Η δευτερη πραγματικοτητα που μας περιβαλλει

Πολύ ωραία και υπέρμετρα "θεωρητική" η α...

2012-04-19T04:47:55.838-07:00

Πολύ ωραία και υπέρμετρα "θεωρητική" η απάντηση που δίνεις Χάρη στο ερώτημα που υπέβαλλα μέσω facebook. Επειδή όμως οι άνθρωποι κρίνονται από τις πράξεις και όχι από τα λόγια τους, έχω να αναφέρω στους αναγνώστες του blog το εξής:

Λίγο μετά τη δημοσίευση της -λίγο αιχμηρής- ερώτησής μου στο προφίλ σου στο facebook, διαγράφηκα από τον κύκλο των επαφών σου. Μήπως για να μην κάνω άλλα παρόμοια σχόλια;

βεβαίως και γίνεται... εδώ έγιναν αυτά τα αίσχη πο...

2010-11-16T00:18:49.158-08:00

βεβαίως και γίνεται... εδώ έγιναν αυτά τα αίσχη που βλέπουμε. Αυτό που προτείνουμε είναι πολύ πιο απλό! Σε ένα μεγάλο κομμάτι της πλατείας, κόβουμε την πλάκα και αφήνουμε ελεύθερη την οροφή. Κατόπιν, χρησιμοποιοώντας τα ίδια με σήμερα υποστυλώματα, δημιουργούμε ένα διάτρητο στέγαστρο εκεί που χρειάζεται και αφήνουμε τον μαγαλύτερο χώρο του σταθμού ελέυθερο να αναναπνεύσει. Και μόνο το λειτουργικό κόστος από το φωτισμό και κλιματισμό του χώρου που γλυτώνουμε, αρκεί για να χρηματοδοτηθεί το έργο χωρίς δημόσιο χρήμα! Αν προσθέσουμε δε και φωτοβολταϊκά συστήματα στη διάτρητη συτή στέγη, μπορούμε να μιλάμε και για τον πρώτο πράσινο σταθμό της χώρας!

λες; γίνεται ρε ή πλάκα κάνεις; εμένα πάντως μου α...

2010-11-15T13:33:44.757-08:00

λες; γίνεται ρε ή πλάκα κάνεις; εμένα πάντως μου αρέσει. τό έγραψα και στον τοίχο του Καμίνη. Μπας και αν και.
http://www.facebook.com/kaminisG

Το ελληνικό αποτελεί προς το παρόν το μοναδικό από...

2010-10-18T02:19:45.365-07:00

Το ελληνικό αποτελεί προς το παρόν το μοναδικό απόθεμα γης μέσα στα όρια του λεκανοπεδίου. Αυτό που λέμε λοιπόν είναι πως από αυτό το απόθεμα ουσιαστικό όφελος πρέπει να έχει και ο Δήμος Αθηναίων. Και αυτό που λείπει από το Δήμο Αθηναίων, ειδικά δε από τις βορειο-δυτικές συνοικίες του δεν είναι μόνο χώροι πρασίνου, είναι η δυνατότητα να ζεις και να κινείσαι μέσα σε μια πιό ήπια μορφή οργάνωσης της δόμησης. Αυτό δεν εξασφαλίζεται ