων για αυτό. Π.χ. δεν κατάλαβα ποτέ γιατί ένας διακοσμητής (όχι μηχανικός) δεν μπορεί να εκδώσει μια άδεια για να κάνει εσωτερικές διαρρυθμίσεις σε ένα διαμέρισμα ή ένας αρχιτέκτων τοπίου να εκδώσει μια άδεια για να διευθετήσει ένα ελεύθερο χώρο και να κατασκευάσει ένα κήπο… Καταργώ επίσης όλα τα γεωγραφικά ή πληθυσμιακά κριτήρια. Γνωρίζετε ότι σήμερα ένας ακτινολόγος δεν μπορεί να ανοίξει ιδιωτικό ιατρείο με ένα ακτινολογικό μηχάνημα όπως παλιά γιατί έχει θεσπιστεί μια προαπαιτούμενη άδεια σκοπιμότητας που δίδεται κατόπιν πληθυσμιακών κριτηρίων; Έτσι λοιπόν μια ακτινογραφία χρεώνεται στη 10πλάσια τιμή από αυτή που πραγματικά αξίζει και οι νέοι ακτινολόγοι δεν μπορούν παρά να γίνουν υπάλληλοι των παλαιότερων….

Εδώ έρχεται και ο παράγοντας του εμπορίου αδειών άσκησης των επαγγελμάτων. Ο ταξιτζής ή ο περιπτεράς που του δόθηκε μια άδεια μετά τον εμφύλιο δίκειν αποκατάστασης, βρέθηκε με μια υπεραξία στα χέρια του που την εκμεταλλεύεται ες αεί (και η δεύτερη και η τρίτη γενιά μετά από αυτόν…). Πρέπει αυτό το εμπόριο αδειών (πέρα και εκτός νόμου αλλά τόσο καθημερινό…) να λήξει.

γ) Θέλω να επιλέγω εγώ τον επαγγελματία στον οποίο θα αναθέσω μια εργασία, άρα και να διαπραγματευτώ την τιμή της υπηρεσίας του ανάλογα με τα κριτήρια που εγώ θα επιλέξω. Μπορεί να απευθυνθώ σε ένα νέο επαγγελματία και να τον πληρώσω λιγότερα, με ρίσκο και με προσωπική περισσότερη ενασχόληση προκειμένου να πάρω το επιθυμητό αποτέλεσμα. Μπορώ όμως να απευθυνθώ και σε ένα άλλο με μεγάλη πείρα και να τον πληρώσω ακριβότερα προκειμένου να μην ασχοληθώ καθόλου έχοντάς του μεγαλύτερη εμπιστοσύνη. Μια ελεύθερη διαπραγμάτευση που καθιστά και τον πελάτη και τον επαγγελματία συνυπεύθυνους.

Άρα, η κατάληξη όλων των παραπάνω είναι πως το άνοιγμα των επαγγελμάτων σημαίνει και τα τρία τουλάχιστον παραπάνω σημεία. Άνοιγμα της εισόδου, απελευθέρωση των τιμολογίων και των διατιμήσεων, κατάργηση των εισφορών υπέρ τρίτων και ό,τι άλλο επιβαρύνει ή νοθεύει την απόλυτα ελεύθερη σχέση του πελάτη με τον επαγγελματία.

Δυστυχώς δεν πιστεύω ως η παραπάνω λογική έχει περάσει στην κοινωνία. Οι πολιτικοί έχουν συνηθίσει να στρέφουν τη μισή κοινωνία ενάντια στην άλλη μισή χωρίς ουσιαστικά αυτή να γνωρίζει το στόχο… Το γκολ της δράσης… Εκεί είμαστε και τώρα για μια ακόμα φορά…

Δημοσιεύθηκε στο www.freecity.gr του Φοίβου Καρζή στις 23-07-2011

μια βόλτα με ποδήλατο στο Πέραμα

2011-05-20T06:01:00.000-07:00

Μια ασπίδα ζωής για τη Βόρεια και Δυτική Αθήνα

2011-05-12T06:24:00.000-07:00

Προσπαθούμε να εντοπίσουμε στην πόλη μας τα σημαντικά, μείζονα προβλήματα. Όλοι γνωρίζουμε πόσο διαφορετικό είναι να κατοικείς Ανατολικά του Λυκαβηττού από το να κατοικείς Δυτικά από αυτόν. Πρόκειται για δύο διαφορετικές πόλεις. Τα θέματα πολλά. Το σημαντικότερο, η πύκνωση της δόμησης και η έλλειψη ανοιχτών χώρων. Ποσοτικά, η αναλογία χτισμένου και άχτιστου χώρου διαφοροποιήται ικανά εις βάρος του άχτιστου,όσο πηγαίνουμε βόρεια και δυτικά.

Παρακάτω θα δείτε μια ποσοτική μελέτη που εξηγεί πως μπορούμε να αντιστρέψουμε αυτούς τους όρους. Όχι φτιάχνοντας ένα πάρκο ή κήπο αλλά δημιουργώντας μία ασπίδα διαφορετικής διαβίωσης...

Σας το Παρουσιάζουμε.

Καθίσαμε με πολύ κόπο, λόγω έλλειψης ψηφιακού χάρτη ακριβείας της Αθήνας, να μετρήσουμε την απαλλοτρίωση γης που μας χρειάζεται προκειμένου:

1. Να δημιουργήσουμε ένα γραμμικό πράσινο τόξο που να ενώνει την Ακαδημία Πλάτωνος στα δυτικά με το πάρκο του νοσοκομείου Σωτηρία στα Ανατολικά συμπεριλαμβάνοντας υφιστάμενες επιφάνειες πρασίνου όπως το πεδίο του Άρεως, τα Τουρκοβούνια, τη Φωκίωνος Νέγρη και άλλα μικρότερα πάρκα και κήπους της Αθήνας.

2. Να δημιουργήσουμε δύο γραμμικά αξονικά πάρκα από την περιφέρεια προς το κέντρο στο Δυτικό και Βόρειο τμήμα του Δήμου, απαλλοτριώνοντας οικοδομικά τετράγωνα ή χρησιμοποιώντας το δίκτυο του ΟΣΕ και του ΗΣΑΠ καλυμμένο από πάνω με πράσινο.

3. Να δώσουμε νέα πνοή σε περιοχές που είναι υποβαθμισμένες όπως η περιοχή Γκύζη, η Κυψέλη, τα Σεπόλια, ο Κολωνός, η περιοχή Γουδή, κλπ.

4. Να συνενώσουμε αυτό το πάρκο με άλλα προγραμματισμένα έργα της πρωτεύουσας όπως η ανάπλαση της περιοχής των Αμπελοκήπων από την αλλαγή χρήσης των εργατικών πολυκατοικιών και την κατεδάφιση του γηπέδου του Παναθηναϊκού. Η ανάπλαση αυτή θα συνένωνε τον όγκο των Τουρκοβουνίων με τον Λυκαβηττό!

5. Τέλος να δούμε και τι θα προσέφερε στους ελεύθερους χώρους της πρωτεύουσας η μεταφορά εκτός κέντρου της τριτοβάθμιας περίθαλψης από τα παλαιά και με τεράστιο κόστος λειτουργίας υφιστάμενα νοσοκομεία (Ιπποκράτειο, Ελπίς, Αιγινήτειο, Μαρίκα Ηλιάδη, Αρεταίειο, Συγγρού, Ευαγγελισμός, κλπ.) .

Τα μετρικά στοιχεία που προέκυψαν είναι τα εξής:

Απαλλοτριώσεις γης που υφίστανται σήμερα πολυκατοικίες με μέσο συντελεστή δόμησης 3: 675 στρέμματα περίπου (με ποσοστό λάθους 10%) 4 742,50 στρέμματα

Κάλυψη και ανάπλαση άξονα ΟΣΕ: 453,00 στρέμματα

Κάλυψη και ανάπλαση άξονα ΗΣΑΠ: 356,00 στρέμματα

Μπορούμε το κόστος των έργων αυτών να ανταλλαγεί με γη από τα 6.000 στρέμματα του παλαιού αεροδρομίου του Ελληνικού;

Απαλλοτρίωση 750 στρεμμάτων δομημένης γης με συντελεστή 3 σημαίνει απαλλοτρίωση

750.000,00 m² x 3 = 2.250.000,00m² κτιρίων με κόστος 1000,00€/m²

άρα, σύνολο κόστους: 2.250.000.000,00€

Εάν υποθετικά ο Δήμος Αθηναίων κατάφερνε να δεσμεύσει προς εκμετάλλευση από το Ελληνικό 2.600,00 στρέμματα θα μπορούσε να κερδίσει με σημερινές τιμές κρίσης κατ’ ελάχιστο 5.200.000.000,00€ (η τιμή στρέμματος (2000,00€) αντιστοιχεί στο 66% της σημερινής τιμής στρέμματος στη Γλυφάδα και το 85% της τιμής στρέμματος στον Άλιμο).

Εκτός των άμεσων εσόδων από την εκμετάλλευση της γης του Ελληνικού, μεγάλη υπεραξία θα προκύψει και από την μεγάλη αύξηση της κτισμένης επιφάνειας των συνοικιών που θα αναβαθμιστούν, το οποίο είναι ένα συνεχές έσοδο για το κράτος από τις αγοραπωλησίες που θα γίνουν.

Με αυτά τα χρήματα (2.250.000.000,00€ για απαλλοτριώσεις και 2.950.000.000,00€ για Έργα) θα μπορούσε να χρηματοδοτήσει το σύνολο του έργου των 1484 στρεμμάτων τα οποία συνενωμένα με τα υφιστάμενα πάρκα και πλατείες αποδίδουν συνολικά 4.930,00 στρέμματα σε χρήση πεζών, ποδηλάτων και γενικότερα σε χρήσεις με ήπια κυκλοφορία τροχοφόρων!

Σκεφτείτε το πριν μας φάνε οι Καταριανοί!

(όλη η επεξεργασία των χαρτών έχει γίνει από και με αποκλειστική ευθύνη της "έλυτρον αρχιτεκτονική + πολεοδομία ε.ε." και κάθε αναδημοσίευση υποχρεούται να αναφέρει τον νόμιμο κάτοχο των δικαιωμάτων τους)

Μεγάλες προσδοκίες, μεγάλη καταστροφή: μια πρόταση για το τζαμί στην Αθήνα

2011-01-18T04:16:00.000-08:00

Τετάρτη, 12/01/2011 17:22
του Χάρη Σαββίδη, μέλους Δ.Ε. της "Δράσης"
Είναι εδώ και 8 περίπου χρόνια, από την εποχή της ολυμπιακής προετοιμασίας που τέθηκε το ζήτημα κατασκευής επίσημου χώρου της μουσουλμανικής θρησκείας στην Αθήνα. Ελπίδα όλων, η στέγαση της πίστης του ενός περίπου εκατομμυρίου μεταναστών συμπολιτών μας. Παράνομοι ή νόμιμοι, οι μουσουλμάνοι αναζητούν χώρο να προσευχηθούν χωρίς να ντρέπονται για αυτό!
Όλοι εμείς, σαν έτοιμοι από καιρό, διαμορφώσαμε άποψη! Ξέρουμε για το μέγεθος και το ύψος των μιναρέδων, γνωρίζουμε ποιος πρέπει να το διοικεί, που να το κτίσουμε, ποιος να πληρώσει και ποιος να μείνει απέξω! Και γιατί όλα αυτά; Μα φυσικά γιατί η θρησκεία των πολιτών του νεοελληνικού καθεστώτος είναι πρόνοια του κράτους προς τους πολίτες. Θυμίζει τον νόμο περί αντικειμενικότητας των εφημερίδων στην Ουγγαρία όπου το κράτος ελέγχει την αντικειμενικότητα των ειδήσεων που γράφονται σε αυτές. Αντί δηλαδή το κράτος να εγγυάται την ανεξιθρησκία με τη μη εμπλοκή και την απόλυτη ελευθερία του καθενός για το που και πως θα προσεύχεται, την «διαμορφώνει» με τον έλεγχο και την προσχηματική διαδικασία αδειοδότησης!
Στην Αθήνα λειτουργούν δεκάδες χώροι λατρείας της μουσουλμανικής θρησκείας. Οι δημοσιογράφοι, εσκεμμένα ή όχι, τους αποκαλούν «παράνομους χώρους λατρείας». Λες και υπάρχει νόμος που να επιτρέπει ή όχι την χρήση ενός ακινήτου για να προσεύχεται κάποιος! Πρόκειται περί μιας κοινωνικής αντίληψης που θα ζήλευε και το αυστηρότερο των ολοκληρωτικών καθεστώτων του κόσμου. Οι χώροι αυτοί, είναι διάσπαρτοι σε όλες τις γειτονιές του λεκανοπεδίου ειδικά εκεί όπου διαβιώνουν πολλές χιλιάδες μουσουλμάνων μεταναστών (Αττική, πλατεία Κουμουνδούρου, Κολωνός, Σεπόλια κλπ.).
Έρχεται λοιπόν η πολιτεία και λέει πως αυτή, γιατί έτσι θέλει, θα διαθέσει χρήματα και γη προκειμένου να χτίσει το Τέμενος που χρειάζεται η πρωτεύουσα. Καλλιεργείται έτσι μία προσδοκία ότι όλοι οι υφιστάμενοι χώροι λατρείας θα κλείσουν (ή θα περιοριστούν τουλάχιστον) και ο ένας και μεγάλος θα ανοίξει και θα ελέγχεται κιόλας από την ελληνική πολιτεία.
Φοβάμαι πως μάλλον δεν καταλάβαμε τίποτα. Ένας ή πολλοί χώροι λατρείας είναι ανθρώπινο δικαίωμα. Άλλωστε οι μουσουλμάνοι όπως και οι χριστιανοί, μιλούν πολλές γλώσσες και έχουν συνήθειες ήθη και έθιμα που διαφέρουν από χώρα σε χώρα, άρα και μεταξύ μεταναστών διαφορετικών χωρών και φυλών. Είναι προφανές λοιπόν ότι δεν πρόκειται να εκλείψουν οι υφιστάμενοι χώροι αφού δεν πρόκειται να αλλάξει η ανάγκη για τη λειτουργία αυτών των χώρων. Το ίδιο συμβαίνει και με τους χριστιανούς μετανάστες. Χώροι λατρείας «ανεπίσημοι» υφίστανται για Ρώσους, Ουκρανούς, Βούλγαρους, Ρουμάνους κλπ.
Γιατί δεν μας πέρασε από το μυαλό να αναδείξουμε και αυτούς σαν «προβληματικούς» χώρους; Πόσο μάλλον δε, γιατί δεν μας στενοχώρησε το γεγονός ότι πριν πολλά πολλά χρόνια δώσαμε στους Ρώσους ένα περίλαμπρο βυζαντινό ναό του 12ου αιώνα στο κέντρο της Αθήνας για τις ανάγκες της δικής τους επίσημης θρησκείας;
Άρα τι επιδιώκουμε με την ίδρυση «νόμιμου» τεμένους; Ο ένας και περίλαμπρος αυτός χώρος λατρείας δεν θα υποκαταστήσει τους άλλους, τους «παράνομους» εν λειτουργία. Στο Κάιρο και την Αλεξάνδρεια υπάρχουν δεκάδες ελληνοχριστιανικοί ναοί, οι οποίοι στις μέρες μας θα πρέπει να αντιστοιχούν σε ένα ναό ανά 10-20 ελληνορθόδοξους πιστούς… Εδώ, τα 80-100 υφιστάμενα τεμένη αντιστοιχούν σε 10.000 πιστούς τουλάχιστον το καθένα… Άρα είναι βέβαιο και επιβάλλεται να μην διανοηθούμε την υποχρεωτική κατάργηση των χώρων αυτών, θα ήταν ό,τι πιο φασιστικό και μισαλλόδοξο μπορεί να σκαρφιστεί η αρρωστημένη νεοελληνική μας φαντασία.
Αυτό που επιδιώκουμε, ή που θα έπρεπε να επιδιώκουμε, είναι η ελληνική πολιτεία, η ορθόδοξη εκκλησία, να βρουν απέναντί τους έναν οργανωμένο και έγκυρο συνομιλητή, έναν εκπρόσωπο που θα μπορεί να συνομιλεί εν ονόματι αυτών των συμπολιτών μας. Και αυτό δεν υπάρχει σήμερα. Όμως αυτό δεν είναι κάτι που επιβάλλεται. Αυτό είναι μια κοινωνική οργάνωση των μουσουλμάνων συμπολιτών μας που σήμερα δεν υπάρχει.
Χρειαζόμαστε λοιπόν ένα μνημειακό τζαμί; Ως αρχιτέκτονας και πολίτης του κόσμου απαντώ ευθέως: βεβαίως! Χρειαζόμαστε ένα πλήρες μουσουλμανικό σύνολο, όπως αυτά που βρίσκει κανείς σε όλες τις μεγάλες πόλεις της Ανατολής. Οι μουσουλμάνοι συμπολίτες μας χρειάζονται τουλάχιστον ό,τι και οι έλληνες πολίτες σε μουσουλμανικές χώρες. Αν πάτε στο παλαιό Κάιρο, θα βρείτε ένα ελληνορθόδοξο πνευματικό ίδρυμα το οποίο εκτός από την περίλαμπρη εκκλησία περιλαμβάνει πνευματικό κέντρο, ιεραποστολή, νοσοκομείο μοναστήρι και νεκροταφείο. Δεν μπορούμε να δίνουμε τίποτα λιγότερο από αυτό που μας έδωσαν καθεστώτα πολύ λιγότερο φιλελεύθερα και δημοκρατικά!
Η πρότασή μου, για την κατασκευή του τεμένους στο χώρο του Βοτανικού κήπου, της μόνης δημόσιας ιδιοκτησίας που παραμένει από την οθωμανική διοίκηση δημόσια, με την αποδοχή που βρήκε και κατά τη διάρκεια των εκλογών από τον κύριο Αμυρά, αποτελεί μια τεράστια πρόκληση. Όχι για να κατασκευάσουμε ένα κτίριο μνημειακών διαστάσεων πριγκηπικού σταμπουλιώτικου τύπου τζαμιού, αλλά για να φτιάξουμε τον πιο όμορφο μουσουλμανικό κήπο. Όπως αυτόν που ανακαλύπτει κανείς μέσα στον δαιδαλώδη αστικό ιστό του Καΐρου με ανοιχτό τέμενος, ιατρείο, ιεροδιδασκαλείο. Στις μέρες μας θα μπορούσε να περιλαμβάνει και μεγάλο εστιατόριο για γεύματα φτωχών και παιδικούς σταθμούς για τα παιδιά των πολύπαθων οικονομικών μεταναστών. Θα μπορούσε επίσης να αναπτυχθεί και ένας μικρός σταθμός της Ερυθράς Ημισελήνου και να βοηθά πρόσφυγες να ξαναβρούν τις οικογένειές τους ανά τον κόσμο. Νομίζω ότι ένα τέτοιο έργο θα ήταν το σημαντικότερο αρχιτεκτόνημα από την αρχή του σύγχρονου ελληνικού κράτους.
- Το χρειαζόμαστε;
Ρωτήστε για αυτό καλύτερα τους έλληνες της Αλεξάνδρειας। Ρωτήστε τους για το εάν τους χρειάζεται το τεράστιο οικοδομικό τετράγωνο που ανήκει στην κοινότητα και μέσα στο οποίο σπούδασαν και έμαθαν τον ελληνικό και ορθόδοξο πολιτισμό χιλιάδες Ελλήνων και Αράβων. Και μη βιαστεί κάποιος να αντιτείνει ότι εμείς ήμασταν εκεί πριν από αυτούς, γιατί απλά το επιχείρημα δεν έχει υπόσταση. Μετανάστες και εμείς, την εποχή του μουσουλμάνου Μακεδόνα Μεχμέτ Αλί όπως και αυτή σήμερα, την εποχή του Παπανδρέου και του Καραμανλή!

Δημοσιεύθηκε στο:
http://www.freecity.gr

Παρακαλούμε, απελευθερώστε μας από τα κλειστά πρακτορεία ανοιχτών επαγγελμάτων!

2011-01-11T08:39:00.001-08:00

από τον δημοσιογραφικό ιστότοπο του Φοίβου Καρζή www.freecity.gr

του Χάρη Σαββίδη, αρχιτέκτονα d.p.l.g. μέλος της Δ.Ε. της Δράσης

έγραφα -Μάιο 2009- εδώ σε αυτό το blog:
«…
Απαραίτητη προϋπόθεση για τη σωστή λειτουργία όλου του κλάδου της Οικοδομής είναι η διάκριση των ρόλων όλων των εμπλεκομένων μερών στην ολοκλήρωση ενός έργου. Πρέπει να κατανοηθεί και να θεσμοθετηθεί ο ρόλος του μηχανικού είτε ως συμβούλου – μελετητή / επιβλέποντος, είτε ως κατασκευαστή / εργολήπτη, είτε ως Διευθυντή Έργου. Και οι τρείς ειδικότητες είναι σημαντικές, με συγκεκριμένες ευθύνες τόσο για θέματα ποιότητας όσο και για θέματα ασφάλειας...
Διακριτοί είναι και οι ρόλοι μεταξύ των διαφόρων ειδικοτήτων των μηχανικών. Είναι αδιανόητο οικοδομικές άδειες να υπογράφονται μόνο από αρχιτέκτονα (συμπεριλαμβανομένων δύσκολων στατικών μελετών) ή μόνο από πολιτικό μηχανικό (συμπεριλαμβανομένων των αρχιτεκτονικών μελετών).
Αντίστοιχα διακριτό πρέπει να είναι και το επαγγελματικό επιμελητήριο εκπροσώπησης: άλλο για τον μελετητή, άλλο για τον εργολήπτη, άλλο για τον διευθυντή έργου. Μόνο τότε, το κράτος θα αποκτήσει συμβούλους να το καθοδηγούν σε άρτιες λύσεις.
Σήμερα η κατάσταση είναι θηριώδης. Το Τεχνικό Επιμελητήριο της Ελλάδος εκπροσωπεί το σύνολο της τεχνικής κοινότητας χωρίς καμία διάκριση, ούτε καν μεταξύ δημοσίων υπαλλήλων μηχανικών, μελετητών, managers, εργοληπτών, δημοσιογράφων (με σπουδές μηχανικού) ή αεροναυπηγών, με αποτέλεσμα τα συμφέροντα του κλάδου με τα μεγαλύτερα κεφάλαια (δημόσια έργα) να “ταυτίζονται” με τα συμφέροντα της Ελληνικής Πολιτείας
...»
Προφανώς από τότε μέχρι σήμερα δεν έχει αλλάξει τίποτα. Σήμερα όμως η κυβέρνηση φαίνεται αποφασισμένη να ανοίξει το επάγγελμα των μηχανικών. Μπράβο της. Ως πρωτεύουσα κίνηση θεωρείται η κατάργηση της ελάχιστης αμοιβής. Και πάλι μπράβο της. Έχουμε καταντήσει όλοι οι μηχανικοί, όποιας ποιότητας εργασία και να προσφέρουμε να αμειβόμαστε με την ίδια αμοιβή. Το ίδιο όμως πρέπει να γίνει και με τις αμοιβές μελετών δημοσίων έργων. Εκεί υπάρχουν περιθώρια κέρδους για τους μελετητές μηχανικούς που φτάνουν σε δυσθεώρητα ύψη. Ο τελευταίος νόμος Σουφλιά τριπλασίασε σε ορισμένες περιπτώσεις τις αμοιβές μελετών δημοσίων έργων. Και εκεί υπάρχουν τεράστια σκάνδαλα. Γιατί σκάνδαλο είναι η Τεχνική Υπηρεσία του υπουργείου (π.χ.) υγείας να αναθέτει όλες τις μελέτες σε 2-3 συγκεκριμένα γραφεία, οι μελέτες αυτές να είναι τριπλάσιες ή τετραπλάσιες από αυτές αντιστοίχων έργων στον ιδιωτικό τομέα και μελετητές που επιλέγονται να αποκαλούνται μεταξύ υπαλλήλων ως «εθνικοί μελετητές»…
Σκάνδαλο είναι επίσης, οι νόμιμες αμοιβές διαχείρισης έργου, υπερβολικά υψηλές επειδή έτυχε ο για πολλά χρόνια πρόεδρος του Τεχνικού Επιμελητηρίου να είναι και ιδιοκτήτης της πρώτης σε μέγεθος εταιρείας διαχείρισης έργων. Δεν λέω και πρώτης σε ποιότητα διαχείρισης γιατί κανένα από τα έργα που διαχειρίστηκε δεν τελείωσε στην ώρα του και στο κόστος που προϋπολογίστηκε… (θυμηθείτε π.χ. τα έργα της πολιτιστικής πρωτεύουσας Θεσσαλονίκης)…
Χρειάζεται περισσότερα για να καταλάβει κανείς πως σε αυτή τη χώρα, Γιάννης κερνάει, Γιάννης Πίνει; Ας μην καθυστερήσουμε λοιπόν άλλο. Είναι πλέον επιτακτική ανάγκη.

ΔΙΑΛΕΞΗ ΚΥΡΙΑΚΟΥ ΚΑΙ ΑΝΤΕΛΑΣ ΚΥΡΙΑΚΙΔΗ

2010-12-02T07:06:00.000-08:00

Η περίπτωση του Κυριάκου Κυριακίδη είναι κατά τη γνώμη μου μοναδική για τον ελληνικό χώρο και μόνο με τη δραστηριότητα του Alvar Aalto στη Φινλανδία μπορεί να συγκριθεί τηρουμένων των αναλογιών βεβαίως। Πρόκειται για ένα αρχιτέκτονα που τα έργα του δεν ξενίζουν. Δεν τα αισθάνεται κανείς μακριά από την καθημερινότητά του. Δεν αισθάνεσαι ότι τα περιτριγυρίζει ο μύθος ή η υπεροψία του δημιουργού τους. Απεναντίας. Αισθάνεσαι ότι πρόκειται για αναπόσπαστο κομμάτι της ζωής μας. Γιατί όμως αυτό;

Κατ' αρχήν γιατί ένα μεγάλο ποσοστό νέων έως και μεσήλικων τώρα πια ανθρώπων έχει γεννηθεί μέσα σε αυτά, έχει γεννήσει ή έχει εμπειρίες μέσα σε αυτά.
Δεύτερον, γιατί όλα τα κτίρια τα οποία έχει σχεδιάσει και στα οποία έχει δώσει ζωή ο κύριος Κυριακίδης ταυτίστηκαν με την αναδιοργάνωση και τον εκσυγχρονισμό της χώρας από το 1975 και μετά. Ειδικότερα, στον τομέα της υγείας, τόσο πριν το 1983 όσο και μετά από την θέσπιση του ΕΣΥ και τον εκσυγχρονισμό της δημόσιας περίθαλψης, δύσκολα θα βρεθεί κτίριο υγείας, δημόσιο ή ιδιωτικό το οποίο να μην έχει περάσει σε κάποιο στάδιο του από τα χέρια του Κυριάκου Κυριακίδη. Από την Δράμα και τις Σέρρες μέχρι την Καλαμάτα, τη Ρόδο και τη Λευκωσία, όλοι έχουμε σταθεί μπροστά σε κάποιο από τα νοσοκομεία του. Είναι πιθανόν να μας εξέπληξαν, γιατί τα ταυτίσαμε με μια τακτοποιημένη εικόνα μέσα στην άναρχη ελληνική επαρχία, πιθανότατα και να χρειάστηκε να τα επισκεφθούμε, και τότε η έκπληξη να ήταν και στην οργάνωση της παροχής υπηρεσιών που στέγασαν, πιθανότατα και σε μερικούς ειδικούς όπως εμάς να έκαναν και αρνητική εντύπωση, λόγω των κακοτεχνιών της κατασκευής και της κακής τους συντήρησης. Το βέβαιο είναι όμως ότι σε κάθε περίπτωση ταυτίστηκαν με την Αλλαγή του τόπου: με προβλήματα, θυσίες και καθυστερήσεις ίσως αλλά σίγουρα με μεγάλη δόση εκσυγχρονισμού και αλλαγής
Το ίδιο συνέβη και με τον εκσυγχρονισμό της ιδιωτικής κλινικής. Το στίγμα του κυρίου Κυριακίδη είναι ανεξίτηλο σε όλη την ελληνική και κυπριακή επικράτεια.
Όμως το έργο του κυρίου Κυριακίδη δεν σταματά στο επίπεδο της κτιριακής υποδομής των μονάδων υγείας. Από το νοσηλευτικό και το ιατρικό προσωπικό μπορεί εύκολα κανείς να αντλήσει εμπειρίες που αποδεικνύουν τη μοναδικότητα του αρχιτέκτονα αυτού. Ποσοτικά, οι εμπειρίες αυτές μεταφράζονται σε άπειρες ώρες συζητήσεων και ανταλλαγής απόψεων πάνω στη λειτουργία και την οργάνωση της ζωής μέσα στα κτίρια περίθαλψης. Ποιοτικά, οι εμπειρίες αυτές έχουν αποτυπωθεί πάνω σε εκατομμύρια μέτρα επάλληλων διαφανειών και χιλιάδων τροποποιήσεων και βελτιώσεων των σχεδίων, όχι μόνο της αρχιτεκτονικής αλλά και της στατικής και της η/μ μελέτης. ΄
Το έργο όμως του γραφείου Κυριακίδη δε σταματά στα κτίρια υγείας. Αυτά, θα μπορούσαμε να πούμε με ευκολία πως είναι που ταυτίζονται με τον εκσυγχρονισμό της Ελλάδας και ως εκ τούτου αποτελούν δημόσια παρακαταθήκη για το παρόν και το μέλλον της χώρας μας. Πέραν όμως αυτών, το αρχιτεκτονικό έργο του διανθίστηκε το μισό περίπου αιώνα εξοντωτικής δουλειάς από όλων των ειδών τα αρχιτεκτονήματα: κτίρια γραφείων, καταστήματα, τράπεζες, ιδιωτικές κατοικίες, εργολαβικές πολυκατοικίες, ξενοδοχεία, σχολεία, εργοστάσια και ό,τι άλλο δύναται να μελετήσει αρχιτέκτονας.
Θα ήταν παρακινδυνευμένο σε μια τόσο μικρή παρουσίαση να θελήσω να περιγράψω και την κοινωνική δράση του ζεύγους Κυριακίδη, αυτό θα απαιτούσε ακόμα μια έρευνα που δεν είμαι σε θέση να κάνω εδώ.
Σας προτρέπω όμως όλους ανεπιφύλακτα να έρθετε στην Διάλεξη. Είναι ίσως η μόνη ευκαιρία για να αισθανθείτε πόσο κοντά μας είναι η δραστηριότητα ενός τόσο σημαντικού αρχιτέκτονα. Πόσο κοντά ή μέσα στο έργο του έχουμε ζήσει. Δεν πρόκειται για μια ακόμα βεντέτα του χώρου. Και είμαι βέβαιος πως δεν πρόκειται να αναλωθεί στο να μας παρουσιάσει και να μας εκφράσει το πόσο του αρέσουν τα έργα του. Το έχουμε ζήσει άλλωστε πολλές φορές από Έλληνες συναδέλφους και ειλικρινά, δεν θα άξιζε να χάσουμε χρόνο για κάτι τέτοιο. Η εμπειρία Κυριακίδη είναι να μπει κανείς στον τρόπο που δουλεύτηκαν και δουλεύονται ακόμη όλα αυτά τα έργα. Να δει κανείς τη σχέση του αρχιτέκτονα με τον χρήστη, του αρχιτέκτονα με τον ιδιοκτήτη, του αρχιτέκτονα με τους συνεργάτες του. Και βέβαια να καταλάβει κανείς την κόκκινη γραμμή, πως δηλαδή, παράλληλα με όλα αυτά, ο αρχιτέκτονας υπηρετεί το έργο του ως εικαστικό γεγονός.

Αν με κάνεις δήμαρχο; μα τότε θα γίνω ο καλύτερος διαχειριστής του δημοσίου χώρου της πόλης μου!

2010-11-15T02:06:00.000-08:00

Δεν υπάρχει πιο ευγενικός και ύψιστος στόχος για ένα νέο δήμαρχο από το να αποδώσει όσο περισσότερο δημόσιο χώρο μπορεί στον πεζό δημότη. Η επιτυχία αυτού του στόχου είναι ποσοτικά και ποιοτικά μετρήσιμη. Ιδού μερικά μέτρα που μπορούν βραχυπρόθεσμα, μεσοπρόθεσμα και μακροπρόθεσμα να αποδώσουν επιφάνειες στους πεζούς συμπολίτες μας:
Βραχυπρόθεσμα: Ο Δήμος προμηθεύεται παγίδες τροχών σαν αυτές που χρησιμοποιούνται για δεκαετίες στην Ευρώπη προκειμένου να ακινητοποιούν αυτοκίνητα παρκαρισμένα παράνομα! Κοστίζουν περί τα 30-50 ευρώ και το κόστος αγοράς και χρησιμοποίησής τους αποσβένεται αυτόματα την πρώτη φορά. Δεν χρειάζεται κανείς ούτε καν να τις μαζεύει. Με ένα πρόστιμο 100-150 ευρώ, δίνουμε τα 30 για το κόστος της παγίδας και ο παράνομος οδηγός παίρνει το κλειδί, τη βγάζει μόνος του κρατώντας τη ως ενθύμιο!
Στόχος: Εντός μήνα να διπλασιαστεί η ταχύτητα κίνησης των Μέσων Μαζικής Μεταφοράς και να απελευθερωθούν τα πεζοδρόμια και οι διαβάσεις πεζών και ΑΜΚ σε όλη την πόλη!

Μεσοπρόθεσμα: Δημιουργούνται και βγαίνουν στο δρόμο συνεργεία από εργατοτεχνίτες, κηπουρούς, ηλεκτρολόγους, καθαριστές. Έργο: να καθαρίζουν από όλα τα εμπόδια και να παραδίδουν συντηρημένη σε χρήση μία συγκεκριμένη δημοτική έκταση κήπου, αλσύλλιου, πεζόδρομου, πεζοδρομίου. Ως εμπόδια νοούνται ένα σπασμένο τοιχαλάκι περίφραξης, ένας θάμνος ακούρευτος που εμποδίζει την οπτική επαφή, η έλλειψη φωτισμού σε ένα σημείο πλατείας, μία υποχώρηση του πεζοδρομίου ή ένα χαντάκι όμβριων που είναι κίνδυνος!
Στόχος: Να ξανά-αισθανθεί ο Πολίτης ασφαλής μέσα στο Δημόσιο Χώρο.

Μακροπρόθεσμα: Ο Δήμος ανακτά τη διαχείριση του Δημόσιου χώρου. Δρόμοι, πεζοδρόμια, πλατείες, κήποι, πάρκα υπόκεινται σε μία Ενιαία Αρχή η οποία αποτυπώνει σε κάθε σημείο: δίκτυα, αστικό εξοπλισμό, χρήσεις, είδος επιφανειών, φύτευση… Κατόπιν, αδειοδοτεί κάθε χρήση (πέρασμα καλωδίων, χρήση δημοσίου χώρου από περίπτερα, καφετέριες, κλπ.) εισπράττει το αντίστοιχο ενοίκιο και εγγυάται την συντήρηση του χώρου. Το μέτρο λειτουργεί θαυμάσια με αυτοχρηματοδότηση. Θα αποτελέσει στο μέλλον ένα κτηματολόγιο δημοσίου χώρου που λείπει παντελώς από την νέο-ελληνική πραγματικότητα.
Στόχος: Η διαρκής συντήρηση του Δημοσίου χώρου που ταυτίζεται με την εικόνα της πόλης.

Αποτέλεσμα των παραπάνω ενεργειών; Θα επιτρέψουν στον πολίτη να επανακτήσει το Δημόσιο Χώρο που του ανήκει. Θα αλλάξει τη σχέση του με τον συμπολίτη του. Και θα δημιουργήσει νέες συνθήκες ασφάλειας. Αντί ολίγων αστυνομικών, όλοι οι πολίτες στο δρόμο!

Από την Καθημερινή του Σαββάτου १३ Μοεμβρίου 2010

Σχόλιο για την αθλιότητα της Ομόνοιας!

2010-10-12T03:35:00.001-07:00

Δεν είναι πρώτη φορά που στην Ελλάδα θέματα ουσίας υποβαθμίζονται και αναλώνεται η πολιτική συζήτηση σε μια ατέλειωτη συζήτηση περί αισθητικής και στυλ!
Το ίδιο συμβαίνει δυστυχώς και με τη διαμόρφωση της πλατείας ομονοίας. Η πλατεία αυτή έχει περάσει διάφορες φάσεις ενώ φαίνεται πως το καθοριστικό κάθε φορά γεγονός στην ιστορία της έχει να κάνει με τη συγκοινωνιακή της υπόσταση, την εξυπηρέτηση δηλαδή των περαστικών που περνούν όλο το εικοσιτετράωρο από το σταθμό της. ΗΣΑΠ και Μετρό διέρχονται της πλατείας και μεταφέρουν χιλιάδες αθηναίους καθημερινά. Παραθέτοντας μια σειρά εικόνων, από τις προπολεμικές καμινάδες δωρικού ρυθμού, στο σιντριβάνι του Ζογγολόπουλου, μετά στο δρομέα του Έβερτ και σήμερα πάλι, μετά τη διέλευση του μετρό, στο τσιχλο-πλακόστρωτο (=πλάκες πεζοδρομίου στολισμένες με χιλιάδες τσίχλες) της Μπακογιάννη, καταλαβαίνουμε βεβαίως πως δεν είναι ούτε το πράσινο που μας λείπει, ούτε ο περίπατος, ούτε η κακή μας και η ψυχρή μας μέρα! Εκείνο που μας λείπει είναι επιστημονική τεκμηρίωση.
Κάτω από την πλατεία, υπάρχει ένας χαμηλοτάβανος χώρος (που με το ζόρι αναπνέεις) στον οποίο καθημερινά, σε όλες τις ώρες της μέρας, περπατά ή και τρέχει εκατοντάδες χιλιάδες κόσμου, πολλοί περισσότεροι από αυτούς που ακριβώς από πάνω λιάζονται εν μέσω τροχοφόρων, τις μέρες που έχει καλό καιρό… Άρα προς τι το μίσος; Το πρώτιστο θέμα που θα είχε να λύσει κάθε αρχιτέκτονας που σέβεται τον εαυτό του θα ήταν να βρεθεί ικανός χώρος με ικανό ύψος και αερισμό για τους ταλαίπωρους αρουραίους του υπογείου! Μήπως λοιπόν εδώ βρίσκεται και η λύση του προβλήματος; Μήπως δηλαδή παρά να ασχολούμαστε με την αισθητική της πλατείας εν μέσω τροχοφόρων δεν έχουμε παρά να ανατινάξουμε την πλατεία και να αφήσουμε τους χιλιάδες κατάκοπους «αρουραίους» να πάρουν αέρα; Και εν μέσω βιοκλιματικής εφορείας να κατασκευάσουμε μία πρωτοποριακή καθ’ όλα πράσινη αλλά και διάτρητη στέγη για τον μεγαλύτερο σταθμό τρένου της χώρας;

Υποψιάζομαι πως ο Δήμαρχος ή ο πολιτικός που θα υποσχεθεί και θα δρομολογήσει ένα τέτοιο ρηξικέλευθο έργο, θα τον ευγνωμονούν εκατομμύρια εργαζομένων πολιτών αυτής της χώρας… Ε, ας βρεθεί και κάποιος να τον κατηγορήσει γιατί δεν θα μπορεί να λιάζεται εν μέσω τροχοφόρων!

Ο Δήμαρχος Αθηναίων με τον ένα και οι λοιποί δήμαρχοι των λοιπών δήμων με τους 66

2010-10-11T07:08:00.000-07:00

Παραθέτουμε για διευκόλυνση ένα απλό πολιτικό χάρτη της Αθήνας. Δεν χρειάζεται κανείς ειδικές γνώσεις για να καταλάβει τη δυσαναλογία της έλλειψης ελεύθερων κοινόχρηστων χώρων του Βορειοδυτικού τμήματος της πόλης σε σύγκριση με αυτών της Νοτιοανατολικής. Η δυσαναλογία αυτή επιδεινώνεται με την έλλειψη μεγάλων περιφερειακών οδών που θα διευκόλυναν την κίνηση των τροχοφόρων και ακόμα περισσότερο με την θέση της Εθνικής Οδού ΠΑΘΕ η οποία εξακολουθεί σε ένα μεγάλο βαθμό να εξυπηρετεί το μεγαλύτερο μέρος του όγκου των μεταφορών μεταξύ βορείου και νοτίου Ελλάδος!

Με αυτά στο νου και χωρίς περισσότερη επιχειρηματολογία (είναι αλήθεια τόσο αυτονόητο) προκαλούμε τους υποψηφίους δημάρχους μας να μας πουν τι πρόκειται να κάνουν για να ξαναφέρουν μία ισορροπία και συνοχή στα τέσσερα σημεία του ορίζοντα της Αθήνας

Προσωπικά πιστεύω πως η μοναδική λύση είναι η διεκδίκηση μέρους του αεροδρομίου του Ελληνικού προκειμένου να εξαγοραστούν (να απαλλοτριωθούν) οικοδομικά τετράγωνα στη Βορειοδυτική Αθήνα (= Η Αθήνα της δυτικής πλαγιάς των Τουρκοβουνίων, των Σεπολίων, του Κολωνού και της Ακαδημίας Πλάτωνος).

Η Αθήνα, με αυτόν ή με άλλον δήμαρχο, οφείλει να διεκδικήσει τμήμα του πρώην αεροδρομίου! Δεν είναι δυνατόν να ακούμε καθημερινά τους δημάρχους Αλίμου, Αργυρούπολης, Ελληνικού και Γλυφάδας για το τι διεκδικούν από την έκταση (και έχουν σε πολλές περιπτώσεις και ατύπως καταλάβει τμήματα αυτής) τη στιγμή που οι συγκεκριμένοι δήμοι δεν είναι σε θέση να συντηρήσουν ούτε το υφιστάμενο, εντός των ορίων των δημοτικών τους αρχών, πράσινο! Πρόκειται για αισχρούς πολιτικάντηδες που ακόμα και τον Εθνικό κήπο των 90 στρεμμάτων να είχαν να συντηρήσουν, παρατημένος θα ήταν! Δεν τους λείπει δηλαδή το πάρκο των 6000 στρεμμάτων (66 φορές ο εθνικός κήπος!!!!!!!). Σοβαρότητα Κύριοι!

Ένας χρόνος από την ίδρυση του Υπουργείου Περιβάλλοντος

2010-10-03T05:04:00.000-07:00

Κλείνουμε σήμερα ένα χρόνο από την ίδρυση του πλέον αναμενόμενου και πολυπόθητου Υπουργείου της μεταπολίτευσης: του Υπουργείου περιβάλλοντος. Με την πρώτη του Υπουργό, Τίνα Μπιρμπίλη, το υπουργείο αυτό συγκέντρωσε τα βλέμματα όλων των φορέων που τόσα χρόνια θεωρούσαν πως η προστασία του περιβάλλοντος περνούσε αναγκαστικά από το διαχωρισμό του από την κατασκευή Δημοσίων Έργων.
Στα θετικά της ίδρυσης, η παρουσία μιας νέας Υπουργού με έντονη προσωπικότητα και της Ειδικής Γραμματέως Περιβάλλοντος κύριας Καραβασίλη της οποίας η ανιδιοτελής δράση όλα τα προηγούμενα χρόνια την ταύτισαν με το αντικείμενο το οποίο της ανατέθηκε.
Ένα χρόνο μετά, αναρωτιέμαι εάν δεν θα ήταν καλύτερα το όραμα ίδρυσης να είχε παραμείνει όραμα. Γιατί στην πράξη δυστυχώς βρισκόμαστε ακόμα στο απόλυτο μηδέν. Και αυτό θα ήταν πιο ελαφρύ εάν το παράπονο ήταν για αυτά που δεν έγιναν. Δυστυχώς όμως ατυχοί είναι αυτά που έγιναν.
Μια λίστα από θέματα γύρω από το περιβάλλον, τη χωροταξία και την ενέργεια αποδεικνύουν τα λεγόμενά μας.
1. Ο Ασωπός ποταμός. Βρίσκεται ακόμα στην ίδια άθλια κατάσταση που βρισκόταν και πριν ένα χρόνο. Κανένας από τους υπεύθυνους της ρύπανσης δεν έχει πληρώσει και κανένας δεν προβλέπεται να πληρώσει. Το ποτάμι (που εν τω μεταξύ επιθεωρήθηκε πολλαπλώς από άξια σώματα επιθεωρητών περιβάλλοντος) θα απορυπανθεί με ελληνικά ή ευρωπαϊκά κονδύλια (ανύπαρκτα ακόμα βεβαίως) και οι υπεύθυνοι της ρύπανσης ακόμα θα αναζητούνται…
2. Η νομιμοποίηση των Ημιυπαιθρίων. Μετά την πομπώδη άρνηση του ΠΑΣΟΚ να προσυπογράψει το νόμο Σουφλιά, το νέο υπουργείο προχώρησε στην σύνταξη και τελικά ψήφιση ενός νέου νόμου ο οποίος τακτοποίησε (sic) πολύ μεγαλύτερες και αισχρότερες παρανομίες. Για μεν τα σπίτια, το μέτρο (επρόκειτο για 10-15 τετρ. μέτρα ανά διαμέρισμα ή περίπου υπέρβαση του 20% της νόμιμης δόμησης) επεκτάθηκε σε Δώματα, σε πατάρια και σοφίτες, σε κλειστές πιλοτές, σε Υπόγεια (επιπλέον 40-50% της νόμιμης δόμησης). Για άλλα επαγγελματικά κτίρια, εκτός των παραπάνω, το μέτρο συμπεριέλαβε και Τεχνικούς Ορόφους Εγκαταστάσεων (για μια ιδιωτική κλινική 10000 τετρ. μέτρων αντιστοιχεί περίπου σε 1500 τετρ. μέτρα), πολλαπλούς υπόγειους ορόφους που από χώροι στάθμευσης έχουν μετατραπεί ή μετατρέπονται τώρα σε κύριους χώρους, ακόμα και αν με τον τρόπο αυτό τα κτίρια στερούνται παντελώς στάθμευσης. Αυτό ονομάστηκε τακτοποίηση και έφερε τα πάνω κάτω στην οικοδομή.
Για να καταλάβετε το μέγεθος της απάτης, εάν πάρετε μία κλινική από αυτές που συναντάμε στα βόρεια ή στα νότια προάστια και υπολογίσετε τι αξίας οικόπεδο θα χρειάζονταν για να κτιστούν κανονικά τα νομιμοποιημένα υπόγεια (3.000, 5.000 τετρ. μέτρα κλπ.) που μετατρέπονται σε κύριους χώρους θα εκπλαγείτε. Επιφάνειες για τις οποίες θα έπρεπε να αγοραστούν οικόπεδα αξίας πολλών εκατομμυρίων ευρώ ( για 1000 τετρ. μέτρα στο Μαρούσι θα έπρεπε να αναζητηθεί οικόπεδο 1500 τετρ. μέτρων αξίας τουλάχιστον 3-4.000.000 ευρώ)νομιμοποιούνται με λίγες χιλιάδες ή εκατοντάδες ευρώ (250.000 ευρώ για 1000 τετρ. μέτρα)… Το περιβάλλον, με την εντατικοποίηση της χρήσης του κτιρίου που συνεπάγεται πήγε πολύ απλά περίπατο…
3. Τα μεγάλα έργα της πρωτεύουσας και τις συμπρωτεύουσας. Εδώ πρόκειται για πραγματικές ασυναρτησίες. Οι επεκτάσεις του μετρό της Αθήνας και η κατασκευή του μετρό στη Θεσσαλονίκη μετρούν ήδη δυο χρόνια καθυστέρησης. Το τραμ πάει από το κακό στο χειρότερο, το κέντρο της Αθήνας έχει εγκαταλειφθεί στην τύχη του. Αντί αυτού; Μέγας ποδηλατό-δρομος Κηφισιά – Φάληρο – Γλυφάδα, μονοδρόμηση Πατησίων – Αχαρνών, πεζοδρόμηση Πανεπιστημίου, Τραμ παντού…
4. Η κατάσταση των κτιρίων του κέντρου απαξιώνει πλήρως ολόκληρες συνοικίες (βλέπε Μεταξουργείο, Ομόνοια, κλπ.)… Για τα κτίρια, παρόλη την έλλειψη νόμου υποχρεωτικής συντήρησης που θα τα καθιστούσε τουλάχιστον βιώσιμα, θεσπίζονται κίνητρα για την ενεργειακή τους αναβάθμιση…
5. Μεγάλα κτίρια που κατασκευάστηκαν για τη μεταφορά υπουργείων και που θα επέφερε άμεσα τεράστιες οικονομίες λειτουργικών εξόδων είναι ακόμα άδεια (Υπουργείο Υγείας και Υπουργείο Εργασίας) με τελείως ευτελής και ανόητες δικαιολογίες.
6. Ο προγραμματισμός για τις επεκτάσεις της Αττικής οδού που θα έδινε μια ακόμα ανάσα στην κυκλοφορία από και προς το κέντρο πάει όλο και πιο πίσω…

Το χειρότερο όμως όλων. Καμία ουσιαστική μελέτη γύρω από αυτά που ανακοινώνονται. Εξαγγελίες σαν αυτή για την πεζοδρόμηση της Πανεπιστημίου ή την μονοδρόμηση Πατησίων-Αχαρνών θα περίμενε κανείς να είναι πολύ μελετημένες. Απεναντίας… πρόκειται για σχεδιασμούς που μετράνε 10ετίες και οι μελέτες τους παραμένουν ανύπαρκτες. Όλα αυτά είναι δείγματα του ιδίου και απαράλλαχτου κράτους που τόσα χρόνια μάθαμε να αναγνωρίζουμε, όχι από τις αρετές του αλλά από τις διαστροφές του και την αθλιότητά του. Αυτό ήταν το Υπουργείο που οραματισθήκαμε; Καλύτερα να έμενε στο όνειρο και τη φαντασία…

Χάρης Σαββίδης, αρχιτέκτων δ।p.l.g.

Εικονογράφιση Στέφανος Σαββίδης

Απαιτούμε την επιστροφή στο Δήμο της συνολικής διαχείρισης του δημόσιου χώρου

2010-09-18T04:43:00.000-07:00

του Χάρη Σαββίδη, αρχιτέκτονα d.p.l.g., μέλος της Δ.Ε. της Δράσης.

Δημόσιος χώρος μιας πόλης είναι αυτός που προσδιορίζεται από τα εξωτερικά όρια της πόλης και τα όρια των ιδιωτικών (ή και κρατικών) ιδιοκτησιών μέσα σε αυτή. Ο δρόμος από πρόσοψη σε πρόσοψη (πεζοδρόμια και οδόστρωμα), μια πλατεία με τα πλακόστρωτα, τους κήπους, τα προκήπια και τους χώρους εναπόθεσης τραπεζο-καθισμάτων, μια πλαζ και όλος ο αιγιαλός που είναι μέσα στα όρια ενός δήμου είναι και αυτά δημόσιος χώρος. Ο τόπος αυτός, αν και δεν περιγράφεται σε κάποιο συμβόλαιο ιδιοκτησίας (δεν υπάρχει δηλαδή ιδιοκτήτης με την νομική έννοια του όρου), αποτελεί τον γεωμετρικό τόπο (το πεδίο) δράσης και ευθύνης του Δήμου προς όφελος των πολιτών του.

Σήμερα ο Δημόσιος Χώρος παρουσιάζει μία εικόνα εξαθλίωσης που οφείλεται αποκλειστικά στην μη ύπαρξη υπεύθυνου φορέα συνολικής διαχείρισης του. Η εξαθλίωση έχει απλώς συνένοχους, δεν έχει κατονομασμένους ένοχους. Και αυτό προκαλεί.

Εάν χωρίσουμε και εστιάσουμε σε μία «φέτα» δρόμου, μπορούμε να διακρίνουμε τις δράσεις πολλών φορέων και ιδιωτών।

Στο πεζοδρόμιο:
Εμπόδια για προσωπική χρήση ή κράτηση θέσης αυτοκινήτου, καταπάτηση χώρου από περίπτερα ή άλλα καταστήματα, τοποθέτηση πινακίδων, εμποδίων για παρκάρισμα, σκουπιδοτενεκέδων, φωτιστικών, φαναριών κίνησης, αφισών, στάσεων λεωφορείων, στύλων στήριξης κατασκευών, στήριξης ηλεκτροκίνησης τρόλεϊ και τελευταία τραμ, άτακτη και κακοκουρεμένη φύτευση (πόσο δύσκολο να σκεφτεί κάποιος αρμόδιος ότι τα δέντρα μέσα στην πόλη τα «σταυρώνουμε» πάνω από τα κεφάλια των πεζών), βουλωμένες υδρορροές, κλπ।

Στο δρόμο:
Νησίδες χωρίς ενιαίο ύψος ή μορφή ή διαβάσεις πεζών με ομοιόμορφο σημείο καθόδου ή αναμονής, άσφαλτος σε αθλία κατάσταση επικίνδυνη για τη διάβαση πεζών, άναρχη στάθμευση ακόμα και σε δρόμους υψηλής κυκλοφορίας, κατασκευή στάσεων λεωφορείων πάνω στο οδόστρωμα από υλικά χωρίς τις απαραίτητες ιδιότητες για βαριά χρήση με αποτέλεσμα να είναι επικίνδυνες για τους περαστικούς, κλπ। κλπ.

Κάτω από το δρόμο:
Δίκτυα παντός τύπου χωρίς κανένα γενικό σχεδιασμό και χωρίς πρόνοια για την κατάσταση της επιφάνειας πεζοδρομίου και οδοστρώματος μετά την κατασκευή τους, βουλωμένα φρεάτια ομβρίων που κάθε χρόνο ψάχνουμε να βρούμε τον αρμόδιο για να τα καθαρίσει, βουλωμένοι υπόνομοι με ταλαιπωρημένα καπάκια, ταλαιπωρημένα κράσπεδα από παντός είδους δίκτυα και εγκαταστάσεις….

Πάνω από το δρόμο:
Κλιματιστικά απλωμένα που στάζουν δίκην μπουγάδας νοικοκυράς, φωτιστικά, άλλοτε αναρτημένα από συρματόσχοινα από τις προσόψεις ιδιωτικών κτιρίων (!!) και άλλοτε σε στύλους πακτωμένους στα πεζοδρόμια και ρημαγμένους τις περισσότερες φορές είτε από αφισοκόλληση είτε από παλιά τρακαρίσματα αλλά που ποτέ δεν αποκαταστάθηκαν από τους φταίχτες (Δυστυχώς στην Ελλάδα οι ασφαλιστικοί οργανισμοί των τροχοφόρων δεν αποζημιώνουν και το Δημόσιο για ζημιές επί του δρόμου ή του εξοπλισμού των πεζοδρομίων)…

Ζητάμε λοιπόν, η διαχείριση όλης αυτής της ασέλγειας φορέων και ιδιωτών επί του δημοσίου χώρου να περιέλθει σε εντεταλμένα νομικά πρόσωπα από το Δήμο.

Το σενάριο είναι απλό. Ο Δήμος μοιράζει τον Δημόσιο χώρο που βρίσκεται μέσα στα όριά του με κάποιο τρόπο (πχ. ανά 150 μέτρα οδού, ανά τρία τετραγωνικά οικοδομικά τετράγωνα, ανά οδό, κλπ.) σε εταιρείες (ιδιωτικές ή δημόσιες ή ΜΚΟ ή αστικές εταιρείες πολιτών) οι οποίες θα έχουν την εξής εργασία:

1. Τοπογράφηση του Δημόσιου χώρου που τους ανατίθεται στην κάθε του λεπτομέρεια, πάνω από το έδαφος και κάτω από αυτό. Είναι το απαραίτητο συμπλήρωμα ενός εθνικού κτηματολογίου στο οποίο η κάθε εταιρεία που παρεμβαίνει στο δημόσιο χώρο θα πρέπει να αναφέρεται και στο τέλος να παραδίδει σχέδια αναθεώρησής του.
2. Μελέτη των εργασιών αποκατάστασης του συνόλου του χώρου και προϋπολογισμός των εργασιών αυτών (αποκατάσταση κρασπέδων, οδοστρώματος, πλακόστρωτων, φύτευσης, αγωγών ομβρίων, υδρορροών κτιρίων, φωτισμού, αστικών «επίπλων» (άκυρης μετάφραση δυστυχώς του γαλλικού όρου furniture urbaine), κάδων απορριμμάτων και ανακυκλωμένων αντικειμένων, κλπ.
3. Επιστασία και διευκόλυνση των υπηρεσιών του Δήμου ή των ιδιωτικών φορέων που ενεργούν σε διαρκή βάση μέσα στα όρια αρμοδιότητάς της (υπηρεσία καθαριότητας, υπηρεσίες πρασίνου, κλπ.)
4. Επιβολή προστίμων ή συγκέντρωση προστίμων για τη μη τήρηση του σχεδίου και των προδιαγραφών του δημοσίου χώρου από οποιονδήποτε (ΔΕΚΟ, τηλεπικοινωνιακοί φορείς, ιδιώτες, ταχυδρομεία, περίπτερα, εμπορικά καταστήματα, κλπ.)

Για όλα τα παραπάνω οι εταιρείες αυτές πρέπει να έχουν έσοδα. Τα έσοδα αυτά θα προέλθουν. Από την αποζημίωση της κατάληψης χώρου από όλους τους ενδιαφερόμενους. Οι ΔΕΚΟ προκειμένου να διατηρούν δίκτυο εντός του χώρου αυτού, οι καταστηματάρχες, προκειμένου να καταλαμβάνουν χώρο πεζοδρομίου ή άλλο, οι συγκοινωνίες προκειμένου να εγκαθιστούν (κερδίζοντας πολλές φορές και από διαφημίσεις) στάσεις ΜΜΜ, όλοι δηλαδή αυτοί που έχουν κάθε λόγο να πουλούν με τη σειρά τους τις υπηρεσίες που προέρχονται από κατάληψη δημόσιου χώρου.

Θα είναι ένα μέτρο αυτοχρηματοδοτούμενο, μπορεί να εφαρμοστεί από σήμερα και δεν απαιτεί ούτε ένα κρατικό ευρώ.

Τέλος θα δείξει περίτρανα ποιος δεν θέλει το νοικοκύρεμα αυτό. Υπουργεία, Δήμος, Εμπορικοί σύλλογοι, όλοι θα πρέπει να διαθέσουν μέρος της εξουσίας τους προκειμένου κάποιος να βάλει τάξη στην εικόνα και τη λειτουργία της πόλης.

Εμβαθύνοντας στο πρόβλημα της κίνησης και της στάθμευσης στην Αθήνα.

2010-08-18T03:50:00.000-07:00

Πάει λιγότερο από ένας μήνας όπου ο υποψήφιος για το αξίωμα του Δημάρχου Αθηναίων Τάσος Αβραντίνης παρουσίασε τις θέσεις της κίνησής του για την επίλυση του κορυφαίου προβλήματος της Αθήνας (Καθημερινή 25-07-10).
Σήμερα, σας προτείνω να δούμε ευρύτερα το πλαίσιο μέσα στο οποίο ο εκάστοτε δήμαρχος, η εκάστοτε δημοτική αρχή οφείλει να κινηθεί. Τα παρακάτω σημεία θα μπορούσαν να αποτελέσουν και ένα πλαίσιο αξιωμάτων. Χωρίς την αποδοχή τους δεν έχει νόημα η οποιαδήποτε πρόταση αφού θα παραμείνει και αυτή στα χαρτιά όπως και τόσες άλλες προηγούμενες.
1. Η χάραξη της πολιτικής για το Δήμο. Πολιτική όσον αφορά την οργάνωση της ζωής μέσα στην πρωτεύουσα ασκούν, πέραν των δημοτικών αρχών, ο Υπουργός Περιβάλλοντος, ο Υπουργός Υποδομών, ο Υπουργός Μεταφορών, ο Υπερνομάρχης, ο Νομάρχης, φαντάζομαι και πολλοί άλλοι καρεκλοκένταυροι γραφειοκράτες. Αυτό πρέπει ουσιαστικά να αλλάξει. Η διαχείριση του Δημόσιου χώρου πρέπει να είναι ξεκάθαρη (είτε αυτό αφορά τη θέσπιση των κανόνων είτε την εφαρμογή τους) και ο πολίτης, από τον οποίο ζητάμε όλοι το σεβασμό των νόμων, να ξέρει σε ποιόν και γιατί αναφέρεται. Πόλεις άρτια οργανωμένες όπως το Παρίσι και το Λονδίνο έχουν πολύ ισχυρή Δημαρχεία με απόλυτη εξουσία εντός των «τειχών» τους.
2. Οι νόμοι, καλοί, κακοί, ψυχροί και ανάποδοι, πρέπει να εφαρμόζονται. Η πολιτεία (κυβέρνηση, νομαρχία, δήμος) θεσπίζει ένα πλαίσιο το οποίο οι πολίτες οφείλουν πρωτίστως να σέβονται και βεβαίως να δείχνουν με την ψήφο τους ή και με την διαμαρτυρία τους την επιθυμία για αλλαγή, πρόοδο, διόρθωση ή και κατάργηση. Σήμερα στην Αθήνα το υφιστάμενο πλαίσιο κανόνων δεν εφαρμόζεται από κανέναν, είτε πρόκειται για τον Κώδικα Οδικής Κυκλοφορίας, είτε πρόκειται για τους κανόνες και τους περιορισμούς στάθμευσης, είτε πρόκειται για το σεβασμό από τους αυτοκινητιστές των πεζοδρόμων και των επιφανειών που δεν έχουν δοθεί στην κίνηση των τροχοφόρων (πεζοδρόμια, πλατείες, πεζόδρομοι). Από την πλευρά της η εκτελεστική εξουσία, μέσω της Αστυνομίας, της Τροχαίας, και τελευταία της Δημοτικής Αστυνομίας προσπαθεί να ελέγξει αυτή την κατάσταση. Αδύνατον. (Το γιατί είναι αδύνατον, κατά τη γνώμη μου έχει περισσότερο να κάνει με την αδυναμία του υφιστάμενου μοντέλου διαχείρισης του δημοσίου χώρου και λιγότερο με την «έμφυτη» κατά πολλούς ανάγκη της φυλής μας για την παρανομία, αλλά αυτό είναι θέμα για διατριβή από μόνο του…). Σε αυτό το πλαίσιο θα ήταν ανάξιο οποιουδήποτε υποψηφίου δημάρχου ο διάλογος για το εάν μπορεί να οργανώσει λίγο ή πολύ καλύτερα τον ελεγκτικό μηχανισμό του Δήμου.
3. Ο δημόσιος χώρος της Αθήνας είναι κορεσμένος. Οι δρόμοι στενοί, τα πεζοδρόμια στενά ή ανύπαρκτα, οι πλατείες μικρές και λιγοστές, όλοι θα θέλαμε να έχουμε περισσότερο (ποσοτικά και ποιοτικά) δημόσιο χώρο και λιγότερο ιδιωτικό. Θα θέλαμε δηλαδή, η αναλογία επιφάνειας δημόσιου χώρου ανά κάτοικο να αυξηθεί. Δυστυχώς, μόνο ένας μάγος θα μπορούσε να το επιτύχει αυτό. Θα ήταν λάθος και υποκρισία να πιστέψουμε πως με το γκρέμισμα ακόμα και 100-200 πολυκατοικιών (μιλάμε ήδη για 1000-5000 ιδιοκτήτες που θα πρέπει να συμφωνήσουν) θα αλλάξουμε σημαντικά αυτή την αναλογία. Προφανώς το μεγάλο «παιχνίδι» βρίσκεται στην αναδιανομή του μίζερου αυτού δημοσίου χώρου που κληρονομήσαμε μεταξύ πεζών και αυτοκινήτων. Πιστεύω βαθύτατα ότι οι σημερινές συνθήκες είναι τέτοιες που επιτρέπουν την αναδιανομή αυτή. Ήδη, η εξοικείωση του Αθηναίου με το μετρό έχει αποδείξει την τελευταία δεκαετία ότι το μέσο αυτό είναι το μόνο που θα υποκαθιστούσε σταθερά τη μετακίνησή του με το αυτοκίνητο και αυτό γιατί μόνο αυτό το μέσο προσφέρει – προς το παρόν τουλάχιστον – μείωση του χρόνου μετάβασης από ένα σημείο σε ένα άλλο. Όλα τα άλλα μέσα, τραμ, σιδηρόδρομος, λεωφορείο, τον οδηγούν κατευθείαν στην αγορά αυτοκινήτου…
4. Η είσοδος του μετρό στα Μέσα Μαζικής Μεταφοράς άλλαξε δραματικά τις ισορροπίες στην Αθήνα. Πέραν της σημαντικής αλλαγής της αξίας της κατοικίας στα σημεία που γειτνιάζουν με τους σταθμούς, κατάφερε επίσης να κάνει τους Αθηναίους να περπατήσουν. Αυτό το διαπιστώνει κανείς ακόμα και σε αποκεντρωμένους σταθμούς όπως του Παπάγου, του Χαλανδρίου ή του Αγίου Αντωνίου. Σε ακτίνα 15-20 λεπτών από τους σταθμούς, ο κόσμος προτιμά να περπατά από το να χρησιμοποιήσει το αυτοκίνητό του. Αυτό απέδειξε επίσης πως ένα καλό κίνητρο (η χρήση του μετρό αντί για το αυτοκίνητο) αλλάζει καθημερινές συνήθειες δεκαετιών. Εκμεταλλευόμενοι αυτό το γεγονός ήρθε η ώρα να πάμε στην αναδιανομή του δημόσιου χώρου, επιταχύνοντας άμεσα την επέκταση των υπογείων ΜΜΜ. Αντιμετωπίσαμε για δεκαετίες ολόκληρες τους πεζοδρόμους είτε ως περίπατο περιήγησης σε μνημεία, είτε ως αποκόμματα αστικού ιστού (μετατροπή δηλαδή αδιεξόδων ή μικρών οδών χωρίς σημαντική κίνηση σε δρόμους για πεζούς). Τέλος εποχής. Θα πρέπει να καταλάβουμε ότι χρειαζόμαστε άμεσα δίκτυο πεζοδρόμων όπου να επιτρέπεται στον πεζό να κινηθεί με ασφάλεια και ταχύτητα. Αυτό το δίκτυο θα πρέπει (κατά την ταπεινή μου γνώμη) να είναι τέτοιας έκτασης που να επιτρέπει την κίνηση σε όλο το μήκος και το πλάτος του κέντρου της Αθήνας και συγχρόνως να οργανώνει και όλα τα «αποκόμματα» κήπων, πλατειών και πεζοδρόμων που δημιουργήθηκαν σε άλλες δεκαετίες.
5. Το τελευταίο μπαλαντέρ είναι το ποδήλατο. Έκανε μαζικά την επανεμφάνισή του την τελευταία δεκαετία και – αναλογικά ως προς την εξάπλωσή του στο εξωτερικό – φαίνεται να αποτελεί καθημερινό μεταφορικό μέσο στα επόμενα χρόνια. Δυστυχώς εδώ υπάρχει μία παραγνώριση από τους άρχοντές μας. Αντιμετωπίζουν το ποδήλατο ως μέσο άθλησης και αναψυχής. Μέγα λάθος. Το ποδήλατο θα πρέπει να το εντάξουμε κυκλοφοριακά στην πόλη μας όπως εντάσσουμε και όλα τα άλλα μέσα. Χρειάζεται προστατευμένες οδούς και λωρίδες κυκλοφορίας, χρειάζεται χώρους στάθμευσης ασφαλείς, χρειάζεται τέλος μέτρημα: να μετρήσουμε τι σημαίνει για την πόλη. Με αυτή τη λογική η δημιουργία ενός μεγαλοπρεπούς ποδηλατοδρόμου που θα ενώσει την Κηφισιά με το Φάληρο δεν θα είναι παρά μια γραφική αντιμετώπιση του θέματος αυτού. Και να σημειώσουμε βέβαια πως το μέσο αυτό συνδυάζεται θαυμάσια με άλλα ΜΜΜ.

Κλείνοντας τις σκέψεις αυτές, θα ήθελα να τονίσω πως η παθογένεια της Αθήνας έχει να κάνει πρωτίστως με την ανικανότητα των αρχόντων της (και δεν είμαι σίγουρος για το ποιος είναι ο πρώτος τη τάξη άρχοντας της πόλης) να διαχειριστούν συνολικά τον Δημόσιο χώρο. Είναι καιρός ο κάθε Υποψήφιος Δήμαρχος να διεκδικήσει, πρώτα από όλα, την συνολική διαχείριση αυτού του χώρου. Μόνο υπό τη μία και αυτή στέγη μπορεί να γίνει αυτή η αναδιανομή που περιγράψαμε παραπάνω. Και αυτό είναι που περιμένει ο κάθε Αθηναίος πολίτης.

Κάτω από τους Χάρτες: Η Αθήνα και οι ελεύθεροι χώροι

2010-07-16T04:54:00.000-07:00

Σας προτείνουμε σήμερα, ως ένα οπτικό παιχνίδι, να δείτε το χάρτη του Δήμου Αθηναίων. Πολύ σωστά θα διαπιστώσετε ότι ο Δήμος Αθηναίων είναι μια περιοχή του λεκανοπεδίου που δεν έχει σχήμα. Τα όρια της πόλης δεν αποτελούν ένα ενιαίο σύνολο δρόμων όπου ο πολίτης μπορεί να αντιληφθεί τη διαφορά μεταξύ των γειτνιαζόντων δήμων και αμφιβάλω βεβαίως και εάν μπορεί γενικότερα να διανύσει όλη την οριογραμμή του Δήμου με κάποιο μέσο (αυτοκίνητο, λεωφορείο, κλπ.) Τέλος αμφιβάλλω και για την ίδια την ηγεσία της πόλης (δήμαρχο, αντιδήμαρχο, κλπ.) εάν γνωρίζουν τα ακριβή όρια της πόλης τους. Στο χάρτη που ακολουθεί φαίνονται επίσης τα όρια των 7 διαμερισμάτων (και αυτά χωρίς καμία γεωγραφική λογική) καθώς επίσης και δύο ομάδες λεωφόρων, με κόκκινο αυτές που ως ομόκεντρες ακτίνες οδηγούν στο κέντρο της πόλης και με γαλάζιο αυτές που εξασφαλίζουν μια περιφερειακή κίνηση. Αμέσως διαπιστώνουμε την δευτερεύουσα σημασία που έχουν οι περιφερειακοί οδοί σε σχέση με τους ακτινωτούς που οδηγούν στο κέντρο. Στον επόμενο χάρτη, επάνω στο οδικό δίκτυο της πόλης προσθέσαμε, κατηγοριοποιώντας τους σε τρία επίπεδα, ανάλογα με τη σημασία τους, όλους τους ελεύθερους χώρους του Δήμου, φυτεμένους ή όχι. Όπως θα διαπιστώσετε πρόκειται τις περισσότερες φορές για μικρές νησίδες πρασίνου ή μικρές αστοχίες της χάραξης των δρόμων που εξαιτίας του μεγέθους και της γεωμετρίας τους γλύτωσαν από την ανοικοδόμηση και παρέμειναν ελεύθεροι. Με μεγαλύτερο κύκλο σημειώνονται πάρκα και χώροι μεγαλύτερης σημασίας που τις περισσότερες φορές είναι οργανομένοι ως αστκοί κήποι με καθιστικά και αρκετή φύτευση. Σε αυτή την κατηγορία συμπεριλάβαμε και κήπους και πάρκα που ανήκουν σε σημαντικά κτίρια ή νεκροταφεία που αν και δεν έχουν τελείως ελεύθερη πρόσβαση για τους πολίτες, συμβάλλουν στην καλύτερη ατμοσφαιρα της πόλης και δύναται να παίξουν σημαντικότερο ρόλο στο μέλλον εάν και εφόσον ενταχθούν καλύτερα μέσα στη ζωή της πόλης.Στον επόμενο χάρτη αφαιρέσαμε το οδικό υπόβαθρο για λόγους κατανόησης της εικόνας και ενώσαμε με ευθείες όλους αυτούς τους μικρούς ελεύθερους χώρους της πόλης. Αυτή είναι και η πρότασή μας για το μέλλον: Ένα δίκτυο πεζοδρόμων - ποδηλατοδρόμων που δεν θα έχει αποσπασματική λειτουργία μέσα στο χάος της κυκλοφορίας των αυτοκινήτων αλλά θα έρθει ως ένας νέος ιστός να αποκαταστήσει την κυκλοφορία πεζών και ποδηλάτων. Θα μπορεί κανείς να διασχίζει περιοχές ολόκληρες οργανωμένα. Είναι αδιανόητο να συζητάμε ως μέτρο τη δημιουργία ενός ποδηλατοδρόμου από την Κηφισιά έως το Φάληρο (αναρωτιέμαι για ποιόν χρήστη) και να μην κοιτάμε να οργανώσουμε τη χωή μέσα στο κέντρο της πόλης: Από πράσινο σε πράσινο και από πλατεία σε πλατεία. Αυτό είναι ανάπλαση και δύναται να αλλάξει πραγματικά όλη την πόλη.
(Οι χάρτες και τα σχεδιαγράμματα έχουν γίνει στο autocad και αποτελούν πνευματική ιδιοκτησία του γράφοντα)

"Αναπλαστική Χειρουργική στο Κέντρο της Αθήνας"

2010-07-12T01:10:00.000-07:00

Σήμερα, 12 Ιουλίου 2010 θα κάνουμε ένα δωράκι στον κύριο Στέφανο Μάνο, ο οποίος, παρότι είναι πεπεισμένος για αυτό, δεν ομολογεί το μοιραίο! πως θα ήταν ο καλύτερος δήμαρχος για το Δήμο της Αθήνας.

Το απόσπασμα της εφημερίδας με ημερομηνία 24 Φεβρουαρίου 1991 προέρχεται από τη συλλογή μου με αποκόμματα του Βήματος όταν ήμουν φοιτητής στο Παρίσι. Κάθε Δευτέρα, αγόραζα από ένα περίπτερο κάτω από την αψίδα του θριάμβου το Βήμα, μοναδική ενημέρωσή μας για τα όσα συνέβαιναν στην Ελλάδα. Το απόκομμα αυτό είναι χαρακτηριστικό. Έχω πολλά ακόμα στο αρχείο μου. Πολλά από τα έργα αυτά που εδώ προαναγγέλονται έχουν ήδη γίνει. 'Αλλα έχουν μείνει στα χαρτια. Όμως, δυστυχώς και αυτά που γίνανε, έγιναν στα πλαίσια του Δημοσίου: Αργοπορημένα, μισά και με τεράστιο κόστος. Όλες οι ιδέες του Μάνου περί αυτοχρηματοδότησης, αυτοδιαχείρησης και ανταποδοτικότητας πήγαν τελείως χαμένες στα αζήτητα. Είναι καιρός, τώρα που και ο Καλλικράτης το προστάζει, η αυτοδιοίκηση να γίνει διαφορέτική. Και προσωπικότητες όπως αυτής του Μάνου πρέπει να βοηθήσουν. Άλλος δρόμος δεν υπάρχει.

Αθήνα Παρίσι συμμαχία!

2010-07-08T06:31:00.000-07:00

Σήμερα σας προτείνω να ξεχαστούμε λίγο. Ας πάμε σε μια άλλη Αθήνα. Σε αυτή της Αθήνας του Μητροπολιτικού Σιδηροδρόμου. Σας προτείνω να δούμε πως θα ήταν η Αθήνα εάν είχε το δίκτυο υπογείου σιδηροδρόμου που έχει το Παρίσι.
Πήραμε το δίκτυο του Παρισιού λοιπόν, χωρίς τις γραμμές του προαστιακού σιδηροδρόμου, και το εφαρμόσαμε στην ίδια κλίμακα επάνω στην Αθήνα. Βλέπουμε δηλαδή με αυτό τον τρόπο την πυκνότητα γραμμών και σταθμών εάν στην Αθήνα είχε αναπτυχθεί το δίκτυο που αναπτύχθηκε στο Παρίσι κατά τον 20ο αιώνα.
Με ελαφρά κόκκινη γραμμή δείξαμε επίσης και το μέγεθος της πόλης του Παρισιού (intra muros), τα όρια δηλαδή του Δήμου του Παρισιού. Η έκτασή του είναι σχετικά διπλάσια από αυτή της Αθήνας: 70.891.550m2 το Παρίσι και 36.961.500m2 η Αθήνα (ή 8,4km x 8,4km το Παρίσι και 6km x 6km η Αθήνα).

Τα αποτελέσματα αυτού του πειράματος είναι εντυπωσιακά.

Βλέπουμε καταρχήν ότι η πυκνότητα των σταθμών θα επέτρεπε την πρόσβαση σε όλη την έκταση της πόλης μόνο με ένα μέσο μεταφοράς. Βλέπουμε επίσης ότι με ένα τέτοιο δίκτυο θα μπορούσαμε να μιλήσουμε πολύ πιο εύκολα για σπάσιμο των βασικών αξονικών λεωφόρων με πεζοδρομήσεις (τύπου Πανεπιστημίου), πολύ απλά γιατί θα μπορούσαμε να υποκαταστήσουμε την πρόσβαση στο κέντρο με το υπόγειο μέσο.
Βλέπουμε επίσης πόσο ρόλο παίζουν για το δίκτυο του Παρισιού οι περιφερειακές γραμμές (γύρω από το κέντρο) σε σχέση με τις αξονικές (από το κέντρο προς την περιφέρεια). Αυτό που είναι πολύ σημαντικό για την πόλη και που και στην Αθήνα, από τη δεκαετία του ’80 προσπαθούμε, τουλάχιστον ως προς το οδικό δίκτυο, να πραγματοποιήσουμε με τις περιφερειακές λεωφόρους, εφαρμόζεται στο Παρίσι και υπογείως. Στην Αθήνα, όπως συμβαίνει και στη Θεσσαλονίκη με το μετρό που κατασκευάζεται στο κέντρο της πόλης, θα ήταν πολύ πιο εύκολο να αναπτύξουμε περιφερειακές γραμμές υπογείου σιδηροδρόμου, παρά να περνάμε διαρκώς κάτω από τα νευραλγικά σημεία του ιστορικού κέντρου με χιλιάδες δισεπίλυτα προβλήματα, χρονοβόρα και κοστοβόρα ή να επιβαρύνουμε τις υφιστάμενες γραμμές με επιπλέον μήκος και να οδηγούμε πάλι όλους τους χρήστες προς ένα σημείο.
Παρατηρήστε επίσης πως το διοικητικό κέντρο της Αθήνας είναι υπερβολικά περιορισμένο και αναγκάζει όλη την κίνηση της πόλης σε μια αξονική πορεία από την περιφέρεια προς Ομόνοια – Σύνταγμα. Για να καταργήσουμε αυτή την πορεία και να μπορούμε να προχωρήσουμε σε αποκλεισμό της κίνησης ιδιωτικών αυτοκινήτων σε αυτό το σημείο θα πρέπει αντίστοιχα να δώσουμε περιφερειακή διέξοδο σε ορισμένες πορείες (βοράς – νότος, ανατολή – δύση κλπ.).
Τέλος φαίνεται πως εάν πραγματικά θεωρούμε ότι η λύση των προβλημάτων της πόλης θα έρθει από την πεζοδρόμηση της Πανεπιστημίου, τότε θα πρέπει να κάνουμε το ίδιο και με τη Σταδίου η οποία εξασφαλίζει την ίδια πορεία αλλά προς την αντίθετη κατεύθυνση ή να αρκεστούμε στην πεζοδρόμηση της Ακαδημίας που έχει και πιο περιορισμένη κίνηση και να αφήσουμε στην ησυχία του το ζευγάρι Σταδίου – Πανεπιστημίου.

Σε κάθε περίπτωση η σύγκριση μεταξύ των δύο πόλεως είναι πολύ ενδιαφέρουσα ειδικά που και οι δύο δήμοι έχουν συγκρίσιμους πληθυσμούς (2.100.000 κάτοικοι περίπου σε 71.000.000 τετραγωνικά μέτρα για το Παρίσι και 1.000.000 κάτοικοι περίπου σε 37.000.000 τετρ. μέτρα για την Αθήνα.

Βεβαίως η Αθήνα δεν πρόκειται να αποκτήσει ποτέ το δίκτυο μετρό του Παρισιού, ούτε καν το μισό, όπως πληθυσμιακά ίσως να τις άξιζε. Όμως σε καμία περίπτωση, η κίνηση με επίγεια μέσα είτε δημόσια είτε ιδιωτικά μεταφοράς δεν γίνεται να υποκαταστήσει την πραγματική ανάγκη για μετρό. Και αυτό, όσο πιο γρήγορα το καταλάβουν οι εγκέφαλοι του ΥΠΕΚΑ και των Υποδομών, τόσο το καλύτερο. Μέχρι τότε, ας ελπίσουμε ότι η αποκέντρωση κάποιων υπουργείων και υπηρεσιών στην περιφέρεια της πρωτεύουσας θα επιφέρει μια κάποια ελάφρυνση του συγκοινωνιακού φόρτου.

Η Διαχείρηση του Δημοσίου και Ιδιωτικού χώρου έχει κανόνες και κάποιος πρέπει να τους θέσει!

2010-06-25T08:04:00.000-07:00

Πριν από λίγο καιρό, κλήθηκα από τους ιδιοκτήτες ενός ακινήτου στη Σοφοκλέους, για να εξετάσουμε το πως θα μπορούσαμε να το αξιοποιήσουμε, μιας και βρίσκεται σε κεντρικό σημείο, με θέα τον ιερό βράχο… Το εν λόγω ακίνητο βρίσκεται ένα οικοδομικό τετράγωνο μετά από το νέο-ανακαινισθέν (2004) ξενοδοχείο Fresh, στο δεύτερο δηλαδή οικοδομικό τετράγωνο κάτω από την Οδό Αθηνάς, σε ένα από τα πλέον πολυσύχναστα σημεία της πρωτεύουσας.
Πρόκειται για μια πολυκατοικία επαγγελματικών χρήσεων της δεκαετίας του ’70, καλής σχετικά κατασκευής με εξωτερική λευκή ορθομαρμάρωση, ισόγειο με στοά στην πρόσοψη, δύο μεγάλους ανελκυστήρες, άνετο κλιμακοστάσιο και διαστήλωση, τέτοια, που να επιτρέπονται πολλές διαφορετικές χρήσεις από βιοτεχνικές έως πολιτιστικές κ.λ.π.
Η κατάσταση του ακινήτου; Δραματική! Στο ισόγειο χυμένα λήμματα και πλημμυρισμένα φρεάτια. Από τους δύο ανελκυστήρες λειτουργεί ο ένας και η καμπίνα δεν έχει ούτε καν φως. Από το κλιμακοστάσιο και τους διαδρόμους έχουν αφαιρεθεί όλα τα φώτα και οι άνθρωποι κυκλοφορούν με φακούς! Από τους 7 ορόφους χρησιμοποιούνται μόνο οι τέσσερεις, οι υπόλοιποι είτε είναι άδειοι, είτε έχουν μεταμορφωθεί σε σκουπιδότοπους… Στους δύο πρώτους ορόφους στεγάζονται δύο τζαμιά και στους δύο υπερκείμενους στεγάζονται ραφτάδικα και σιδερωτήρια που εργάζονται μόνο τις πρωινές ώρες.
Ποιος φταίει;
Μα φυσικά τα τζαμιά! Αυτή είναι η πρώτη αντίδραση σε όλα τα δεινά που παρουσιάζει το κέντρο της Αθήνας. Όπως εξίσου φταίνε πακιστανοί, αιγύπτιοι, κούρδοι, μαύροι, αλβανοί κλπ.

Ας δούμε όμως καλύτερα τα πράγματα. Έχουμε ένα κτίριο στο ιστορικό κέντρο, το οποίο κατασκευάστηκε πριν από 40 περίπου χρόνια. Αυτό το κτίριο, όταν φτιάχτηκε, φαίνεται ότι τήρησε τις προδιαγραφές που ο νόμος προέβλεπε και με τις οποίες εκδόθηκε η οικοδομική του Άδεια. Σίγουρα εν μέσω άλλων προβλέφθηκαν φωτισμός, ηλεκτρικές ασφαλείς εγκαταστάσεις, κεντρική αποχέτευση και σύνδεση με τους αγωγούς λημμάτων, ακριβή ορθομαρμάρωση στις όψεις για να εξασφαλίσει υψηλή υπεραξία κλπ.κλπ. Όταν λοιπόν τελείωσε η κατασκευή του, ο επιβλέπων μηχανικός, με την υπογραφή του εγγυήθηκε τις οικοδομικές εργασίες και βεβαίωσε την ορθότητα αυτών προκειμένου το κτίριο να ηλεκτροδοτηθεί και υδροδοτηθεί! Από τότε μέχρι σήμερα, κανείς δεν έλεγξε, κανέναν δεν απασχόλησε τι απέγιναν οι εγκαταστάσεις του, τι ασφάλεια παρέχει στους ενοίκους του, σε ποια κατάσταση βρίσκεται η εξωτερική του όψη, εάν ακόμα παρέχει συνθήκες υγιεινής διαβίωσης σε όσους ζουν ή εργάζονται μέσα σε αυτό ή ακόμα και στους περιοίκους του.
- Γιατί;
Μα επειδή κανείς δεν σύστησε ποτέ κανονισμό για τη συντήρηση αυτού του κτιρίου. Κανείς δεν έλεγξε ποτέ τις εγκαταστάσεις τους, την τήρηση των κανονισμών πυρασφάλειας και όλα τα υπόλοιπα στοιχεία του κτιρίου. Από την άλλη μεριά, η συνιδιοκτήτες του ακινήτου, λόγω του ότι τίποτα δεν τους ανάγκασε να συντηρήσουν την ιδιοκτησία τους, δεν ήρθαν ποτέ σε συμφωνία να δώσουν κάποια χρήματα προκειμένου να συντηρείτε τακτικά το ακίνητο και να μη χάνει με το χρόνο την αξία του. Από την άλλη, η υποβάθμιση του ακινήτου επέφερε, ως ένα βαθμό, υποβάθμιση και στην ίδια τη γειτονιά. Εάν προσθέσουμε και τα εκκενωμένα από το δημόσιο κτίρια, τα υπό κατάρρευση νεοκλασικά, την υποβάθμιση του μικρο-εμπορίου σε σχέση με την ανάπτυξη των υπεραγορών, όλα αυτά συνέβαλλαν στην σημερινή καταστροφική εικόνα που παρουσιάζει το κέντρο της πόλης μας.
Και βέβαια όσο καιρό, έστω και κακώς για πολλούς λόγους, κατεδαφίζαμε παλιά κτίρια και χτίζαμε καινούργια, αυτό δρούσε και ως αναζωογόνηση για το κέντρο. Δεν είναι τυχαίο ότι η Ελλάδα είναι η μόνη χώρα στον κόσμο στην οποία η παλαιότητα του κτιρίου επηρεάζει αποφασιστικά την αξία του. Σε όλα τα προηγμένα κράτη (Ευρώπη, Αμερική), το ακίνητο έχει μια σταθερή αξία, ακόμα και εάν χρονολογείται πολλούς αιώνες πίσω. Όχι πως οι σύγχρονες ανέσεις δεν κοστολογούνται και δεν επιβαρύνουν την τιμή του ακινήτου, αλλά για ένα ακίνητο 20-30-40 χρόνων οι τιμές πολύ λίγο διαφοροποιούνται.

Σήμερα λοιπόν, με ένα χρεοκοπημένο κράτος και με ελάχιστους πόρους για την αναβάθμιση περιοχών που θα απαιτούσαν δράσεις δεκαετιών για να ξαναβρούν το χαρακτήρα τους, καλούμαστε να βρούμε διέξοδο που να μην απαιτεί κρατική αρωγή.
- Υπάρχει;
Η απάντηση είναι πως βεβαίως και υπάρχει! Και για να λειτουργήσει, δεν απαιτούνται ούτε κυκλοφοριακές ρυθμίσεις ούτε μεγαλεπήβολα έργα που δύσκολα και σε βάθος χρόνου 30/ετίας δύναται να κατασκευαστούν. Το σύνολο των προβλημάτων όπως τα εντοπίσαμε παραπάνω έχουν να κάνουν με τη διαχείριση του χώρου, είτε αυτός είναι ιδιωτικός, είτε δημόσιος. Απαραίτητη προϋπόθεση για να λειτουργεί ο χώρος αυτός, είναι να εξασφαλίζεται η ασφάλεια και η υγεία των ενοίκων του. Με τον ίδιο τρόπο που η αστυνομία εξασφαλίζει την ασφάλεια των πεζών στο δρόμο (εάν βέβαια την εξασφαλίζει) έτσι και οι ιδιοκτήτες πρέπει να εξασφαλίζουν την ασφάλεια και την υγιεινή των διαβιούντων μέσα σε ένα κτίριο. Τι απαιτείται για αυτό; Ένας κανονισμός και μία περιοδική πιστοποίηση εφαρμογής του!
Ο εν λόγω κανονισμός θα πρέπει να εξασφαλίζει τη συντήρηση του κτιρίου. Τόσο η όψη, τα κλιμακοστάσια και γενικά οι κοινόχρηστοι χώροι όσο και οι εγκαταστάσεις (ηλεκτρικές, υδραυλικές, αποχέτευσης, πυρασφάλειας) έχουν να κάνουν με την ασφάλεια και την προστασία των χρηστών του κάθε κτιρίου. Η πιστοποίηση των παραπάνω συνθηκών ασφαλείας θα πρέπει να γίνεται περιοδικά και χωρίς τη διαμεσολάβηση του δημοσίου. Αυτό θα προσφέρει τα μέγιστα στην πόλη μας. Και χωρίς ούτε ένα κρατικό ευρώ.

Τώρα ας φανταστούμε ότι με τον ίδιο τρόπο που προτείνουμε τη διαχείριση ενός κτιρίου, καλείται ο Δήμος να διαχειριστεί το Δημόσιο χώρο.

Δυστυχώς στην Ελλάδα ο δημόσιος χώρος κατατρέχεται από κάθε λογής καταληψίες. Τα περίπτερα, οι στύλοι των τρόλεϊ, οι στύλοι του ηλεκτροφωτισμού, οι πινακίδες σήμανσης και τα φανάρια ρύθμισης της κυκλοφορίας, οι στύλοι των τραμ, οι αποχετεύσεις, οι οχετοί των όμβριων, οι ηλεκτροδότηση επί στύλου ή υπόγεια, η τηλεφωνία και τα υπόλοιπα δίκτυα ασθενών ρευμάτων όλα καταχρώνται δημόσιο χώρο, χωρίς κανένας φορέας να διαχειρίζεται το χώρο αυτό. Ξανά εδώ είναι προφανής η απαιτούμενη δράση: Όλοι οι φορείς, προκειμένου να καταλάβουν έστω και ένα τετραγωνικό εκατοστό δημοσίου χώρου θα πρέπει να απευθύνονται σε μία αρχή, τον διαχειριστή του τμήματος αυτού του δημοσίου χώρου, πληρώνοντας για να εξασφαλίσουν την επιφάνεια αυτή. Και αφού την εξασφαλίσουν, πάλι θα πρέπει να πιστοποιήσουν την εγκατάσταση και να συντηρούν την πιστοποίηση αυτή ανά τακτά χρονικά διαστήματα (5 χρόνια π.χ.). Τα χρήματα που δίδονται στο διαχειριστή είναι αυτά που θα του επιτρέψουν πολύ γρήγορα να εκπονήσει τον απαραίτητο κτηματολογικό χάρτη για κάθε δημόσια επιφάνεια. Θα του επιτρέψουν να ελέγχει και να διατηρεί το καλό επίπεδο των επιφανειών των χώρων που διαχειρίζεται. Θα μπορεί επίσης να γνωρίζει και να τιμωρεί, εάν αυτό απαιτείται τον υπεύθυνο για κακοτεχνίες. Και πάλι δεν θα πρέπει η δράση αυτή να εμπλέξει το Δημόσιο.
Τα δύο παραπάνω παραδείγματα στην θεσμοθέτηση της διαχείρισης του ιδιωτικού και δημοσίου χώρου εκτός του ότι θα αλλάξουν άρδην την εικόνα της πόλης, θα προσφέρουν ανάπτυξη, εργασία, υπεραξία και πολλά άλλα θετικά στοιχεία τα οποία μόνο από την κατασπατάληση του δημοσίου χρήματος είχαμε συνηθίσει μέχρι τώρα να περιμένουμε.

Ανέξοδες δράσεις για το Δημόσιο! Μπορούν να γίνουν άμεσα χωρίς βαριά νομοσχέδια και τυμπανοκρουσίες.

2010-05-20T02:18:00.002-07:00

Ανέξοδες δράσεις για το Δημόσιο! Μπορούν να γίνουν άμεσα χωρίς βαριά νομοσχέδια και τυμπανοκρουσίες. Θα μειώσουν πολύ τα λειτουργικά έξοδα του Δημοσίου και θα αναθερμάνουν την αγορά. Θα προωθήσουν επενδύσεις που διαφορετικά θα ήταν αδύνατο να υπάρξουν

Ο τομέας των Υποδομών:
· Τα Υπουργεία να πάνε να εγκατασταθούν στα κτίρια που έχουν φτιαχτεί για το σκοπό αυτό χωρίς μικροσκοπιμότητες. Το Υπουργείο Υγείας έχει ένα θαυμάσιο κτίριο που περιμένει γιατί ο κύριος Αβραμόπουλος ήθελε με τα χρήματα μας να το ξανακάνει καλύτερο! (κατ’ αυτόν βέβαια…). Το Υπουργείο Εργασίας έχει ένα θαυμάσιο κτίριο που ευτυχώς επανήλθε στο Δημόσιο από το Βατοπέδι και μπορεί επίσης να πάει να εγκατασταθεί άμεσα!
· Το ΙΚΑ να πουλήσει επιτέλους τα κτίρια του κέντρου που δεν τα χρειάζεται. Τα κτίρια αυτά είναι μία μεγάλη περιουσία. Μόνο το κτίριο της οδού Πειραιώς που παραμένει εδώ και δέκα περίπου χρόνια εγκαταλελειμμένο είναι ένα μεγάλο κεφάλαιο. Το κακό που κάνει από τη μη αξιοποίησή του στα έσοδά του προστίθεται και το κακό που κάνει στην περιοχή από ένα ακόμα ερειπωμένο κτίριο. Το ίδιο που συνέβη και με το κτίριο του παλιού Εφετείου που ανήκει και αυτό σε κάποιο ασφαλιστικό ταμείο. Όσο για το ΙΚΑ, έχει ένα τεράστιο οικόπεδο στα Μελίσσια που θα μπορούσε με αντιπαροχή πάλι να μαζέψει όλες του τις υπηρεσίες και να λειτουργήσει έτσι όπως ο ρόλος του και η εποχή το απαιτούν: συγκεντρωμένα και οικονομικά!
· Μεγάλα οδικά έργα: να δοθεί και ο βόρειος άξονας της Κρήτης με αυτοχρηματοδότηση όπως οι υπόλοιποι αυτοκινητόδρομοι
· Να δοθεί στο Βόρειο άξονα της Κρήτης εάν υπάρχει ενδιαφέρον και ο σιδηροδρομικός άξονας.
· Αεροδρόμια Ηρακλείου – Χανίων – Ρεθύμνου. Να δοθούν πακέτο ή να συνδυαστεί με οδικό και σιδηροδρομικό άξονα ώστε να χρειάζεται μόνο ένα μεγάλο αεροδρόμιο.
· Να απαλειφθούν, όσο και αν έχουν κοστίσει, βλακώδεις δημόσιες επενδύσεις. Η ανακαίνιση και ο εκσυγχρονισμός της Σιδηροδρομικής Γραμμής Κορίνθου – Τρίπολης – Καλαμάτας δεν έπρεπε να έχει γίνει και καλό είναι να πάψει να λειτουργεί το συντομότερο εκτός και εάν υπάρξει ιδιωτικό ενδιαφέρον για την ανάπτυξή του ώστε να σταματήσει να κοστίζει καθημερινά στο δημόσιο. Απεναντίας, η περιουσία του ΟΣΕ σε όλες τις διαδρομές αυτές είναι τεράστια και πρέπει το συντομότερο δυνατό να καταγραφεί και να αξιοποιηθεί από το δημόσιο ή από ιδιώτες.
· Το τραμ της Αθήνας που παρόλα τα προβλήματα έχει αρχίσει να έχει «πελατεία» πρέπει να σταματήσει στο σταθμό του ΦΙΞ αφού ούτως ή άλλως, όλοι του οι επιβάτες αυτό κάνουν σήμερα! Κατεβαίνουν εκεί και παίρνουν το μετρό. Εάν αυτό συνδυαστεί με τις πεζοδρομήσεις του κέντρου που δεν έγιναν θα δώσει ακόμα πιο ανθρώπινη εικόνα στο κέντρο της πόλης. Τέλος, θα σώσει την εταιρεία λειτουργίας του μετρό από πολλές ζημιές λόγω και του δύσκολου αυτού κομματιού, από Φιξ έως το Σύνταγμα.
· Παραχώρηση άμεσα της παραγωγής νερού για τα νησιά με αφαλάτωση και ενέργεια από ανανεώσιμες πηγές. Το πείραμα έχει ήδη γίνει, λειτουργεί και αποφέρει δραστική μείωση των εξόδων μεταφοράς του νερού από το Λαύριο προς όλα τα νησιά του Αιγαίου.
· Να δοθεί η δυνατότητα κατασκευής υψηλών κτιρίων. Έχει καταγραφεί ότι τέτοια κτίρια ταυτίζονται με την ανάπτυξη και την πρόοδο. Στη περίπτωση της Αθήνας, τέτοια κτίρια θα μπορούσαν να κατασκευαστούν σε αντικατάσταση ολόκληρων οικοδομικών τετραγώνων υποβαθμισμένων συνοικιών της πόλης (Κυψέλη, Παγκράτι, Κολωνός, Σεπόλια) και θα μπορούσαν να είναι ο προαγωγός οργανωμένης ανάπτυξης για την περιοχή που θα τα υποδεχτεί.

Ο τομέας της Υγείας
· Να δοθούν αντιπαροχή τα μεγάλα νοσοκομεία του κέντρου και να χτιστούν δωρεάν αντίστοιχα νοσοκομεία στο οικόπεδο Σωτηρίας. Είναι πολύ απλό και θα απελευθερώσει οικόπεδα του κέντρου που μπορούν να αξιοποιηθούν στο μισό ή στο ένα τρίτο των δυνατοτήτων τους από ιδιώτες και να μείνει και πράσινο. Τέτοια νοσοκομεία είναι το Ιπποκράτειο, το Ελπίς, Το Συγγρού, το Λαϊκό, το Αρεταίειο, κ.α. Η πράξη αυτή, πέρα ότι θα προσέφερε υψηλότερο επίπεδο υπηρεσιών υγείας, θα απομείωνε κατά πολύ το κόστος λειτουργίας των παλαιών κτιρίων των νοσοκομείων τα οποία είναι και σε δραματική κατάσταση!
· Αντίστοιχα για τον Πειραιά θα μπορούσαν να δοθούν για αντιπαροχή τα νοσοκομεία Μεταξά, Τζάνειο. Τα νοσοκομεία αυτά βρίσκονται σε σημεία όπου η πρόσβαση είναι εξαιρετικά δύσκολη και η κατάσταση των κτιρίων άθλια. Θα μπορούσε κανείς να εκμεταλλευτεί τέτοια σημεία για ξενοδοχεία πολυτελείας (που ο Πειραιάς δεν έχει ούτε ένα) και συγχρόνως να κτιστούν με αντιπαροχή σε σημεία με εύκολη πρόσβαση (όπως για παράδειγμα τα παλιά λιπάσματα) πάνω στο νέο οδικό άξονα (λεωφ. Ανδρέα Παπανδρέου)
· Και η Νέα Δημοκρατία και το ΠΑΣΟΚ, προσπάθησαν όλα αυτά τα χρόνια να δώσουν την πρωτοβάθμια περίθαλψη σε ιδιώτες εμμέσως. Καιρός να το κάνουμε και επισήμως. Ειδικά τώρα με τις νέες αρμοδιότητες στις περιφέρειες θα μπορούσε να γίνει ένας οργανισμός ανά περιφέρεια που θα λειτουργεί με παραχώρηση τα Κέντρα Υγείας και την υπόλοιπη πρωτοβάθμια περίθαλψη.

Ο τομέας του Πολιτισμού
· Αντί για πρόσληψη φυλάκων και αρχαιολόγων να γίνουν μετατάξεις από καθηγητές
· Με τον ίδιο τρόπο μπορούν να λειτουργήσουν και οι δημοτικές και κρατικές βιβλιοθήκες.

Ο τομέας του Τουρισμού
· Απόσυρση με δικαίωμα κατασκευής εκ νέου για όλα τα ξενοδοχεία της δικτατορίας. Είναι κτίρια παλιά σε περιοχές (παραλίες – δάση) όπου με τους σημερινούς όρους δόμησης δεν θα μπορούσαν να ξαναχτιστούν. Να δοθούν κίνητρα για επενδύσεις με το σκεπτικό της ανάπτυξης και της αξιοποίησης των υφιστάμενων ενεργειακών και περιβαλλοντικών φέρετρων εκ νέου.
· Να δοθούν άμεσα οι μαρίνες που έχουν κατασκευασθεί με κοινοτικά χρήματα προς συντήρηση και εκμετάλλευση σε ιδιώτες. Οι μαρίνες αυτές, είναι οι περισσότερες σε άθλια κατάσταση. Θα μπορούσαν να γίνουν νέοι πόλοι ανάπτυξης για ευρύτερες περιοχές.
· Να δοθούν για λειτουργία και εκμετάλλευση τα αεροδρόμια της νησιωτικής χώρας σε ιδιωτικές εταιρείες με αντιπαροχή των έργων εκσυγχρονισμού, επέκτασης και λειτουργίας επί 24/ώρου βάσης. Σε νησιά όπως η Μήλος το αεροδρόμιο λειτουργεί μόνο 2 ώρες τη μέρα και λόγω μη ύπαρξης προσωπικού απαγορεύεται σε ιδιωτικά αεροσκάφη να σταθμεύσουν. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα να μην μπορούμε να διεκδικήσουμε ούτε τον αντίστοιχο τουρισμό αυτού του επιπέδου.

Όλα τα παραπάνω προϋποθέτουν πολιτική βούληση. Δεν είναι τίποτα από αυτά δύσκολο. Το δύσκολο είναι να αλλάξει ο τρόπος με τον οποίο νοείται η ανάπτυξη στην Ελλάδα. Και το δυσκολότερο ακόμα είναι να αντιμετωπίσουμε με σεβασμό τη δημόσια περιουσία. Σεβασμός δεν είναι να την αφήνουμε να καταρρέει προκειμένου να μην μας καταμαρτυρήσει κανείς πως τη δώσαμε δώρο στους ιδιώτες. Σεβασμός επίσης δεν είναι να διατηρώ μία κατάσταση που δεν πάει άλλο προκειμένου να μην κατηγορηθώ ότι δεν πρόβλεψα σωστά. Σεβασμός είναι ακόμα και η στάση μας απέναντι στα λάθη: Διορθώνουμε ακόμα και αυτά όσο πιο σύντομα μπορούμε, διαφορετικά, η σπατάλη διογκώνεται διαρκώς.

Διαρθρωτικές αλλαγές, ας ξεκινήσουμε από τα απλά

2010-05-20T02:18:00.000-07:00

Αφορμή για το κείμενο αυτό υπήρξε δημοσίευμα του Στ.Μάνου, σε ανύποπτο χρόνο (02/03/2010) όπου υποστηρίζει κάτι αυτονόητο: πόσο σε τάξη θα έβαζε τα οικονομικά των υπαλλήλων και των επιχειρήσεων – συμπεριλαμβανομένου του δημοσίου – η ενσωμάτωση του 13ου - 14ου μισθού στη μηνιαία μισθοδοσία. Η συζήτηση, από την εποχή του κυρίου Σημίτη, βρήκε την πλήρη άρνηση των συνδικάτων. Σήμερα, η κυβέρνηση κατάργησε ουσιαστικά τους δύο αυτούς μισθούς στο δημόσιο και έπεται η κατάργησή τους στον ιδιωτικό τομέα προσεχώς.
Πόσο σημαντικό είναι; Κατά τη γνώμη μου πολύ! Δεν έχει να κάνει με τη μετάφραση σε χρήμα αυτών των λέξεων. Έχει να κάνει με το πρόσωπο του - κατά Χατζιδάκι - «τέρατος», ενός άσχημου μέτρου που μάθαμε να το λατρεύουμε ως ιερό!
Ας εξετάσουμε τα μαθηματικά του θέματος. Οι δύο αυτοί μισθοί ανέρχονται στο 1/7 ή 14,3% των ετησίων απολαβών. Εάν μοιράσουμε αυτό το ποσοστό στους 12 μήνες, θα είχαμε μία αντίστοιχη αύξηση του μισθού. Επίσης ομοίως θα ανακατανέμονταν και οι αντίστοιχες εισφορές προς το ΙΚΑ. Θα γλιτώναμε γραφειοκρατία, διαχειριστικά έξοδα και διαφάνεια. Το ΙΚΑ και οι εργοδότες, θα απομείωναν κατά 14,3% τις μεταξύ τους λογιστικές πράξεις. Αλλά το σημαντικότερο: ο εργαζόμενος θα μπορούσε να είναι διαχειριστής του μισθού του. Δεν είναι όλες οι ανάγκες των εργαζομένων ίδιες και είναι λάθος να νομίζουμε ότι τα σημερινά επιδόματα αντιστοιχούν στις εποχικές ανάγκες μιας οικογένειας. Γνωρίζουμε, π.χ. ότι ο Σεπτέμβρης βαραίνει ιδιαιτέρα στον οικογενειακό προϋπολογισμό, περισσότερο από το Πάσχα. Γνωρίζουμε επίσης πως συχνά το επίδομα των Χριστουγέννων κλείνει τρύπες (δάνεια, χρέη) όλου του έτους. Γιατί λοιπόν επιμένουμε σε αυτή πρακτική;
Δυστυχώς στην Ελλάδα ο συνδικαλισμός κοιτάει πάντα πίσω. Κάθε προσπάθεια εξορθολογισμού της διοίκησης βρήκε πάντα την απόλυτη αντίθεση του. Σήμερα στο δημόσιο, το 60-70% του μισθού πλάθεται από επιδόματα. Για τον συνδικαλισμό κάθε μέτρο αλλαγής αυτής της κατάντιας θεωρείται ότι είναι επιβαρύνει τον εργαζόμενο. Το κίνημα αυτό ταυτίζει όλους τους εργαζόμενους με έναν ανάπηρο, καθυστερημένο, ανειδίκευτο εργάτη. Που σημαίνει: Άρνηση αξιολόγησης, άρνηση αντιστοίχισης των απολαβών στην πραγματική εργασία του κάθε εργαζόμενου. Αυτή η άρνηση διαφοροποίησης της ταυτότητας του έχει καταδικάζει τελικά την ανάπτυξη.
Το σύστημα βέβαια ταλαιπωρείται. Είναι καθεστώς στις επιχειρήσεις ένα τμήμα από τους μισθούς να δίδεται μαύρα. Εάν δηλωνόταν, οι εισφορές και η φορολόγηση επ’ αυτού γίνονται δυσανάλογες σε σχέση με αυτό καθ’ αυτό το ποσό. Επιπλέον, με το ισχύον συνταξιοδοτικό που στον υπολογισμό της σύνταξης μετρούν μόνο τα τελευταία πέντε χρόνια της καριέρας, ο εργαζόμενος δεν ενδιαφέρεται να τις δηλώσει αφού δεν έχει να κερδίσει τίποτα. Βλέπουμε δηλαδή πως μια σαθρή κατάσταση ανακυκλώνεται και στο τέλος κακοφορμίζει.
Στην Οικοδομή, το σύστημα έχει κακοφορμίσει προ πολλού. Τα οικοδομικά ένσημα κυμαίνονται από 46 έως 90 ευρώ στο ημερομίσθιο των 35 έως 70 ευρώ, αναλόγως ειδικότητας και εμπειρίας. Απαιτείται δηλαδή ο υπερδιπλασιασμός του μισθού προκειμένου να καλυφθούν οι εισφορές. Έτσι, οι εργοδότες (όλοι δηλ. όταν χτίζουμε οτιδήποτε…) αναγκάζονται να εισφορο-διαφεύγουν σε ένα μεγάλο μέρος! Συνέπεια οι εργαζόμενοι να μην συμπληρώνουν ένσημα είτε για σύνταξη είτε για την άδεια παραμονής τους (όταν είναι αλλοδαποί). Τελικά παραμένουν ανασφάλιστοι, οι μεγάλοι σε ηλικία οικοδόμοι αναγκάζονται να αγοράζουν ένσημα προκειμένου να βγάλουν σύνταξη και στους αλλοδαπούς, επιτράπηκε να πληρώνουν ένσημα στους δήμους (κάτι σαν αυτό-διοικητικό νταβατζιλίκι). Αντίθετα, θα μπορούσαν να προσλαμβάνονται μηνιαίως ή εβδομαδιαίως, με φυσιολογικές εισφορές (40% και όχι 120% του μισθού τους) και έτσι να κανονιστεί άνευ κόστους το σύστημα.
Σας προτείνω λοιπόν να ξανασκεφτούμε πάνω στα απλά, τα πιο ανέξοδα, αναπτυξιακά μέτρα! Όσο για τα πολύπλοκα, ας τα αφήσουμε για αργότερα ή όταν θα έχουμε χρήματα…

ΔΙΑΛΕΞΗ ΚΥΡΙΑΚΟΥ ΚΥΡΙΑΚΙΔΗ

2010-05-05T03:32:00.000-07:00

ΠΡΟΣΟΧΗ! Η ΔΙΑΛΕΞΗ ΕΧΕΙ ΑΝΑΒΛΗΘΕΙ ΓΙΑ ΤΟΝ ΟΚΤΩΒΡΗ ΤΟΥ 2010 ΜΕΤΑ ΑΠΟ ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΙΝΣΤΙΤΟΥΤΟΥ ΑΡΧΙΤΕΚΤΟΝΙΚΗΣ

Η περίπτωση του Κυριάκου Κυριακίδη είναι κατά τη γνώμη μου μοναδική για τον ελληνικό χώρο και μόνο με τη δραστηριότητα του Alvar Aalto στη Φινλανδία μπορεί να συγκριθεί τηρουμένων των αναλογιών βεβαίως. Πρόκειται για ένα αρχιτέκτονα που τα έργα του δεν ξενίζουν. Δεν τα αισθάνεται κανείς μακριά από την καθημερινότητά του. Δεν αισθάνεσαι ότι τα περιτριγυρίζει ο μύθος ή η υπεροψία του δημιουργού τους. Απεναντίας. Αισθάνεσαι ότι πρόκειται για αναπόσπαστο κομμάτι της ζωής μας. Γιατί όμως αυτό;

Κατ' αρχήν γιατί ένα μεγάλο ποσοστό νέων έως και μεσήλικων τώρα πια ανθρώπων έχει γεννηθεί μέσα σε αυτά, έχει γεννήσει ή έχει εμπειρίες μέσα σε αυτά.

Δεύτερον, γιατί όλα τα κτίρια τα οποία έχει σχεδιάσει και στα οποία έχει δώσει ζωή ο κύριος Κυριακίδης ταυτίστηκαν με την αναδιοργάνωση και τον εκσυγχρονισμό της χώρας από το 1975 και μετά. Ειδικότερα, στον τομέα της υγείας, τόσο πριν το 1983 όσο και μετά από την θέσπιση του ΕΣΥ και τον εκσυγχρονισμό της δημόσιας περίθαλψης, δύσκολα θα βρεθεί κτίριο υγείας, δημόσιο ή ιδιωτικό το οποίο να μην έχει περάσει σε κάποιο στάδιο του από τα χέρια του Κυριάκου Κυριακίδη. Από την Δράμα και τις Σέρρες μέχρι την Καλαμάτα, τη Ρόδο και τη Λευκωσία, όλοι έχουμε σταθεί μπροστά σε κάποιο από τα νοσοκομεία του. Είναι πιθανόν να μας εξέπληξαν, γιατί τα ταυτίσαμε με μια τακτοποιημένη εικόνα μέσα στην άναρχη ελληνική επαρχία, πιθανότατα και να χρειάστηκε να τα επισκεφθούμε, και τότε η έκπληξη να ήταν και στην οργάνωση της παροχής υπηρεσιών που στέγασαν, πιθανότατα και σε μερικούς ειδικούς όπως εμάς να έκαναν και αρνητική εντύπωση, λόγω των κακοτεχνιών της κατασκευής και της κακής τους συντήρησης. Το βέβαιο είναι όμως ότι σε κάθε περίπτωση ταυτίστηκαν με την Αλλαγή του τόπου: με προβλήματα, θυσίες και καθυστερήσεις ίσως αλλά σίγουρα με μεγάλη δόση εκσυγχρονισμού και αλλαγής

Το ίδιο συνέβη και με τον εκσυγχρονισμό της ιδιωτικής κλινικής. Το στίγμα του κυρίου Κυριακίδη είναι ανεξίτηλο σε όλη την ελληνική και κυπριακή επικράτεια.

Όμως το έργο του κυρίου Κυριακίδη δεν σταματά στο επίπεδο της κτιριακής υποδομής των μονάδων υγείας. Από το νοσηλευτικό και το ιατρικό προσωπικό μπορεί εύκολα κανείς να αντλήσει εμπειρίες που αποδεικνύουν τη μοναδικότητα του αρχιτέκτονα αυτού. Ποσοτικά, οι εμπειρίες αυτές μεταφράζονται σε άπειρες ώρες συζητήσεων και ανταλλαγής απόψεων πάνω στη λειτουργία και την οργάνωση της ζωής μέσα στα κτίρια περίθαλψης. Ποιοτικά, οι εμπειρίες αυτές έχουν αποτυπωθεί πάνω σε εκατομμύρια μέτρα επάλληλων διαφανειών και χιλιάδων τροποποιήσεων και βελτιώσεων των σχεδίων, όχι μόνο της αρχιτεκτονικής αλλά και της στατικής και της η/μ μελέτης. ΄

Το έργο όμως του γραφείου Κυριακίδη δε σταματά στα κτίρια υγείας. Αυτά, θα μπορούσαμε να πούμε με ευκολία πως είναι που ταυτίζονται με τον εκσυγχρονισμό της Ελλάδας και ως εκ τούτου αποτελούν δημόσια παρακαταθήκη για το παρόν και το μέλλον της χώρας μας. Πέραν όμως αυτών, το αρχιτεκτονικό έργο του διανθίστηκε το μισό περίπου αιώνα εξοντωτικής δουλειάς από όλων των ειδών τα αρχιτεκτονήματα: κτίρια γραφείων, καταστήματα, τράπεζες, ιδιωτικές κατοικίες, εργολαβικές πολυκατοικίες, ξενοδοχεία, σχολεία, εργοστάσια και ό,τι άλλο δύναται να μελετήσει αρχιτέκτονας.

Θα ήταν παρακινδυνευμένο σε μια τόσο μικρή παρουσίαση να θελήσω να περιγράψω και την κοινωνική δράση του ζεύγους Κυριακίδη, αυτό θα απαιτούσε ακόμα μια έρευνα που δεν είμαι σε θέση να κάνω εδώ.

Σας προτρέπω όμως όλους ανεπιφύλακτα να έρθετε στην Διάλεξη. Είναι ίσως η μόνη ευκαιρία για να αισθανθείτε πόσο κοντά μας είναι η δραστηριότητα ενός τόσο σημαντικού αρχιτέκτονα. Πόσο κοντά ή μέσα στο έργο του έχουμε ζήσει. Δεν πρόκειται για μια ακόμα βεντέτα του χώρου. Και είμαι βέβαιος πως δεν πρόκειται να αναλωθεί στο να μας παρουσιάσει και να μας εκφράσει το πόσο του αρέσουν τα έργα του. Το έχουμε ζήσει άλλωστε πολλές φορές από Έλληνες συναδέλφους και ειλικρινά, δεν θα άξιζε να χάσουμε χρόνο για κάτι τέτοιο. Η εμπειρία Κυριακίδη είναι να μπει κανείς στον τρόπο που δουλεύτηκαν και δουλεύονται ακόμη όλα αυτά τα έργα. Να δει κανείς τη σχέση του αρχιτέκτονα με τον χρήστη, του αρχιτέκτονα με τον ιδιοκτήτη, του αρχιτέκτονα με τους συνεργάτες του. Και βέβαια να καταλάβει κανείς την κόκκινη γραμμή, πως δηλαδή, παράλληλα με όλα αυτά, ο αρχιτέκτονας υπηρετεί το έργο του ως εικαστικό γεγονός.

Για την Ιστορική Στιγμή που ζούμε

2010-04-28T07:25:00.000-07:00

Η κατάσταση της Ελλάδος αυτή τη στιγμή δεν είναι δραματική για αυτά που μας συμβαίνουν αλλά για αυτά που νομίζουμε πως δεν μας είχαν συμβεί…
Η δραματική κατάσταση ξεκίνησε από πολύ παλιά, τότε που ακόμα ζούσαμε πλούσια, χωρίς ο πλούτος μας αυτός να βασίζεται πάνω στην προσφορά μας στην παγκόσμια αγορά. Αντί στόχος να είναι η Καλλιέργεια, η Δημιουργικότητα, η Παραγωγή, μάθαμε για στόχο τον πλουτισμό και την κακώς εννοούμενη «καλοπέραση». Προκειμένου να την επιτύχουμε, παραγνωρίσαμε ακόμα και στοιχειώδεις έννοιες όπως η ηθική, η ευθιξία, οτιδήποτε σχετίζεται με την ακεραιότητα, την εντιμότητα και το ήθος του ανθρώπου.
Στην ίδια λογική το κράτος εξασφαλίζει τα απαραίτητα για την λειτουργία του εφαρμόζοντας πολιτικές δημοσιονομικές συγκυριακές. Πιστεύει σήμερα κανείς από όπου κι αν βρεθούν τα χρήματα που λείπουν, θα βοηθήσουν την Ελλάδα να σταθεί στα πόδια της; πως; βάζοντάς τα στο μηχανισμό που τροφοδοτεί χρέη, μισθούς και συντάξεις; Η κρίση μας βοήθησε να καταλάβουμε πως τα χρήματα του δημοσίου ξοδεύονται χωρίς να παράγουν τίποτα. Οι μισθοί πηγαίνουν στους διπλάσιους ανθρώπους από αυτούς που πραγματικά θα χρειαζόμασταν και οι υπάλληλοι αυτοί με τη σειρά τους, θέλοντας να ζήσουν και αυτοί το όνειρό τους είτε διαπλέκονται (για να κερδίσουν παραπάνω) είτε δεν δουλεύουν αφού ούτως ή άλλως δεν έχουν να κερδίσουν τίποτα παραπάνω, από την ποιότητα της εργασίας τους.

Η κοινωνία είναι και αυτή σε αδιέξοδο. Έπλασε πολίτες από τα χρόνια της εκπαίδευσής τους, με ιδανικό όχι το τι θα δημιουργήσουν αλλά πως θα εξασφαλίσουν την καλή ζωή! Στην προσπάθεια αυτή βρήκαν αρωγό και παιδαγωγό τους, το δημόσιο. Από το δημόσιο, (είτε με τη μορφή της απευθείας εργασίας σε αυτό, είτε της απασχόλησης στον ευρύτερο δημόσιο τομέα, είτε με τη μορφή υπεργολαβίας από αυτό), φαίνεται σήμερα να εξαρτάται ένα πλειοψηφικό ποσοστό της ελληνικής κοινωνίας. Παραδείγματα όπως αυτά της ευγενούς τάξης των εκπαιδευτικών (καθηγητών, δασκάλων, υπαλλήλων φροντιστηρίων και ιδιωτικών σχολείων, ανέργων, αποφοίτων σχολών με μοναδική διέξοδο την εκπαίδευση που είναι πολλαπλάσιοι σε πληθυσμό από τον απαραίτητο) είναι χαρακτηριστικά. Στην κρίση αυτή και με δεδομένη την αδυναμία του κράτους να τους ζήσει. όλοι αυτοί που δεν φαίνεται να έχουν διαφορετική επαγγελματική διέξοδο με τι πρόκειται να ασχοληθούν; Προς τα που θα κατευθύνουν την επαγγελματική τους σταδιοδρομία;

Δυστυχώς, η συζήτηση η οποία γίνεται λόγω της τρέχουσας κατάστασης περιορίζεται σε μια ατέρμονη κριτική περί των δημοσιονομικών. Είναι άτολμη, ανεπαρκής και μακράν πίσω της σημασίας της ιστορικής στιγμής.

Η στιγμή απαιτεί να συζητήσουμε πάνω στις μεγάλες τομές. Να συζητήσουμε γύρω από τα κλειστά επαγγέλματα. Να συζητήσουμε γύρω από την κατάργηση ή συρρίκνωση κομματιών του σάπιου κρατικού μηχανισμού. Να συζητήσουμε για την παραγωγή νέων προϊόντων, είτε πρόκειται για υπηρεσίες, είτε πρόκειται για υλικά αγαθά. Να μιλήσουμε για νέα ανάπτυξη και να προστατέψουμε με οποιοδήποτε τρόπο όποιον αναλάβει πρωτοβουλίες προς αυτή την κατεύθυνση σε αυτή τη συγκυρία. Να μετρήσει το κράτος τις δυνάμεις του, να μετρήσει και τις υποχρεώσεις του και να επανακαθορίσει πόσο δυναμικό έχει ανάγκη. Το υπόλοιπο ανθρώπινο δυναμικό, αυτό που δεν το έχει ανάγκη και που τώρα πια δεν μπορεί και να το συντηρεί, είτε θα το απολύσει είτε οφείλει να το μετατάξει σε άλλους τομείς που θα έχει εν τω μεταξύ ιδιωτικοποιήσει ή τουλάχιστον οικονομικά ανεξαρτητοποιήσει.
Σήμερα, εν μέσω αυτής της κρίσης, εν μέσω αυτής της ανέχειας του κράτους, ακούει κανείς όλους τους υπουργούς να δημιουργούν νέους μηχανισμούς, νέες υπηρεσίες. Μερικά παραδείγματα:
1. Το προ διετίας νομοσχέδιο που μείωσε τον αριθμό των ασφαλιστικών ταμείων, διόγκωσε στην ουσία τους οργανισμούς ασφάλισης αφήνοντας σε πρωτοβάθμιο βαθμό τα ταμεία που προϋπήρχαν και δημιουργώντας νέους δευτεροβάθμιους οργανισμούς-ομπρέλες με νέο στελεχικό δυναμικό. Στο νέο ασφαλιστικό τι θα γίνει;
2. Ο ΟΛΠ που όλοι νομίζαμε ότι πουλήθηκε στους κινέζους, απεναντίας, συνεχίζει να υφίσταται και να λειτουργεί παράλληλα.
3. Ο Καποδίστριας που όλοι είχαμε πιστέψει ότι βοήθησε στην οργάνωση και την οικονομία της κατακερματισμένης τοπικής αυτοδιοίκησης, αποδείχτηκε ανεπαρκής και σπάταλος. Το νέο δε νομοσχέδιο με το όνομα Καλλικράτης ανακαλύπτουμε πως για να εφαρμοστεί χρειάζεται νέα κεφάλαια, αντί να εξοικονομήσει κιόλας από τις συνενώσεις των υφισταμένων δήμων που προβλέπει.
4. Το Υπουργείο Περιβάλλοντος, αντί να ελαχιστοποιήσει την οργάνωσή του και να γίνει ευέλικτο, δημιουργεί διαρκώς νέους μηχανισμούς για την εξάρθρωση των συνωμοτών κατά του «περιβάλλοντος» με αποτέλεσμα να έχει σταματήσει την οποιαδήποτε ανάπτυξη πράσινη, κόκκινη ή κίτρινη!

Άρα πως ακριβώς θα βγούμε από την κρίση; Ας μάθουμε τουλάχιστον ξεκάθαρα στη νέα γενιά που τώρα σπουδάζει και ετοιμάζεται να βγει στην εργασία: πως από το δημόσιο, τα παρακλάδια του και τα χρήματά του δεν έχει να περιμένει τίποτα. Μόνο έτσι θα μας βρει η νέα εποχή που ξεκινάει έτοιμους να αποδώσουμε, να δημιουργήσουμε και κάποια στιγμή μετά από χρόνια να χαρούμε τους καρπούς των κόπων και του αγώνα μας: αυτούς που θα είναι ολόδικοί μας, ούτε κλεμμένοι, ούτε δανεισμένοι, ούτε χαρισμένοι!
Τέλος, εύχομαι η γενιά που θα απεξαρτηθεί αναγκαστικά από το δημόσιο να βρει το δρόμο της, να βρει τη δύναμη, την πρόσκαιρη τραγωδία που θα περάσει, να την κάνει κεφάλαιο για κάτι νέο, δημιουργικό και μεγάλο!

Εμπρός να ανοίξουμε το επάγγελμα! Μηχανικοί για τη νέα εποχή!

2010-03-18T05:49:00.000-07:00

Φαίνεται πως η Ευρώπη, η κυβέρνηση και όλοι οι άλλοι που έχουν λόγο για την οικονομία μας το αποφάσισαν! Το επάγγελμα του μηχανικού πρέπει να ανοίξει!

Δυστυχώς δεν έχω διαβάσει μέχρι τώρα καμία εμπεριστατωμένη μελέτη για το τι σημαίνει «ανοίγω» το επάγγελμα του μηχανικού. Συνήθως αυτοί που προσπαθούν να προσδιορίσουν αυτό το ρήμα σε σχέση με την ιδιότητα του μηχανικού προσδιορίζουν το «νέο» σε σχέση με την ελάχιστη νόμιμη αμοιβή μελετών και το δικαίωμα της υπογραφής (την περίφημη μεγάλη σφραγίδα του μηχανικού).

Όμως ας πάμε ένα βήμα πίσω και ας δούμε τι είναι «μηχανικός», πως μπορούμε να προσδιορίσουμε αυτό το επάγγελμα.

Για την Ελλάδα μηχανικός είναι αυτός που έχει δικαίωμα να γραφτεί στο ΤΕΕ! Στο επαγγελματικό επιμελητήριο δηλαδή που πιστοποιεί το συγκεκριμένο επάγγελμα.

Ποιοι έχουν τέτοιο δικαίωμα;
1. κατ’ αρχήν οι απόφοιτοι του Εθνικού Μετσόβιου Πολυτεχνείου: αυτοί το ίδρυσαν (το ΤΕΕ) και οι σπουδές σε αυτό προσδιορίζουν το τι είναι ο μηχανικός (οι σπουδές που καταρτίζουν τον πιστοποιημένο μηχανικό).
2. οι απόφοιτοι άλλων ιστορικών σχολών του εξωτερικού (δυτική Ευρώπη και Αμερική). Τέτοιοι απόφοιτοι είναι αυτοί που ολοκλήρωσαν τις σπουδές τους σε σχολές που κατ’ εικόνα και καθ’ ομοίωση αυτών δημιουργήθηκε το ΕΜΠ.
3. οι απόφοιτοι των «πολυτεχνικών σχολών» (λες και δεν είναι και αυτές πολύ ισότιμες με το ΕΜΠ που παραμένει το μόνο «πολυτεχνείο») που ιδρύθηκαν μεταπολεμικά στην Ελλάδα – Θεσσαλονίκη, Πάτρα, Ξάνθη, Ηράκλειο, Βόλος, κλπ…
4. Τέλος και με δυσπιστία (αλλά μας εκβίασε η Ε.Ε.) οι σχολές όλων των χωρών που μορφώνουν μηχανικούς (πολιτικούς μηχανικούς, χημικούς, μηχανολόγους, ηλεκτρολόγους, κλπ.) και αρχιτέκτονες.

Με την ολοκλήρωση των παραπάνω σπουδών και εφόσον ο κοινοτικός πολίτης επιθυμεί να ζήσει και να εργαστεί στη χώρα μας, εγγράφεται στις «εξετάσεις» για την άδεια άσκησης επαγγέλματος που οργανώνει κάθε χρόνο το ΤΕΕ και που, χάρη στην πρώτη σοσιαλιστική περίοδο του ΠΑΣΟΚ, παραμένουν μόνο κατ’ όνομα «εξετάσεις». Του αποδίδετε δηλαδή άμεσα η «σφραγίδα».

Σήμερα στην Ελλάδα, ένας πολίτης λοιπόν με μόρφωση σε ένα από τα παραπάνω κατηγοριοποιημένα εκπαιδευτικά ιδρύματα δύναται να πάρει τη «σφραγίδα» του μηχανικού και να εγγραφεί στο ΤΕΕ και στο ΤΣΜΕΔΕ που είναι ο αντίστοιχος ασφαλιστικός φορέας χωρίς άλλες προϋποθέσεις. Όμως τι γίνεται εάν ο παραπάνω πολίτης αποφασίσει να μην εξασκήσει το επάγγελμα το οποίο σπούδασε αλλά να κάνει κάτι άλλο; (δημοσιογράφος λόγου χάρη) Απολύτως τίποτα. Χάρις στην παραπάνω λογική θα παραμείνει για πάντα «μηχανικός» και θα απολαμβάνει τα «προνόμια» του μηχανικού για πάντα.

Από τα παραπάνω οδηγούμαστε στο συμπέρασμα ότι ένας «μηχανικός» γίνεται «μηχανικός» λόγω εκπαίδευσης και δεν εξασκεί κατ’ ανάγκη και το επάγγελμα του μηχανικού, έτσι τουλάχιστον όπως το αντιλαμβάνεται ο μέσος πολίτης…

Και εδώ λοιπόν τίθεται το πρώτο ελάττωμα σε αυτό το παλαιομοδίτικο σύστημα απόδοσης του τίτλου «μηχανικός». Ποια είναι τα ιδρύματα που μπορούν να δίνουν το πολυπόθητο δίπλωμα που ανοίγει τις πύλες του ΤΕΕ;
Σε αυτή την ερώτηση έχουν άποψη πολλοί εμπλεκόμενοι! Πρώτα από όλους η Ευρωπαϊκή ένωση. Ύστερα το Υπουργείο Παιδείας. Τελευταίο το ΤΕΕ.

Όμως, ας δούμε ποιος δεν δικαιούται να ζητήσει την εγγραφή του στο ΤΕΕ.

1. Ο απόφοιτος των ΤΕΙ. Τουλάχιστον όχι ακόμα. Σε πιθανό άνοιγμα του επαγγέλματος θα είναι και αυτό ένα από τα ανοίγματα αφού σχετικά πρόσφατα τα ΤΕΙ βαπτίστηκαν ανώτατη εκπαίδευση (χωρίς βέβαια καμία ουσιαστική αλλαγή) και το ακαδημαϊκό τους πρόγραμμα σπουδών είναι τετραετούς τουλάχιστον διάρκειας.
2. Οι απόφοιτοι πανεπιστημίων με ολιγοετή η πολυετή διάρκεια σπουδών εντός των ελληνικών συνόρων. Το πλέον φαιδρό! Δεν ζητούμε να πιστοποιήσουμε τις γνώσεις! Απλά το ίδρυμα! Και το που βρίσκεται! Στην σημερινή παγκοσμιοποίηση της γνώσης…
3. Πολλοί άλλοι που προέρχονται από χώρες εκτός ΕΕ και τα προγράμματα σπουδών δεν αντιστοιχούν με αυτά των (πρωτοπόρων!!!) ελληνικών σχολών. Με αυτό τον τρόπο π.χ., μηχανικοί παραγωγής με αντικείμενο που βρίσκεται μεταξύ μηχανολογίας και οικονομικών επιστημών και που θα ήταν μεγάλης σημασίας για την ελληνική μη (δυστυχώς) παραγωγή, τα πετάμε έξω από το ΤΕΕ γιατί ξεχάσαμε στην Ελλάδα να ιδρύσουμε αντίστοιχη πολυτεχνική σχολή!

Αλλά δεν συμβαίνουν μόνο αυτά τα παλαβά: Σχολές νεωτερικές (έστω για τη δεκαετία του ΄80 που ιδρύθηκαν) όπως οι Μηχανικοί Ηλεκτρονικών Υπολογιστών της πολυτεχνικής σχολής του πανεπιστημίου των Πατρών παρέμειναν για πάρα πολλά χρόνια στην πάντα ως Ηλεκτρολόγοι μηχανικοί γιατί το ΤΕΕ δεν είχε αντίστοιχο τίτλο να τους δώσει και άρα στην κατηγοριοποίηση τους έβαλαν όπου βρήκαν! Τώρα είναι κάπως καλύτερα τα πράγματα μιας και θεσπίστηκαν και υποκατηγορίες! Έτσι ο πολεοδόμος είναι υποκατηγορία του αρχιτέκτονα…

Αλλά ας δούμε τι επιπτώσεις έχει στη ζωή του ένας τέτοιος «μηχανικός» ή τεχνολόγος (εάν αναφερόμαστε σε αποφοίτους ΤΕΙ).
Αυτός κατ’ αρχήν δεν έχει δικαίωμα στο ΤΣΜΕΔΕ: εγγράφεται δηλαδή στο ΤΑΑ (πρώην ΤΕΒΕ) και ενώ πληρώνει τα ίδια και περισσότερα ωσάν να ήταν στο ΤΣΜΕΔΕ, τυχαίνει ασφάλισης (ιατρο-φαρμακευτικής) και συντάξεως πολλαπλώς δυσμενέστερης. Κάτι σαν πολίτης β’ κατηγορίας…
Δεν έχει δικαίωμα στην μεγάλη «σφραγίδα». Αυτό τον βγάζει εκτός μιας σειράς από επαγγέλματα τα οποία απαιτούν την πιστοποίηση μηχανικού! Τέτοια επαγγέλματα είναι π.χ. εργολήπτης δημοσίων έργων, υπεύθυνος ασφαλείας σε μεγάλες εταιρείες, βιομηχανίες, νοσοκομεία, κλπ.
Δεν έχει δικαίωμα στη Μελέτη και την επίβλεψη οικοδομών εκτός από κάποιες μικρές κατασκευές που επιτρέπεται να μελετούν και επιβλέπουν οι τεχνολόγοι (συμβαίνει και το εξής φαιδρό: οι τεχνολόγοι πολιτικοί υπο-μηχανικοί να μπορούν να υπογράψουν στατική και αρχιτεκτονική μελέτη για οικοδομές μέχρι τρεις ορόφους! από τρεις και πάνω, όχι! είναι θέμα ασφάλειας!!!!! λες και οι τρεις όροφοι όπως και οι 10 όροφοι δεν υπολογίζονται από τα ίδια προγράμματα η/υ…. και η αισθητική των παραπάνω αποφοίτων (εάν βέβαια υπάρχει) δεν επαρκεί για πάνω από τρεις ορόφους…. Σε πλάτος και μήκος, δεν υπάρχει θέμα, σε ύψος όμως….)

Ας δούμε τώρα αναλυτικά τι είναι το επάγγελμα που δύναται να εξασκήσει ένα μέλος του ΤΕΕ δηλαδή ένας «μηχανικός».

1. Μελέτη και Επίβλεψη Τεχνικών Έργων πάσης φύσης (οικοδομικά, υποδομές, οδοποιία, σιδηροδρομικά, δίκτυα υψηλής τεχνολογίας, υποθαλάσσια, κλπ.).
2. Κατασκευή Τεχνικών Έργων (όπως τα παραπάνω)
3. Διαχείριση έργων (project management, construction management)
4. Οικονομοτεχνικές Μελέτες πάση φύσεως
5. Υποστήριξη Βιομηχανικής και βιοτεχνικής παραγωγής όσον αφορά το τεχνικό μέρος
6. Συντήρηση εγκαταστάσεων, κτιρίων, έργων υποδομής, κλπ.
7. Υπηρεσίες διοικητικής υποστήριξης σε επίπεδο δημόσιας διοίκησης, ΔΕΚΟ, ΟΚΩ, κλπ.
8. Τεχνική υποστήριξη σε Στρατό, ναυτιλία, κλπ.
9. Ναυπήγηση και συντήρηση πλοίων και αεροσκαφών (!!!)

Μέχρι εδώ λοιπόν είδαμε πως ένα πιθανό άνοιγμα του επαγγέλματος θα αφορούσε στην αλλαγή του δικαιώματος εγγραφής στο ΤΕΕ και στα δικαιώματα που αυτό δίνει. Θα έπρεπε δηλαδή η άδεια ασκήσεως επαγγέλματος να είναι ανοιχτή και σε άλλες κατηγορίες αποφοίτων τεχνικών σχολών. Όμως πώς να συμβεί αυτό αφού το ΤΕΕ συγκεντρώνει ένα πλήθος επαγγελμάτων με πολύ μικρές ομοιότητες μεταξύ τους εάν εξαιρέσει κανείς τη φοίτηση σε τεχνικές σχολές παντός φύσεως.

Έγραφα τον Μάιο του 2009 σχετικά μια νέα οικοδομική πολιτική:

«…Οι επαγγελματικοί κλάδοι
Απαραίτητη προϋπόθεση για τη σωστή λειτουργία όλου του κλάδου της Οικοδομής είναι η διάκριση των ρόλων όλων των εμπλεκομένων μερών στην ολοκλήρωση ενός έργου. Πρέπει εδώ να κατανοηθεί και να θεσμοθετηθεί ο ρόλος του μηχανικού είτε ως συμβούλου – μελετητή ή/και επιβλέποντος, είτε ως κατασκευαστή – εργολήπτη, είτε ως διευθυντή έργου. Και οι τρείς αυτές ειδικότητες είναι πολύ σημαντικές, με συγκεκριμένες ευθύνες τόσο για θέματα ποιότητας όσο και για θέματα ασφάλειας...
Διακριτοί πρέπει να είναι και οι ρόλοι μεταξύ των διαφόρων ειδικοτήτων των μηχανικών τόσο σε επίπεδο μελετών όσο και σε επίπεδο κατασκευής και επίβλεψης. Δεν είναι δυνατόν το μεγαλύτερο μέρος οικοδομικών αδειών που εκδίδονται κάθε χρόνο να έχουν υπογραφεί μόνο από αρχιτέκτονα συμπεριλαμβανομένων των στατικών μελετών, είτε μόνο από πολιτικό μηχανικό που υπογράφει και αρχιτεκτονικές μελέτες.
Αντίστοιχα διακριτό πρέπει να είναι και το επαγγελματικό επιμελητήριο που εκπροσωπεί τις διαφορετικές ομάδες μηχανικών που ασχολούνται με τα έργα από διαφορετική μεριά: άλλο για τον μελετητή, άλλο για τον εργολήπτη, άλλο για τον διευθυντή έργου. Μόνον τότε και το κράτος θα αποκτήσει συμβούλους που θα μπορούν να το καθοδηγήσουν προς τις αντίστοιχες άρτιες λύσεις.
Σήμερα η κατάσταση που επικρατεί είναι θηριώδης. Το Τεχνικό Επιμελητήριο της Ελλάδος εκπροσωπεί το σύνολο της τεχνικής εγγράμματης κοινότητας χωρίς καμία διάκριση, ούτε καν μεταξύ δημοσίων υπαλλήλων μηχανικών, μελετητών, managers και εργοληπτικών μεγάλων και μικρών εταιρειών με αποτέλεσμα τα συμφέροντα του κλάδου με τα μεγαλύτερα κεφάλαια (δημόσια έργα) να “ταυτίζονται” με τα συμφέροντα της Ελληνικής Πολιτείας...»

Τα παραπάνω αφορούν βέβαια και τις άλλες κατηγορίες «μηχανικών» που δεν έχουν σχέση με την οικοδομή.

Συνοψίζοντας, πιστεύουμε ότι το πρώτο βήμα για κάθε ορθολογικοποίηση και άνοιγμα του επαγγέλματος, το πρώτο μέτρο είναι η διάσπαση του Επιμελητηρίου και η ταύτιση νέων επιμελητηρίων με τα πραγματικά επαγγέλματα. Το επάγγελμα του Μελετητή, το επάγγελμα του Εργολήπτη, Το επάγγελμα του Μηχανικού παραγωγής, κλπ. Τα επιμελητήρια που θα προκύψουν θα έχουν τη δυνατότητα να πιστοποιήσουν (εφάπαξ) και να πιστοποιούν (διαρκώς) τα μέλη τους, έτσι ώστε αυτά να μπορούν να εκτελούν την εργασία τους με προδιαγραφές και επαγγελματική δεοντολογία. Σήμερα δεν υπάρχει καμία πιστοποίηση και κανένας έλεγχος. Για να σας πω ένα πολύ τραβηγμένο αλλά υπαρκτό παράδειγμα, υπάρχουν ανάπηροι μηχανικοί οι οποίοι δεν μπορούν να μεταβούν σε εργοτάξιο, την υπογραφή των οποίων χρησιμοποιούν εργολάβοι (και τους αμείβουν αντίστοιχα), για επιβλέψεις έργων με μεγάλες παρανομίες. Αντίστοιχα και πολύ πιο συχνά συμβαίνει το ίδιο με μηχανικούς υπερήλικες (άνω των 75-80 χρόνων) οι οποίοι και αυτοί συμμετέχουν με το πτυχίο τους σε εργοληπτικές εταιρείες ενώ στην πράξη δεν δύναται ούτε καν να επισκεφθούν εργοτάξιο.

Έχει δημιουργηθεί επίσης και ένα θέμα με τις λεγόμενες ελάχιστες αμοιβές μελέτης και επίβλεψης ιδιωτικών έργων. Αυτό είναι ένα θέμα προς απελευθέρωση αλλά μάλλον κάπως καθυστερημένα! Οι περί ου ο λόγος αμοιβές είναι ανάξιες λόγου, περίπου στο 1/3 των αντιστοίχων ευρωπαίων μηχανικών. Μια συζήτηση περί αυτών θα είχε νόημα πριν από τρεις δεκαετίες που θεσπίστηκαν… Σήμερα, είναι απλώς μια γραφικότητα της πολιτικής. Ένα μελετητικό γραφείο που σέβεται τη δουλειά του χρειάζεται 3-4 φορές μεγαλύτερη αμοιβή από την ελάχιστη προβλεπόμενη προκειμένου να καλύψει τα έξοδά του.

Ο Χάρης Σαββίδης είναι μέλος της Διοικούσας επιτροπής της «Δράσης»

ΤΟ ΜΕΓΑΡΟ ΜΟΥΣΙΚΗΣ ΚΑΙ Ο ΧΑΜΕΝΟΣ ΠΑΡΑΔΕΙΣΟΣ

2010-03-10T04:48:00.000-08:00

Αφορμή για τη δημοσίευση αυτή μου δόθηκε από την αθώα κίνηση να προμηθευτώ εισιτήρια για μια παράσταση του Μεγάρου Μουσικής. Μπαίνοντας στην ιστοσελίδα, βρέθηκα κατά λάθος στις σελίδες όπου αφελέστατα διαφημίζονται (ακόμα και σήμερα, μετά την προ πολλού ολοκλήρωσή τους) τα έργα που θα γίνονταν και που θα μετέτρεπαν ένα παρατημένο πάρκο (το πάρκο της ελευθερίας) σε όαση πρασίνου και περιπάτου για τους Αθηναίους κατοίκους του άστεως... Αφελέστατα παρατηρώ, γιατί τα έργα έγιναν μεν, το πράσινο το οποίο οικειοποιήθηκαν δεν το έδωσαν ποτέ πίσω στους Αθηναίους...

Γράφουν οι υποκρινόμενοι (τότε) προς τους αφελείς (ανέκαθεν) Αθηναίους:
"...Η πραγματοποίηση του εντυπωσιακού αυτού πολυ-πολιτισμικού χώρου θα συμπληρώσει τις εγκαταστάσεις του Μεγάρου Μουσικής, θα αναβαθμίσει την περιοχή του Πάρκου Ελευθερίας σ΄ έναν καταπράσινο περιβάλλοντα χώρο και θα βοηθήσει στην αντιμετώπιση προβλημάτων που έχει χρόνια τώρα η Αθήνα...."

Το τι αναβάθμισε κρίνετέ το μόνοι σας:

Και ξανααντιγράφω από την αφελέστατη ιστοσελίδα:

"...Νέος πνεύμονας πρασίνου Νέος πνεύμονας πρασίνου, με τη δημιουργία πρωτότυπου πάρκου στο χώρο, με τρεχούμενα νερά και πολιτιστικές δράσεις για παιδιά, που θα είναι ανοιχτός όλη μέρα για όλους τους πολίτες. Ιδιαίτερα μέτρα θα ληφθούν για την προστασία και αναβάθμιση των υπόλοιπων λειτουργιών του πάρκου Ελευθερίας και ιδιαίτερα στους χώρους και τα μνημεία που αφορούν τη διατήρηση της ιστορικής μνήμης..."

Τι να πει κανείς... Τα παιδιά όπως και οι μεγάλοι, αντιμετωπίζουν σήμερα ένα νεοκλασικής αρτ-ντεκώ εμπνεύσεως σιδερένιο φράχτη!!! Τα πάρκο που θα αναβάθμιζαν δεν το χαίρεται κανείς!

Οι επισκέπτες δεν μπορούν να μπουν μέσα... Οι υπάλληλοι του Μεγάρου δουλεύουν ωσάν τους τυφλοπόντικες.. υπογείως... Οι επισκέπτες του Μεγάρου, και αυτοί, διαβιούν υπογείως... Οι αρχιτέκτονες που δούλεψαν χρόνια ολόκληρα με μεγάλες ταλαιπωρίες δεν τολμούν ούτε να το υποστηρίζουν, ούτε να το προβάλουν ως έργο τους...

Ποιόν εξυπηρέτησε τελικά; Ο τελευταίος που θα μπορούσε να είναι ευτυχισμένος από το υπό εξέταση ανοσιούργημα έφυγε και αυτός από τη ζωή πριν προλάβει να χαρεί την ταρζανιά του... Γιατί περί αυτού πρόκειται...

Εμένα όμως, ως παλιός μαθητής στην περιοχή, όπου έχω συνδέσει όλες μου τις εφηβικές κοπάνες από το σχολείο με το πάρκο αυτό, με πονάει... και με πονάει γιατί τα παιδιά μου, θα βρουν ένα πάρκο λιγότερο όπως και τα παιδιά όλων των Αθηναίων, θα βρουν ένα πάρκο λιγότερο, ακόμα ένα παράδειγμα καταπατητή, ακόμα έναν που νόμισε και φέρθηκε "ως" κράτος εν κράτει...

HOTEL XENIA = ΜΙΑ ΑΚΟΜΑ ΑΠΟΤΥΧΙΑ ΤΗΣ ΔΙΟΙΚΗΣΗΣ

2010-01-16T09:13:00.000-08:00

Μιας και ξεκινά νέα κυβέρνηση και νέοι άνθρωποι φαίνεται να θέλουν να κυβερνήσουν αλλιώς. Δεν είναι και τόσο δύσκολο να κάνουν κάτι και σε ένα τομέα που υπάρχουν πρόθυμες ιδιωτικές επενδύσεις φτάνει κάποιος να θέσει τους κανόνες...
Τα Ξενία ως αντίληψη για την ανάπτυξη ενός τουρισμού όπως το κράτος του '60 τον πίστευε, είναι μοναδικού ενδιαφέροντος. Μοναδικού από πολιτική άποψη - πως η βούληση γίνεται πραγματικότητα - μοναδική και από καλλιτεχνική άποψη, πως σε ένα παρθένο έδαφος ο απόλυτος καθαρός αρχιτεκτονικός λόγος έχει πάντα τη θέση του.
Σήμερα, τα Ξενία αποτελούν κουφάρια, κάτι σαν παρατημένα γρανάζια μιας καλοστημένης παλιάς μηχανής. Η μηχανή σταμάτησε να δουλεύει αλλά υπάρχει. Προτείνω λοιπόν, στους νέους άρχοντες να δουν τη μηχανή αυτή ως αδιάσπαστο σύνολο. Να κάνουν το αντίθετο από αυτό που έκαναν οι προηγούμενοι άρχοντες (όπου έκοψαν τη μηχανή σε κομμάτια και προσπάθησαν να τη πουλήσουν) και να την αξιοποιήσουν ως σύνολο. Η πρόταση προς ένα στοχευμένο κοινό που ψάχνει την σύγχρονη ιστορία του τόπου τους είναι μοναδική! Εκδρομή σε όλη την περιφέρεια... όπου Ξενία και σταθμός, όπου σταθμός και ιστορία - ενδιαφέρον.
Με απόλυτο σεβασμό στα κτίρια, αφού αυτά είναι πια ή ιστορία, το εκτιθέμενο αντικείμενο, ο σκοπός της επίσκεψης... Ανακαίνιση χωρίς περιττές και ανούσιες φιοριτούρες, έτσι όπως τα απόλαυσαν οι μεγάλοι προσκεκλημένοι που έμειναν κατά καιρούς σε αυτά: βασιλείς, καλλιτέχνες, διάσημοι, όλοι έτοιμοι να ασκηθούν και να προσκυνήσουν την ιστορία του τόπου μας.
Φίλοι και εσείς νέοι άρχοντες δέστε το ως εθνικό χρέος, όχι γιατί είσαστε Έλληνες, αλλά γιατί έτυχε να γεννηθείτε και να φιλάτε σε αυτό τον τόπο΄, με όλη του την ιστορία. Γιατί και τα Ξενία είναι ιστορία μας...
Παρακάτω παραθέτω link για video πάνω σε αυτές τις ρυμαδιαζμένες σαρκοφάγους που κείτονται ανά την Ελλάδα!

http://www.youtube.com/watch?v=hx8FHOE1Ea4

http://www.youtube.com/watch?v=l2QBAL0St7Q

http://www.youtube.com/watch?v=kNiKoJfpV8U

http://www.youtube.com/watch?v=3ntnkgYd2l8

http://www.youtube.com/watch?v=8rcbd8n41n8

http://www.youtube.com/watch?v=0i7shPhitIU

ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ ΣΥΝΤΡΟΦΟΙ!

2009-12-24T01:37:00.000-08:00

ΔΥΟ ΕΡΓΑ ΤΟΥ JOHN CHRISTOFOROU ΑΠΟ ΤΗ ΣΥΛΟΓΗ ΤΗΣ ΕΛΥΤΡΟΝ

2009-11-14T04:04:00.001-08:00

Ο Τζων Χριστοφόρου γεννήθηκε στο Λονδίνο το 1921. Πραγματοποίησε σπουδές ζωγραφικής στην Ανωτάτη Σχολή
Καλών Τεχνών λίγο πριν το Β’ Παγκόσμιο πόλεμο, κατά τη διάρκεια του οποίου πολέμησε ως εθελοντής στη βρετανική
αεροπορία. Μετά το πέρας του πολέμου βρίσκεται στο Λονδίνο, ενώ το 1957 εγκαθίσταται στο Παρίσι. Παρουσίασε το
έργο του σε περισσότερες από πενήντα ατομικές εκθέσεις στο εξωτερικό, στην Αγγλία, στη Γαλλία, στη Δανία, στις
Ηνωμένες Πολιτείες κ.α., ενώ ακόμη μεγαλύτερος είναι ο αριθμός των συμμετοχών του σε ομαδικές εκθέσεις εκθέσεις
στην Ελλάδα και το εξωτερικό. Έργα του Τζων Χριστοφόρου βρίσκονται σε μουσεία στο εξωτερικό: Musée des Beaux-
Arts στη Ναντ, Museum des 20. Jahrhunderts στη Βιέννη, Nouveau Musée Olympique στη Λωζάννη και στην Ελλάδα:
Εθνική Πινακοθήκη και Μουσείο Αλεξάνδρου Σούτζου, Μουσείο Βασίλη και Ελίζας Γουλανδρή στην Άνδρο κ.α., καθώς
και ιδιωτικές συλλογές εντός και εκτός συνόρων.

Detoxification με πολύ καλές προοπτικές ΙΙΙ

2009-11-08T10:06:00.000-08:00

Πρόσφατα η υπουργός περιβάλλοντος ανέστειλε την ισχύ του μέτρου Σουφλιά για την τακτοποίηση των Ημιυπαιθρίων. Μπράβο της! Πολύ καλά έκανε! Οι διατάξεις Σουφλιά ήταν παράνομες, δεν έλυναν κανένα πρόβλημα και βέβαια όλοι γνωρίζαμε ότι θα απορριφθούν από το Συμβούλιο της Επικρατείας με την πρώτη προσφυγή. Γράφαμε τότε:
«…
Οι λεγόμενοι ημιυπαίθριοι χώροι, κανείς – πέραν των μηχανικών – δεν καταλαβαίνει τι ακριβώς είναι. Πρόκειται για ένα από τα θέματα παρανόμων δοσοληψιών μεταξύ των εμπλεκομένων στην κατασκευή κυρίως πολυκατοικιών. Οι ημιυπαίθριοι ουσιαστικά αυξάνουν κατά 20% την επιτρεπόμενη δομημένη επιφάνεια σε ένα οικόπεδο. Υπάρχουν και άλλα επιτρεπόμενα στοιχεία τρικ που έχουν το ίδιο αποτέλεσμα. Το παράνομο κλείσιμο των θέσεων στάθμευσης σε pilotis πολυκατοικιών, το κλείσιμο των ίδιων των pilotis, το παράνομο πατάρωμα διώροφων χώρων, το κλείσιμο διαφόρων ειδών πέργκολας, η επέκταση καφετεριών και εστιατορίων στις πρασιές και τα προκήπια, όλα αποτελούν αυξήσεις της επιτρεπόμενης δομημένης επιφάνειας εις βάρος της κοινόχρηστης χρήσης. Θα πρέπει λοιπόν, όταν μιλάμε για διευθέτηση ενός θέματος – που έχει γίνει τελικά κοινωνικό, αφού έχει απλωθεί σε όλη την χώρα και σε όλες τις κατασκευές από το 85 που θεσμοθετήθηκε και μετά- να το προσεγγίζουμε στην πλήρη του διάσταση και προσπαθώντας με αυτά που θα κερδίσουμε να επιλύσουμε τα προβλήματα που δημιούργησε!
Αυτό σημαίνει πως εάν υπάρχει τρόπος να μετρήσουμε τις συνέπειες (συρρίκνωση των κοινοχρήστων χώρων, συρρίκνωση του πρασίνου, πληθυσμιακή επιβάρυνση των αστικών κέντρων) θα πρέπει να το κάνουμε προτού ασχοληθούμε με την εισπρακτική διάσταση του μέτρου και την κάλυψη τρεχόντων αναγκών του κράτους. Θα πρέπει επίσης να δούμε τι είναι αυτό που θα εξαλείψει την περαιτέρω επέκταση της παρανομίας!
....»

Σήμερα η κατάσταση, που το Υπουργείο αποφάσισε ότι μπορεί να δώσει περιθώριο 6 μήνες στον εαυτό του για να αντιμετωπίσει, είναι πολλαπλώς βεβαρημένη! Από τη μία, οι όμηροι πολίτες που κατέθεσαν τα δικαιολογητικά της τακτοποίησης και έδωσαν και ως προκαταβολή 250 ευρώ (δηλ. συνολικά για τους περίπου 2000 ιδιοκτήτες που έχουν ήδη πάει 500.000€), από την άλλη οι εργολάβοι, που κατασκεύασαν και πούλησαν ή περιμένουν να πουλήσουν νέους τακτοποιημένους Ημιυπαίθριους (που ο νόμος τους παρείχε το δικαίωμα αν είχαν εκδώσει την άδεια οικοδομής πριν από την ψήφιση του νόμου, ακόμα και αν δεν είχαν προλάβει να χτίσουν ή και να κλείσουν τους ημιυπαίθριους) και από μια τρίτη σκοπιά, ο σύννομος και ακέραιος πολίτης που βάλλεται διαρκώς από παντού και που το ΣτΕ δεν αποτελεί για αυτόν σύντροφο και προστάτη αλλά άλλοθι για την άτολμη και ακυβέρνητη πολιτεία!

Προτείνουμε την κατάργηση του μέτρου συνολικά! Έτσι και αλλιώς ένα εφεύρημα υπήρξε κάποιων πολεοδόμων που δεν έκαναν ποτέ τους αρχιτεκτονική μελέτη. Δεν υφίσταται η υποτιθέμενη χρησιμότητά του, γι’ αυτό και ο πολίτης μόνο ως κλειστό χώρο τον χρησιμοποίησε! Στα χρόνια από το 1985 έως σήμερα κανείς ποτέ δεν κατάλαβε τις αρετές του... Πρόκειται για ένα χώρο κλειστό από τρεις πλευρές που κατά τα λοιπά ο νομοθέτης τον θέλει να λειτουργεί ως εξώστης! Εάν το παράδειγμα προέρχεται από τη λαϊκή αρχιτεκτονική ή τις αναζητήσεις του Άρη Κωσταντινίδη και άλλων αρχιτεκτόνων της μεταπολεμικής Ελλάδας που κατάλαβαν από νωρίς την αξία του, τότε να δούμε στη πραγματικότητα αυτό που αυτοί εννοούσαν με τον όρο ημιυπαίθριος και ως τέτοιο να τον εφαρμόσουμε. Και θα δείτε ότι ο ημιυπαίθριος αυτών των φωτισμένων ανθρώπων, όταν η πολεοδομική νομοθεσία δεν το προέβλεπε ως ξεχωριστό εύρημα, δεν είναι παρά ένας προστατευμένος εξώστης ή μια στεγασμένη αυλή, συνήθως σε γωνίες κατοικιών που δεν απαιτούν ούτε σήμερα ειδική νομοθεσία για να κατασκευαστούν.
Και γεννάται βέβαια εδώ και το ερώτημα: καλά στις κατοικίες είναι ένας τρόπος ζωής… στα κτίρια γραφείων και τα εμπορικά κέντρα; Τι ακριβώς νόημα έχει;
Να καταργηθεί λοιπόν αυτή η κατηγορία άχωρου χώρου και η πολιτεία να πάρει μέτρα για τις υφιστάμενες παραβάσεις και να αντιμετωπίσει τους παραβάτες ως τέτοιους! Να τους βάλει να πληρώσουν σημαντικό πρόστιμο, αντίστοιχο της πραγματικής εμπορικής αξίας που κέρδισαν και όχι τέλος τακτοποίησης για να κλείσει ελάχιστα η τρύπα του ελλείμματος! Να πάρει μέτρα για τις επιπτώσεις του επαυξημένου κατά 20% συντελεστή δόμησης, ιδιαίτερα σε υποβαθμισμένες συνοικίες και πόλεις. Μέτρα που θα πληρώσουν οι ίδιοι οι παραβάτες! Τέτοια μέτρα είναι η κατασκευή υπογείων σταθμών αυτοκινήτων για τα επιπλέον αυτοκίνητα, κυκλοφοριακών ρυθμίσεων για τα Μέσα Μαζικής Μεταφοράς, πεζοδρομήσεων για την κίνηση των πεζών, κλπ. Και όλα αυτά να πληρωθούν ως αντιστάθμιση στις επιπτώσεις και την υποβάθμιση της ζωής στην πόλη με μεγαλύτερο συντελεστή δόμησης. Τότε και μόνο θα λάβουν νόημα οι επιταγές των αποφάσεων του ΣτΕ. Δυστυχώς, όταν η κατάσταση της παρανομίας φτάνει τις 1.500.000 περιπτώσεις, ούτε η δικαιοσύνη δεν έχει το δικαίωμα να εθελοτυφλεί! Είναι και αυτή εξουσία και οφείλει να αντιμετωπίσει την κατάσταση!
Τα παραπάνω ισχύουν και για όλες τις παρανομίες που αυξάνουν τη δόμηση και κάνουν πυκνότερο το κτισμένο περιβάλλον γύρω μας. Ξεμπαζωμένα υπόγεια που κατοικούνται, πιλοτές που κλείνονται, χώροι στάθμευσης που γίνονται σπίτια, όλα αποτελούν επαύξηση του συντελεστή δόμησης και ως τέτοια πρέπει να αντιμετωπίζονται!
Βέβαια, και τα καφεστιατόρια που εκμεταλλεύονται πρασιές και προκήπια, τα μετατρέπουν σε κλειστούς χώρους και τα χρησιμοποιούν ως αίθουσες συνάθροισης κοινού. Όλες αυτές οι παρανομίες, που επιβραβεύονται με αντίστοιχες άδειες λειτουργίας, εμπίπτουν στις ίδιες διατάξεις περί συντελεστή δόμησης και στην ίδια παρανομία με τα προαναφερόμενα... Και εδώ τα πράγματα είναι πολύ χειρότερα αν σκεφτεί κανείς και τις ανάγκες αυτών των χώρων σε στάθμευση και μέτρα παθητικής και ενεργητικής πυροπροστασίας! Συντρέχουν δηλαδή και λόγοι ασφάλειας. Βέβαια από αυτούς κερδοσκοπεί και η τοπική αυτοδιοίκηση (που ενοικιάζει λες και έχει τίτλους ιδιοκτησίας) πεζοδρόμια και προκήπια καθώς επίσης και υπερκείμενοι ιδιοκτήτες που έχουν λύσει με μιας όλα τα προβλήματα συντήρησης και λειτουργίας της συνιδιοκτησίας τους αφού με αυτό τον τρόπο αποζημιώνονται σιωπηρώς τις περισσότερες φορές από τους «ανάλγητους» μαγαζάτορες...
Μήπως τελικά όλα αυτά μας οδηγούν στο συμπέρασμα ότι πρόκειται για ένα κλειστό σύστημα παρανόμων δοσοληψιών στο οποίο το δημόσιο μοιράζεται μαζί με τους υπόλοιπους τα κέρδη;
Γιατί το ΣτΕ δεν το απασχολούν όλες οι προαναφερθείσες περιπτώσεις; Γιατί επίσης δεν το απασχολεί το γεγονός ότι η εφορεία αποδέχεται και πληρώνεται χρόνια τώρα τους αναλογούντες στους ημιυπαίθριους φόρους μεταβίβασης ωσάν να επρόκειτο για κανονικούς κλειστούς χώρους;
Δυστυχώς δεν έχουμε να απαντήσουμε τίποτα. Απλά πρέπει επιτέλους να αρχίσουμε να απαιτούμε και από το κράτος να είναι σύννομο και δίκαιο απέναντι στους πολίτες! Το Συμβούλιο της Επικρατείας είναι και αυτό κράτος. Η τοπική και περιφερειακή αυτοδιοίκηση είναι και αυτή κράτος. Κανείς δεν έχει δικαίωμα να παίρνει διακοπές από τις υποχρεώσεις του ούτε για ένα, ούτε για δύο, ούτε για έξι μήνες. Μπράβο σε αυτούς που μπορούν έχουν το θάρρος και αναστέλλουν την εφαρμογή ενός μέτρου του προκατόχου τους… Μόνο που αν το έκανε ένας επιχειρηματίας θα οδηγούσε σε κλείσιμο την επιχείρησή του… Όταν το κάνει Υπουργός είναι μαγκιά; Μια έννομη πολιτεία δεν μπορεί να περιμένει ούτε έξι μήνες …

Οι φόροι στην Ακίνητη Περιουσία

2009-09-23T08:21:00.000-07:00

Μετά την παταγώδη αποτυχία για την νομοθέτηση μιας δίκαιης φορολόγησης του εισοδήματος του νεοέλληνα, την ολοκληρωτική αποτυχία για την πάταξη της φοροδιαφυγής και την κατατρόπωση της παραοικονομίας σειρά έχει η αποτυχία στην εξεύρεση ενός δίκαιου συστήματος φορολόγησης της ακίνητης περιουσίας.

Πάντως εδώ υπάρχει μία σχετική ευκολία! Ότι τα ακίνητα είναι καταγεγραμμένα. Μπορεί να μην είναι ακόμα κτηματογραφημένα αλλά όλα (τουλάχιστον στις περιοχές που αυτό είχε ζητηθεί από το κράτος) έχουν περάσει από τη διοίκηση και έχουν υποβληθεί φάκελοι με τα απαραίτητα μετρικά στοιχεία ώστε να μπορούν να εκτιμηθούν και να φορολογηθούν.

Τι κάνει λοιπόν τη διοίκηση να μην μπορεί να εκτιμήσει σωστά και να φορολογήσει τα ακίνητα; Το σημαντικότερο πρόβλημα είναι η εκτίμηση της αξίας γης στα εκτός σχεδίου. Εκεί όπου το αντικειμενικό σύστημα προσδιορισμού της αξίας δεν μπορεί να πλησιάσει ούτε στο ελάχιστο την πραγματικότητα. Εκεί όπου η υπεραξία της γης πολλαπλασιάζεται διαρκώς είτε λόγω της αλλαγής χαρακτήρα της εκτός σχεδίου περιοχής (νέες παραθεριστικές ζώνες αντί αγροτικής χέρσας γης, νέες βιομηχανικές ζώνες αντί χορτολιβαδικών εκτάσεων, κλπ.), είτε λόγω αναπτυξιακών έργων υποδομών (αυτοκινητοδρόμων, σιδηροδρόμου, αεροδρομίων, λιμανιών, νοσοκομείων, κλπ.) τις περισσότερες φορές πληρωμένων από την ευρωπαϊκή ένωση. Αυτή την υπεραξία πρέπει να βρεθεί το σύστημα εκείνο που θα την φορολογήσει. Είτε σε χρήμα, είτε σε γη.

Είναι εύλογο ότι από ένα σύστημα φορολόγησης δεν θα πρέπει να εξαιρείται κανένας. Έχουμε μάθει με σχετική ευκολία να εξαιρούμε τις υπεράκτιες, την εκκλησία, τα μοναστήρια, κλπ. Δυστυχώς όλοι οι παραπάνω κατά καιρούς εξαιρεθέντες έχουν στους σκοπούς τους την επιχειρηματική δράση. Η εξαίρεσή τους αποτελεί αθέμιτο ανταγωνισμό σε μια ελεύθερη αγορά και ως τέτοια πρέπει να καταδικάζεται από τη δικαιοσύνη.

Σε ένα πιο θεωρητικό επίπεδο, η φορολόγηση της παραγόμενης υπεραξίας της γης από τις δημόσιες και κοινοτικές επενδύσεις αποτελεί την τελευταία ευκαιρία της χώρας για έξοδο από την οικονομική κρίση. Τα ποσά είναι αμύθητα (φανταστείτε π.χ. την διαφορά αξίας γης μιας έκτασης που βρέθηκε ξαφνικά δίπλα σε ένα από τα νέα νοσοκομεία που χτίστηκαν τελευταία με χρήματα της Ευρωπαϊκής Ένωσης τα τελευταία 8 χρόνια).

Συμπέρασμα. Καταργήστε τους φόρους που φορολογούν την Ακίνητη Περιουσία. Φορολογήστε την παραγόμενη υπεραξία από την ανάπτυξη.

Τέλος αξίζει τον κόπο να σκεφτεί κάποιος επίσης πάνω στις υπηρεσίες του Κράτους και του Δήμου (καθαριότητα, κρατική τηλεόραση, νέα δίκτυα – τοπικές συγγοινωνίες, κλπ.), να τις κοστολογήσει και να επαναπροσδιοριστεί ένα κόστος ανά ιδιοκτησία για τις υπηρεσίες αυτές.

Ορισμένες σκέψεις πάνω στις τελευταίες πυρκαγιές

2009-09-02T02:20:00.001-07:00

Έγραφα τον Απρίλιο 2009. Στα πλαίσια μιας ολοκληρωμένης Οικοδομικής Πολιτικής ότι θα πρέπει:
Να καθοριστούν ζώνες φυσικού κάλους ανεξαρτήτως εάν πρόκειται για Δάσος ή για άλλου είδους τοπίο. Ζώνες φυσικού κάλους είναι και οι ελαιώνες (για παράδειγμα της Άμφισσας ή της Καλαμάτας), είναι και τα ξερά βουνά των κυκλαδίτικων νησιών, είναι και η τοπογραφία ενός ξερού χειμάρρου. Δεν είναι λιγότερο τραγική η καταστροφή ενός υπεραιωνόβιου ελαιώνα από την καταστροφή ενός πευκοδάσους. Ειδικά σημεία τοπογραφίας που κάνουν μοναδικό έναν τόπο είναι πολύ σημαντικό να ενταχθούν μέσα στην λογική της προστατευμένης φύσης, ακόμα και εάν πρόκειται για αστικό περιβάλλον. Και φυσικά θα πρέπει να αλλάξει ο τρόπος προστασίας των μνημείων. Όπως στη Γαλλία, όπως ακόμα και στην Κύπρο, θα πρέπει να θεσπιστούν ζώνες γύρω από το κάθε μνημείο που να προστατεύουν και οπτικά την εικόνα του μνημείου, τι και αν διατηρεί κανείς και προστατεύει ένα βυζαντινό ναίδριο ως μνημείο εάν ολόγυρα δεν προστατεύσεις την οπτική από και προς αυτό; Αντίστοιχα συμβαίνει και με στοιχεία της τοπογραφίας μια πόλης, ενός οικισμού...

Έγραφα επίσης για τις κατασκευές εκτός σχεδίου πόλεως:Η επέκταση της εκτός σχεδίου δόμησης δεν οδηγεί πουθενά. Θα πρέπει να καταλάβουμε πως και το πιο μικρό σπίτι σήμερα, και το πιο μικρό συγκρότημα οποιασδήποτε χρήσης αποτελεί ένα εν δυνάμει αναπτυσσόμενο αστικό σύνολο (αυτό τουλάχιστον αποδεικνύεται καθημερινά) και οφείλει να έχει τα σύγχρονα χαρακτηριστικά αυτού. Θα πρέπει να μιλήσουμε εδώ για διαχείριση ενέργειας, ακαθάρτων, απορριμμάτων, υγρών αποβλήτων, νερού πόσιμου και ποτίσματος, κλπ. Όλα αυτά αποτελούν το σύγχρονο πολιτιστικό αγαθό και μόνο όταν αυτό γίνει κατανοητό μπορεί να προστατευθεί ενεργά (με δράση και πρωτοπόρες επιλογές) το περιβάλλον.Κατά συνέπεια κάθε κατασκευή εκτός σχεδίου θα πρέπει να αντιμετωπίζεται ως ιδιωτική πολεοδόμηση η οποία θα δίνει και τις αντίστοιχες λύσεις στη διαχείριση των παραπάνω. Δεν πρέπει το κράτος να φοβάται όρους με αμφιλεγόμενη ίσως προϊστορία και με κακό νομικό πλαίσιο. Αντιθέτως οφείλει να εκσυγχρονίζει και να οργανώνει ό,τι αφορά ιδιωτική οικοδομική δραστηριότητα και να διερευνά την προβολή αυτής της δραστηριότητας στο μέλλον.

Με αφορμή τις τελευταίες πυρκαγιές με τις γνωστές συνέπειες.

Πρέπει να απαγκιστρωθούμε από την έννοια του Δάσους, της Δασικής Έκτασης, του Εθνικού Δρυμού κλπ. Αφού δεν μπορούμε εδώ και τόσα χρόνια να διασώσουμε αυτό που θεωρούμε ό,τι πιο πολύτιμο για την ύπαρξή μας τότε θα πρέπει να το προσδιορίσουμε διαφορετικά και διαφορετικά να το προστατέψουμε.

Πρότασή μας είναι να ξεκινήσει ο προσδιορισμός όλων των εκτάσεων που δεν έχουν ιδιοκτήτη ή που το δημόσιο θεωρεί πως είναι ο ιδιοκτήτης του σε ένα πλαίσιο Δημόσιου Κτηματολογίου. Αυτές οι εκτάσεις πρέπει να αποκτήσουν κυριότητα (του Δημοσίου, οργανισμών, εκκλησίας ή της τοπικής αυτοδιοίκησης) και να προστατεύονται με όλες τις διατάξεις με τις οποίες προστατεύεται η ιδιοκτησία. Εάν απαιτούνται συστήματα πυρόσβεσης, πρόληψης ή οτιδήποτε άλλο, αυτό θα πρέπει να μελετηθεί χωριστά για κάθε περίπτωση, να προσδιοριστεί το κόστος του και να βρεθεί ο τρόπος με τον οποίο θα γίνει η διαχείρισή τους και θα βρεθούν τα χρήματα για να γίνει ό,τι είναι απαραίτητο. Το σημερινό σύστημα πρόληψης, εντοπισμού και κατάσβεσης των πυρκαγιών έχει αποδειχτεί αναποτελεσματικό σε κάθε επίπεδό του. Εάν για να επιτύχουμε την προστασία αυτών των εκτάσεων πρέπει και να τις εκμεταλλευτούμε για να κερδίσουμε τα απαραίτητα χρήματα, ας μην είμαστε εκ προοιμίου αρνητικοί, ας δούμε πρώτα τι είναι αυτή η εκμετάλλευση και ακολούθως παίρνουμε θέση.

Τέλος για μια ακόμα φορά θα πρέπει να τονίσουμε ότι ο κάθε οικισμός θα πρέπει να έχει ένα ξεκάθαρο περίγραμμα. Έξω από αυτό, κάθε κατασκευή να θεωρείται ως Ιδιωτική Πολεοδόμηση και μόνο με τη μορφή ολοκληρωμένου σχεδιασμού οικισμού να γίνεται αποδεκτή μια τέτοια κατασκευή.

Με αυτές τις σκέψεις σας προτείνω να αρχίσουμε την συζήτηση πάνω στα θέματα προστασίας του Δασικού περιβάλλοντος και να σκεφτούμε πάνω στα τελευταία γεγονότα.

Πολλές ευχές για ένα δημιουργικό νέο ακαδημαϊκό έτος

Χάρης Σαββίδης

Toxification από τους μηχανικούς της Βούλας

2009-07-20T06:49:00.000-07:00

Στη φωτογραφία βλέπετε ακίνητο νεο-αναγερθέν σε κεντρικό δρόμο της Βούλας, αυτού του ωραίου προαστίου της Αθήνας. Όπως καταλαβαίνετε τίποτα από ό,τι φαίνεται στη φωτογραφία δεν είναι όπως θα έπρεπε να είναι βάσει του νόμου. Το ισόγειο της πολυκατοικίας δεν έχει υψομετρική διαφορά από το διαμορφωμένο έδαφος μικρότερη του 1.50 όπως ορίζει ο νόμος. Το υπόγειο είναι παρανόμως τελείως ξεμπαζομένο. Το υπόγειο επίσης δεν έχει βοηθητικές αλλά κύριες χρήσεις. Η αριστερή άκρη του οικοπέδου δεν πρόκειται περί ακαλύπτου ή επέκτασης του υπογείου για χώρο στάθμευσης αλλά για δημιουργία καταστήματος Η δεξιά εσοχή που δεν φαίνεται στη φωτογραφία οδηγεί μέσω υπόγειας ράμπας σε υπόγειο χώρο στάθμευσης που ως εκ θαύματος έχει μετατραπεί στο γραφείο του μηχανικού που έφτιαξε την πολυκατοικία!!!! Ο ίδιος μηχανικός είναι τόσο ενθουσιασμένος με το τερατούργημά του που έχει βάλει παντού ταμπέλες και διαφημίζει την πραμάτεια του. Και όλα αυτά σε ένα προάστιο όπου για να ρευματοδοτήσεις μια νέα οικοδομή πρέπει να έρθει ο δήμος (η δημοτική πολεοδομία) να κάνει αυτοψία και να σου δώσει τη συγκατάθεσή της. Στην προκειμένη περίπτωση, ο συντελεστής δόμησης δεν έχει αυξηθεί κατά 20% λόγω ημιυπαιθρίων αλλά τείνει στο 100% και μάλιστα σε εμπορική χρήση όπου οι αξίες είναι τεράστιες!!!

Και να η φωτογραφία με το γραφείο του υπερήφανου μηχανικού κάτω από τον ακάλυπτο χώρο του οικοπέδου. Σημειωτέων ότι ο νόμος επιτρέπει επέκταση του α΄ υπογείου μόνο για χρήση στάθμευσης και εφόσον το υπόλοιπο υπόγειο χρησιμοποιείται για στάθμευση τουλάχιστον κατά 50% . Εδώ δεν ισχύει τίποτα από όλα αυτά !!!!!!
Αυτό που δυστυχώς συμβαίνει στ' αλήθεια είναι πως τέτοια παραδείγματα συμβαίνουν διαρκώς γύρω μας. Προσωπικά δεν γνωρίζω κανένα μηχανικό που να μην του έχουν τύχει αντίστοιχοι πελάτες και να έχει ενδώσει περισσότερο ή λιγότερο στις απαιτήσεις τους. Το τραγικότερο όμως όλων είναι ότι η κατάσταση γίνεται όλο και πιο σοβαρή και σε λίγα χρόνια θα καταντήσουμε όλοι εμείς να αξιολογούμαστε για την ποιότητα της δουλειάς μας μόνο από τη δυνότητά μας στην παρανομία και τον πολλαπλασιασμό της εκμετάλλευσης της γης. Κρίμα ειλικρινά!

gray water recycling

2009-07-14T07:06:00.000-07:00

Σας προτρέπω να δείτε έναν πολύ φτηνό τρόπο επεξεργασίας και επαναχρησιμοποίησης του νερού που προέρχεται από τα λουτρά του σπιτιού σας.

Στο κείμενο που θα βρείτε από τον παρακάτω σύνδεσμο γίνεται μία πολύ καλή εισαγωγή σε αυτό το κεφάλαιο. Σίγουρα η εγκατάστασή του έχει κάποιο κόστος και απευθύνεται σε ενοίκους μονοκατοικιών ή μηχανικούς. Αλλά το όφελος είναι μεγάλο τόσο για εμάς όσο και για την γενιά των παιδιών μας η οποία και πρέπει να αρχίσει να αντιλαμβάνεται την Οικολογία και την αηφόρο ανάπτυξη ως συμβατική κατάσταση και όχι ως πρωτοπορία!

http://www.owue.water.ca.gov/docs/graywater_guide_book.pdf

Toxification από το Δήμο Βούλας

2009-07-11T04:21:00.000-07:00

Η φωτογραφία που βλέπετε απεικονίζει μια θέση στάθμευσης... Τι πιο φυσικό θα μπορούσε να πει κανείς... Και όμως. Η συγκεκριμένη θέση στάθμευσης έχει μισθωθεί μόνιμα από το Δήμο Βούλας προς το ζαχαροπλαστείο που βρίσκεται ακριβώς από πίσω!!! Αυτό είναι το τελείως πρωτόγνωρο στο haut-de-gamme παραθαλάσσιο προάστιο της πόλης μας! Και βέβαια είναι η πρώτη τέτοια μισθωμένη θέση παρκαρίσματος για πολλά προάστια! Ας προβάλλουμε όμως στο μέλλον το παραπάνω περιστατικό. Ας φανταστούμε όλη την Αθήνα με τέτοιες μόνιμα μισθωμένες θέσεις! Και ας πάμε και στα κριτήρια με τα οποία η εκάστοτε δημοτική αρχή αποφασίζει να μισθώσει τις θέσεις... Φαντάζομαι πως όλοι μπορούμε να συμφωνήσουμε πως εάν επρόκειτο για ένα νοσηλευτικό ίδρυμα ή για ένα διαγνωστικό κέντρο ο δήμος θα πρέπει να έχει τη δυνατότητα να μισθώσει τους μια μόνιμη θέση. Μα εδώ πραγματικά είναι απορίας άξιον! Τι να πει κανείς, δημοτικές εκλογές έχουμε του χρόνου, ας μετρήσουμε για μια ακόμα φορά τις διαπλεκόμενες δυνάμεις της Τοπικής Αυτοδιοίκησης!

2009-07-08T04:54:00.000-07:00

Σήμερα το πρωί επισκέφτηκα ένα ακίνητο στη Σοφοκλέους για να εξετάσουμε το πως θα μπορούσαμε να το χρησιμοποιήσουμε

Η φωτογραφία αυτή δείχνει τον ακάλυπτο χώρο πίσω από τη Σοφοκλέους ακριβώς κάτω από το ξενοδοχείο Fresh. Τέτοιες εικόνες, πριν από 4-5 χρόνια, θα μπορούσαμε να φανταστούμε μόνο από το Κάιρο...

Δυστυχώς είναι το ιστορικό κέντρο της Αθήνας επί δημαρχίας Νικήτα Κακλαμάνη. Σκεφτόμαστε ειλικρινά πως δεν είναι τυχαία αυτή η εξέλιξη και πως ετοιμάζεται μια νέα εποχή τύπου Γκάζι-Κεραμικός...

Πάντως η εξαθλίωση είναι τραγική και σε αυτό δεν ευθύνοντε οι αλλοδαποί! έλληνες είναι τα πρωτο παλίκαρα και κρατικοί μηχανισμοί!

Εαν δεν έρθει γίνει σύντομα ένας νέος νόμος περί συνιδιοκτησίας ο οποίος θα επιβάλλει τη συντήρηση, την ασφάλεια και την υγιεινή των κτιρίων με κυρώσεις και δημεύσεις περιουσιών θα έρθουν και χειρότερες μέρες! Και είναι κρίμα.

Η πόλη αυτή με το ιστορικό της εμπορικό και βιοτεχνικό κέντρο λειτουργούσε πριν από μερικά χρόνια πολύ καλά και χωρίς ζωτικά προβλήματα. Κάτι στο μεταξύ χάθηκε...

Detoxification με πολύ καλές προοπτικές….ΙΙ

2009-07-05T12:37:00.000-07:00

Με την προωθούμενη ρύθμιση περί ημι-υπαιθρίων χώρων η Νέα Δημοκρατία περνά την Ελλάδα στην εποχή της virtual διακυβέρνησης! Ναι, ήρθε η Ώρα!

Για όσους δεν διάβασαν το σχέδιο νόμου που προτείνει την τακτοποίηση των παράνομα κλεισμένων ημι-υπαιθρίων χώρων:

«…..2. Ημιυπαίθριοι χώροι βάσει οικοδομικής άδειας που έχει εκδοθεί ή αναθεωρηθεί μέχρι 2 Ιουλίου 2009, επιτρέπεται να διατηρήσουν τη χρήση κλειστού χώρου στην οποία έχουν μετατραπεί, εφόσον η νέα χρήση δεν απαγορεύεται στην περιοχή του ακινήτου και υπό την προϋπόθεση των παρακάτω :…………»

Ας δούμε κάτι. Τα στάδια νομιμοποίησης μιας νέας οικοδομής που έχει θεσπίσει η πολιτεία είναι τα εξής:
1. Η Άδεια Οικοδομής
2. Το άνοιγμα μερίδας στο τοπικό ΙΚΑ για τα εστεγασμένα επαγγέλματα
3. Η Ολοκλήρωση των υποχρεώσεων του Ιδιοκτήτη απέναντι στους οργανισμούς κοινής ωφελείας και ο έλεγχος των επιμέρους εγκαταστάσεων από αυτούς
4. Το κλείσιμο της Μερίδας του Ιδιοκτήτη στο ΙΚΑ με την ολοκλήρωση της επικόλλησης των ενσήμων των εργαζομένων των εστεγασμένων επαγγελμάτων
5. Το κλείσιμο της άδειας με την υποβολή των υπευθύνων δηλώσεων των μηχανικών ότι η οικοδομή ολοκληρώθηκε βάσει των σχεδίων
6. Η σύνδεση της Οικοδομής με τους Ο.Κ.Ω.

Στην υπό ψήφιση διάταξη, συμπεριλαμβάνονται όλες οι οικοδομές που έχουν κατασκευαστεί ή που έχουν εκδόσει οικοδομική άδεια μέχρι 02/07/09. Αυτό σημαίνει ότι η διάταξη ισχύει και για οικοδομές που δεν έχουν ακόμα κατασκευαστεί (και άρα οι ημι-υπαίθριοι δεν έχουν ακόμα παρανόμως κλειστεί) άλλα πρόκειται να χτιστούν εντός των επομένων 1-2 ετών. Αυτό ακριβώς είναι και το σημείο εισόδου στη virtual (εικονική) διακυβέρνηση! Κάναμε δηλαδή ένα νόμο τακτοποίησης εικονικών κλειστών ημι-υπαιθρίων χώρων που δεν υφίστανται ακόμα!

Να δούμε και τα υπόλοιπα παράδοξα του νόμου του σοφού γερο-Θεσσαλού;
Οι μηχανικοί θα κληθούν στο τέλος των εργασιών ανέγερσης να δώσουν μια υπεύθυνη δήλωση ότι εφάρμοσαν τα σχέδια ενώ προηγουμένως οι ιδιοκτήτες (ή εργολάβοι) θα έχουν υποβάλλει αίτηση τακτοποίησης!!!!
Αντίστοιχα οι μηχανικοί θα πρέπει να υποβάλλουν και πίνακες τετραγωνικών προς τον Δήμο προκειμένου αυτός να καθορίσει τα δημοτικά τέλη (αυτά που έρχονται με τον λογαριασμό της ΔΕΗ) και εκεί θα πρέπει να γράφει τα συνολικά ενώ το αντίστοιχο αντίγραφο του σχεδίου διαγράμματος κάλυψης που συμπεριλαμβάνεται στην άδεια (είναι εκεί που αναλύεται κατά όροφο η συνολική εκμετάλλευση επί του οικοπέδου) και που κατατίθεται μαζί, θα γράφει άλλα.
Τι θα γίνει με τα ειδικά κτίρια (σχολεία, κλινικές, ξενοδοχεία, κλπ.) όπου μέχρι τώρα οι επιφάνειες των ημι-υπαιθρίων χώρων δεν μετρούσαν στις απαραίτητες επιφάνειες; Θα μπορούν πλέον επί παραδείγματι οι κλινικάρχες των Αθηνών που έχουν όλοι ελλείψει χώρου να ζητήσουν αύξηση της δύναμης των κλινικών τους βασισμένη στην «τακτοποίηση» των ημι-υπαιθρίων, των υπογείων και των άλλων χώρων που έχουν προκύψει από αλλαγή χρήσης χτισμένων χώρων;

Όλα αυτά τα γράφω γιατί είμαι πεπεισμένος πως σε αυτή τη χώρα ακόμα και οι πιο σοφοί γέροντες δεν βλέπουν πέρα από τη μύτη τους. Και είναι δυστυχώς πολύ μικρή…

Detoxification με πολύ καλές προοπτικές…. I

2009-07-01T02:29:00.000-07:00

Ας προσέξουμε γύρω μας το δομημένο περιβάλλον της πόλης που ζούμε και ας προσπαθήσουμε να παρατηρήσουμε τους «ημιυπαίθριους» κάθε εποχής και χρήσης

Οι παρανομίες επί των οικοδομών από το 1930 που υπάρχει πολεοδομική νομοθεσία έως σήμερα είναι πολλές και διαφόρων ειδών… Οι περισσότερες από αυτές έχουν να κάνουν με την υπέρβαση των επιτρεπομένων ορίων δόμησης, του επιτρεπόμενου ύψους, της κάλυψης περισσότερης από το επιτρεπόμενο επιφάνειας γης, της κατάληψης και εκμετάλλευσης δημόσιου χώρου, κλπ.

Σήμερα η κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας προωθεί μία ρύθμιση σχετικά με μια κατηγορία υπερβάσεων η οποία ονομάζεται Ημι-υπαίθριος Χώρος και για τους περισσότερους πολίτες σημαίνει ένα επιπλέον δωμάτιο στις νεόδμητες μετά το 1985 πολυκατοικίες.

Συμβαίνει κάτι το τραγελαφικό με αυτό το έξτρα δωμάτιο. Αυτό το δωμάτιο έχει τρεις τοίχους νόμιμους, ένα δάπεδο και μία οροφή νόμιμα αλλά ένα παράθυρο παράνομο!!! Θα έπρεπε δηλαδή, το δωμάτιο αυτό να αποτελεί μία είδους ανοιχτή τρύπα στην επιδερμίδα της πολυκατοικίας, κάτι σαν πληγή, τραύμα ή ότι άλλο μπορεί να σκεφτεί κανείς… Εξίσου τραγελαφικό είναι και το γεγονός ότι αυτό το ημίκλειστο δωμάτιο μετράει κανονικά στον Νόμιμο Όγκο της οικοδομής και κατά συνέπεια στα χιλιοστά των οριζοντίων ιδιοκτησιών που καθορίζονται βάσει αυτού του υπολογισμού του Όγκου…

Με όλα τα παραπάνω δημιουργείτε η πιο εύλογη αντίδραση: Γιατί η πρώτη ρύθμιση περί των ημιυπαιθρίων δεν είναι η κατάργησή τους; Γιατί κανένα κόμμα από την αντιπολίτευση δεν άσκησε πολιτική επ’ αυτού;

Σε κάθε μέτρο που θα ρυθμίζει μια παρανομία και συγχρόνως την ομηρεία τόσων συμπολιτών μας η πρώτη συνισταμένη θα πρέπει να είναι η ΚΑΤΑΡΓΗΣΗ της έστω από εδώ και ύστερα!
Όλα τα άλλα είναι τακτοποιήσεις και νοικοκυρέματα που θα πρέπει να είναι πολύ πιο σύνθετα και ολοκληρωμένα για να αποδώσουν. Δηλαδή ως παράδειγμα: Η αύξηση των επιφανειών δόμησης κατά 20% επιφέρει στην πραγματικότητα και αύξηση των υποχρεωτικών θέσεων στάθμευσης. Αυτές θα πρέπει επίσης να εξαγοραστούν στην τοπική αυτοδιοίκηση. Θα πρέπει να επιφέρει και την προσαύξηση στην αντικειμενική αξία του ακινήτου για όσους δεν το έχουν ήδη κάνει…

Αυτά προς το παρόν, καταθέτω αυτές τις σκέψεις για να δείξω πως το κάθε μέτρο πρέπει να είναι ολοκληρωμένο και πέραν της σχετικής τακτοποίησης που μπορεί να φέρει θα πρέπει να κλείνει και τις τρύπες των ισχυόντων νόμων… Ενδιαφέρον θα ήταν να εξεταστούν αντίστοιχες παρανομίας και υπερεκμεταλεύσεις του παρελθόντος όπως τα έρκερ, οι αρχιτεκτονικές προεξοχές, οι κλειστές πιλοτές, τα υπόγεια με τις cours anglaise που έχουν γίνει όλα υπνοδωμάτια και καθιστικά, κλπ.

2009-06-29T01:39:00.000-07:00

Η παρούσα εικόνα είναι από κατασκευή που συνετέθει από 5 Κυριακάτικες Εφημερίδες, κόβοντας τις εφημερίδες αυτές σε λωρίδες των 3-4 εκατοστών. Για την καλύτερη σύνθεση, εάν πρόκειται να επιχειρήσετε κάτι τέτοιο την ερχόμενη Κυριακή, θα πρέπει να σκεφτείτε και να κρίνετε, όχι το τι γράφουν οι εφημερίδες αυτές αλλά σε τι χρώμα τυπώνονται! Ιδιαίτερη αξία βάσει του παραπάνω αξιώματος έχουν οι Μικρές Αγγελίες της Καθημερινής λόγω του πράσινου χρώματος του χαρτιού και τα Οικονομικά Φύλλα πολλών εφημερίδων που είναι κίτρινα...

ΓΙΑ ΜΙΑ ΝΕΑ ΟΙΚΟΔΟΜΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΣΤΗ ΧΩΡΑ ΜΑΣ ΤΟΝ ΕΙΚΟΣΤΟ ΠΡΩΤΟ ΑΙΩΝΑ

2009-05-09T07:10:00.000-07:00

Χάρης Σαββίδης
αρχιτέκτων d.p.l.g.

Στοιχεία μιας Οικοδομικής Πολιτικής

Οι παρούσες σημειώσεις αφορούν προσωπικές θέσεις πάνω στα προβλήματα που συνεχώς αντιμετωπίζουμε τόσο ως μηχανικοί όσο και ως πολίτες που ζουν και εργάζονται στην Αθήνα από το 1995 έως σήμερα. Εάν ξεφεύγουν από το πνεύμα με το οποίο έχουμε συνηθίσει να οραματιζόμαστε τον νεοτερισμό και την αλλαγή, είναι γιατί πρωταρχική θέση είναι ότι η οργάνωση της ανθρώπινης οικοδομικής δραστηριότητας θα πρέπει να εξετάζεται ως σύνολο με το ευρύτερο περιβάλλον, αστικό ή μη.

Οι επαγγελματικοί κλάδοι
Απαραίτητη προϋπόθεση για τη σωστή λειτουργία όλου του κλάδου της Οικοδομής είναι η διάκριση των ρόλων όλων των εμπλεκομένων μερών στην ολοκλήρωση ενός έργου. Πρέπει εδώ να κατανοηθεί και να θεσμοθετηθεί ο ρόλος του μηχανικού είτε ως συμβούλου – μελετητή ή/και επιβλέποντος, είτε ως κατασκευαστή – εργολήπτη, είτε ως διευθυντή έργου. Και οι τρείς αυτές ειδικότητες είναι πολύ σημαντικές, με συγκεκριμένες ευθύνες τόσο για θέματα ποιότητας όσο και για θέματα ασφάλειας...
Διακριτοί πρέπει να είναι και οι ρόλοι μεταξύ των διαφόρων ειδικοτήτων των μηχανικών τόσο σε επίπεδο μελετών όσο και σε επίπεδο κατασκευής και επίβλεψης. Δεν είναι δυνατόν το μεγαλύτερο μέρος οικοδομικών αδειών που εκδίδονται κάθε χρόνο να έχουν υπογραφεί μόνο από αρχιτέκτονα συμπεριλαμβανομένων των στατικών μελετών, είτε μόνο από πολιτικό μηχανικό που υπογράφει και αρχιτεκτονικές μελέτες.
Αντίστοιχα διακριτό πρέπει να είναι και το επαγγελματικό επιμελητήριο που εκπροσωπεί τις διαφορετικές ομάδες μηχανικών που ασχολούνται με τα έργα από διαφορετική μεριά: άλλο για τον μελετητή, άλλο για τον εργολήπτη, άλλο για τον διευθυντή έργου. Μόνον τότε και το κράτος θα αποκτήσει συμβούλους που θα μπορούν να το καθοδηγήσουν προς τις αντίστοιχες άρτιες λύσεις.
Σήμερα η κατάσταση που επικρατεί είναι θηριώδης. Το Τεχνικό Επιμελητήριο της Ελλάδος εκπροσωπεί το σύνολο της τεχνικής εγγράμματης κοινότητας χωρίς καμία διάκριση, ούτε καν μεταξύ δημοσίων υπαλλήλων μηχανικών, μελετητών, managers και εργοληπτικών μεγάλων και μικρών εταιρειών με αποτέλεσμα τα συμφέροντα του κλάδου με τα μεγαλύτερα κεφάλαια (δημόσια έργα) να “ταυτίζονται” με τα συμφέροντα της Ελληνικής Πολιτείας...
Χαρακτηριστικό παράδειγμα η τελευταία ρυθμιστική προσπάθεια νομοθετήματος για την ευρύτερη περιοχή της Πρωτεύουσας όπου τα υπό προγραμματισμό έργα δεν υπόκεινται στο παραπάνω ρυθμιστικό αλλά προηγούνται και λαμβάνονται υπόψη ως δεδομένο από αυτό !!

Το νομοθετικό πλαίσιο της Οικοδομής
Σε μια σύγχρονη πολιτεία, αρχή κάθε προόδου είναι το νομικό πλαίσιο με το οποίο εγκρίνεται, πραγματοποιείται και τέλος ελέγχεται η κάθε δραστηριότητα, ιδιαίτερα δε σε ένα τομέα τόσο σημαντικό για την Οικονομία και την προστασία του Περιβάλλοντος. Στην Ελλάδα, το νομικό πλαίσιο της Οικοδομικής δραστηριότητας αποτελείται από εκατοντάδες χιλιάδες σελίδες αλληλοσυγκρουόμενων νομικών κειμένων τα οποία στις περισσότερες των περιπτώσεων δύναται να προσεγγίζουν το ίδιο αντικείμενο με αντικρουόμενες θέσεις με αποτέλεσμα τόσο κατά τη διάρκεια της έγκρισης όσο και κατά τη διάρκεια της κατασκευής και του ελέγχου, να υπάρχει πλήρης ατιμωρησία της παρανομίας, της έκπτωσης της ποιότητας και της αρτιότητας του Έργου.
Αντίστοιχα προβλήματα προκαλεί το γεγονός ότι στον τομέα των δημοσίων έργων ισχύουν πολλά διαφορετικά συστήματα δημοπρασιών μελετών και κατασκευής αυτών με αποτέλεσμα τις διάτρητες διαδικασίες που όλοι γνωρίζουμε.

Διάκριση των Υπηρεσιών Ελέγχου.
Είναι ευρέως αποδεκτό για τις χώρες της Δυτικής Ευρώπης και δεν δικαιολογείται η μη εφαρμογή αντιστοίχων προτύπων στην Ελλάδα ότι η κάθε κατασκευή, από την πιο μικρή μέχρι την πιο πολύπλοκη, πρέπει να πιστοποιείται. Σύνηθες είναι δε η πιστοποίηση αυτή να γίνεται από εξειδικευμένες αυτόνομες εταιρείες που προηγουμένως έχουν οι ίδιες πιστοποιηθεί. Θα πρέπει λοιπόν να γίνει κάτι αντίστοιχο και στην Ελλάδα. Δεν νοείται ο ίδιος οργανισμός (υπουργείο, δήμος, περιφέρεια, ΔΕΚΟ, στρατός) να είναι συγχρόνως Κύριος του Έργου – Εργοδότης και Ελεγκτής – Επιβλέπων.

Να καταργηθούν οι πολεοδομίες
Σε μια πολιτεία όπου μέχρι και ο τελευταίος πολίτης γνωρίζει τις έννοιες Πολεοδομία – Σχέδιο Πόλεως – Πολεοδομικό Γραφείο (με ό,τι αυτό φέρνει στον νου) δεν προσπαθεί κανείς να καλυτερεύσει την κατάσταση, μόνο μέσω της κατάργησης μπορεί να βρεθεί λύση.
Συνήθως τέτοιου είδους γραφεία έχουν τρεις βασικούς σκοπούς ύπαρξης: τον πολεοδομικό σχεδιασμό (ας φανταστούμε αλήθεια πολεοδομία που πολεοδομεί !!!!), τον έλεγχο και την έκδοση οικοδομικών αδειών (ό,τι πιο διαβρωμένο στην δημόσια διοίκηση) και τον έλεγχο των αυθαιρέτων κατασκευών (το πιο εξευτελισμένο κομμάτι του κράτους). Αυτές οι τρεις λειτουργίες πρέπει να αλλάξουν χέρια, να διαχωριστούν και να λειτουργήσουν ανεξάρτητα ακόμα και υπό μορφή μη κερδοσκοπικών οργανώσεων ή υπηρεσιών οργανωμένων πολιτών μη κερδοσκοπικού χαρακτήρα με αιρετά μέλη.

Ημιυπαίθριοι χώροι; Και όλα τα υπόλοιπα;
Οι λεγόμενοι ημιυπαίθριοι χώροι που κανείς – πέραν των μηχανικών – δεν ξέρει τι ακριβώς είναι. Πρόκειται για ένα από τα θέματα παρανόμων δοσοληψιών μεταξύ των εμπλεκομένων στην κατασκευή κυρίως (πολυ)-κατοικιών. Οι ημιυπαίθριοι ουσιαστικά αυξάνουν κατά 20% την επιτρεπόμενη δομημένη επιφάνεια σε ένα οικόπεδο. Υπάρχουν και άλλα επιτρεπόμενα στοιχεία τρικ που έχουν το ίδιο αποτέλεσμα. Το παράνομο κλείσιμο των θέσεων στάθμευσης σε pilotis πολυκατοικιών, το κλείσιμο των ίδιων των pilotis, το παράνομο πατάρωμα διώροφων χώρων, το κλείσιμο διαφόρων ειδών πέργκολας, η επέκταση καφετεριών και εστιατορίων στις πρασιές και τα προκήπια, όλα αποτελούν αυξήσεις της επιτρεπόμενης δομημένης επιφάνειας εις βάρος της κοινόχρηστης χρήσης. Θα πρέπει λοιπόν, όταν μιλάμε για διευθέτηση ενός θέματος – που έχει γίνει τελικά κοινωνικό, αφού έχει απλωθεί σε όλη την χώρα και σε όλες τις κατασκευές από το 85 που θεσμοθετήθηκε και μετά- να το προσεγγίζουμε στην πλήρη του διάσταση και προσπαθώντας με αυτά που θα κερδίσουμε να επιλύσουμε τα προβλήματα που δημιούργησε!
Αυτό σημαίνει πως εάν υπάρχει τρόπος να μετρήσουμε τις συνέπειες (συρρίκνωση των κοινοχρήστων χώρων, συρρίκνωση του πρασίνου, πληθυσμιακή επιβάρυνση των αστικών κέντρων) θα πρέπει να το κάνουμε προτού ασχοληθούμε με την εισπρακτική διάσταση του μέτρου και την κάλυψη τρεχόντων αναγκών του κράτους. Θα πρέπει επίσης να δούμε τι είναι αυτό που θα εξαλείψει την περαιτέρω επέκταση της παρανομίας!

Ιδιωτική Πολεοδόμηση.
Η επέκταση της εκτός σχεδίου δόμησης δεν οδηγεί πουθενά. Θα πρέπει να καταλάβουμε πως και το πιο μικρό σπίτι σήμερα, και το πιο μικρό συγκρότημα οποιασδήποτε χρήσης αποτελεί ένα εν δυνάμει αναπτυσσόμενο αστικό σύνολο (αυτό τουλάχιστον αποδεικνύεται καθημερινά) και οφείλει να έχει τα σύγχρονα χαρακτηριστικά αυτού. Θα πρέπει να μιλήσουμε εδώ για διαχείριση ενέργειας, ακαθάρτων, απορριμάτων, υγρών αποβλήτων, νερού πόσιμου και ποτίσματος, κλπ. Όλα αυτά αποτελούν το σύγχρονο πολιτιστικό αγαθό και μόνο όταν αυτό γίνει κατανοητό μπορεί να προστατευθεί ενεργά (με δράση και πρωτοπόρες επιλογές) το περιβάλλον.
Κατά συνέπεια κάθε κατασκευή εκτός σχεδίου θα πρέπει να αντιμετωπίζεται ως ιδιωτική πολεοδόμηση η οποία θα δίνει και τις αντίστοιχες λύσεις στη διαχείριση των παραπάνω. Δεν πρέπει το κράτος να φοβάται όρους με αμφιλεγόμενη ίσως προϊστορία και με κακό νομικό πλαίσιο. Αντιθέτως οφείλει να εκσυγχρονίζει και να οργανώνει ό,τι αφορά ιδιωτική οικοδομική δραστηριότητα και να διερευνά την προβολή αυτής της δραστηριότητας στο μέλλον.

Ζώνες ειδικού ενδιαφέροντος
Να καθοριστούν ζώνες φυσικού κάλους ανεξαρτήτως εάν πρόκειται για Δάσος ή για άλλου είδους τοπίο. Ζώνες φυσικού κάλους είναι και οι ελαιώνες (για παράδειγμα της Άμφισσας ή της Καλαμάτας), είναι και τα ξερά βουνά των κυκλαδίτικων νησιών, είναι και η τοπογραφία ενός ξερού χειμάρρου. Δεν είναι λιγότερο τραγική η καταστροφή ενός υπεραιωνόβιου ελαιώνα από την καταστροφή ενος πευκοδάσους. Ειδικά σημεία τοπογραφίας που κάνουν μοναδικό έναν τόπο είναι πολύ σημαντικό να ενταχθούν μέσα στην λογική της προστατευμένης φύσης, ακόμα και εάν πρόκειται για αστικό περιβάλλον. Και φυσικά θα πρέπει να αλλάξει ο τρόπος προστασίας των μνημείων. Όπως στη Γαλλία, όπως ακόμα και στην Κύπρο, θα πρέπει να θεσπιστούν ζώνες γύρω από το κάθε μνημείο που να προστατεύουν και οπτικά την εικόνα του μνημείου, τι και αν διατηρεί κανείς και προστατεύει ένα βυζαντινό ναίδριο ως μνημείο εάν ολόγυρα δεν προστατεύσεις την οπτική από και προς αυτό; Αντίστοιχα συμβαίνει και με στοιχεία της τοπογραφίας μια πόλης, ενός οικισμού...

Να προστατευθεί η σύγχρονη αρχιτεκτονική
Ο σεβασμός της σύγχρονης κοινωνίας απέναντι στην ιστορική μνήμη ενός λαού δεν δύναται να έχει όρια χρονολογικά. Δεν έχει καμία λογική ούτε βοηθά την αυτογνωσία ενός λαού η διαφοροποίηση του τι είναι σεβασμός όταν πρόκειται για αρχαίο, βυζαντινό, οθωμανικό ή σύγχρονο μνημείο. Όλες οι περίοδοι της Ιστορίας του λαού και της γεωγραφικά οριοθετημένης χώρας, αποτελούν σημαντικά στοιχεία και μόνο ως σύνολο μπορούν να αντιμετωπιστούν. Δεν έχει καμία λογική το να προτιμούμε και να αισθανόμαστε περισσότερο υπερήφανοι για την Ελλάδα ως σύνολο από ανεξάρτητες πόλεις-κράτη, ως επαρχία της Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας, του Βυζαντινού κράτους από την Ελλάδα ως επαρχία της Οθωμανικής αυτοκρατορίας. Κατά συνέπεια και στον τομέα της προστασίας των μνημείων των διάφορων περιόδων και της μελέτης της ιστορίας μας ως έθνος, θα πρέπει να δείξουμε αυτή την ισορροπία που απαιτείται και να μην διαγράφουμε διαρκώς περιόδους αυτής της μοναδικής ιστορίας μας.

Η Μητροπολιτική διαχείριση των μεγάλων αστικών κέντρων
Έχοντας φτάσει σε μία περίοδο της ιστορίας μας, όπου ο πληθυσμός της χώρας έχει σχετικά σταθεροποιηθεί, θα πρέπει επιτέλους να συγκεντρώσουμε όλες τις μελέτες που επί χρόνια έχουν ασχοληθεί με την ανάπτυξη των μεγάλων αστικών κέντρων (Αθήνα, Θεσσαλονίκη, Πάτρα, Λάρισα, Καβάλα, Ηράκλειο, κλπ.), να ολοκληρώσουμε ό,τι απαιτείται ακόμα ως μελέτη και να καταλήξουμε σε συμπεράσματα τα οποία θα γίνουν πολιτική βούληση και πράξη.
Βέβαια, στις μέρες μας, η πολιτική βούληση και πράξη, μόνο επιστημονικές μελέτες δεν λαμβάνει υπόψη. Έχει καταλυθεί κάθε έννοια λογικής. Για παράδειγμα γνωρίζουμε όλοι μας και πόσο μάλλον οι ειδικοί πως η συνεχής επέκταση των ήδη κορεσμένων γραμμών του μετρό δεν έχει πια καμιά σημασία αφού είναι ήδη κορεσμένες. Και όμως, αντί να προγραμματίζεται ως προτεραιότητα η κατασκευή νέων γραμμών, αντιθέτως προγραμματίζουμε και δημοπρατούμε τη συνεχή επέκταση των υφισταμένων... Γνωρίζουμε επίσης όλοι μας ότι η επί δεκαετίες διευκόλυνση των αυτοκινήτων να εισέρχονται και να παρκάρουν εντός του κέντρου της πόλης δεν οδήγησε πουθενά αφού παρά το γεγονός ότι ποσοτικά και ποιοτικά το αυτοκίνητο έχει καταλάβει δυσανάλογη επιφάνεια σε σχέση με τους πεζούς και τα Μέσα Μαζικής Μεταφοράς δεν έχουν μειωθεί οι χρόνοι μετακίνησης με αυτά. Και εδώ η κοινή λογική θα έλεγε ότι χωρίζοντας το κέντρο σε κάποιες ζώνες θα μπορούσαμε να βρούμε τις κατάλληλες αποστάσεις εντός των οποίων να γίνονται μόνο μετακινήσεις πεζών και Μέσων Μαζικής Μεταφοράς και τροφοδοσίες σε ώρες εκτός λειτουργίας των Υπηρεσιών της πολιτείας. Δεν πρόκειται για τη δημιουργία νέων πεζοδρομημένων τμημάτων αλλά ολοκληρωμένων πολεοδομικών συνόλων φιλικών προς τον πεζό, τον ποδηλάτη, το mini-bus.

Να οριοθετηθούν τα σύνορα των αστικών κέντρων
Έχοντας επιτύχει τη συνολική διαχείριση του κάθε αστικού κέντρου, μοιραία μπορούμε να μιλάμε για προσδιορισμένα σύνορα και να αναδιοργανώσουμε αυτά με περιφερειακές υποδομές και πρόσβαση, με προώθηση της εγκατάστασης των μεγάλων μονάδων που απαιτούν διακίνηση ανθρώπων και αγαθών στην περιφέρειά τους. Δεν είναι δυνατόν σε ένα εκτεταμένο μητροπολιτικό κέντρο πρωτεύουσας των 5 και 6 εκατομμυρίων κατοίκων να παραμένει το μεγαλύτερο ποσοστό των υπηρεσιών της δημόσιας διοίκησης στο αυστηρά ιστορικό κέντρο της πόλης. Όπως επίσης δεν είναι δυνατόν το ίδιο ιστορικό κέντρο να έχει γίνει ένα απέραντο σύνολο από γραφεία και καταστήματα, να έχει πια μηδενίσει τους μόνιμους κατοίκους του με τις συνέπειες που όλοι γνωρίζουμε (εγκληματικότητα, κλπ.)

Να ελεγχθεί και να αξιολογηθεί η έννοια του ακάλυπτου χώρου
Ο ακάλυπτος χώρος είναι το κομμάτι εκείνο της γης που περισσεύει μετά την κατασκευή και που συνήθως στην σύγχρονη πόλη έχει μετατραπεί σε μια σκληρή επιφάνεια που ούτε αναπνέει, ούτε βοηθά στην διατήρηση κάποιας θερμοκρασιακής ισορροπίας. Σε μια σύγχρονη πολιτεία που θα έχει μετατρέψει την προστασία του περιβάλλοντος σε τρόπο ζωής θα πρέπει να ξεκινήσει η συζήτηση γύρω από την προστασία της ακάλυπτης γης. Δεν είναι πλέον αποδεκτό να τσιμεντοποιείται και το πιο μικρό κομμάτι άχτιστης επιφάνειας προκειμένου να χρησιμοποιηθεί ως πάρκινγκ ή αποθήκη ή οτιδήποτε.

Ο έλεγχος της ενεργειακής κατάστασης των κτιρίων
Θα ξεκινήσει σύντομα ο ενεργειακός έλεγχος των κτιρίων σύμφωνα με την ευρωπαϊκή νομοθεσία και θα πρέπει να αρχίσουμε να σκεπτόμαστε, πέραν των νέων οικοδομών, πως θα εφαρμόσουμε την νομοθεσία αυτή και στα υφιστάμενα. Είναι γεγονός ότι ο ενεργειακός αυτός έλεγχος αφορά ως επί το πλείστον τις απαιτήσεις της θερμομόνωσης των κτιρίων που από την δεκαετία του ’80 και μετά είναι υποχρεωτικές για την αδειοδότηση της κατασκευής των κτιρίων. Τι λοιπόν θα γίνει με όλες τις οικοδομές που είναι παράνομες; Θα μπορέσουμε να κατανοήσουμε την αξία αυτών των νέων κανονισμών και να επιβάλλουμε την προσαρμογή των κτιρίων μας σε αυτές τις απαιτήσεις;

Η νέα ηλεκτρονική πραγματικότητα
Δεν υπάρχει μεγαλύτερη βοήθεια στον έλεγχο των κατασκευών από την διαχείριση όλων των αρχείων (ΥΠΕΧΩΔΕ, Δήμων, Πολεοδομιών, Νομαρχιών) με ηλεκτρονικό τρόπο και ανοιχτό στον Πολίτη. Είναι πλέον εφικτό. Εάν πολίτες με αυξημένη ευαισθησία και ειδικότητα πολλές φορές έχουν εύκολη πρόσβαση στα αρχεία αυτά τους μεταμορφώνουμε μοιραία σε ελεγκτές και τους παρέχουμε τη δυνατότητα να αντισταθούν άμεσα στην παρανομία, την αυθαιρεσία και την ολιγωρία των Υπηρεσιών της πολιτείας.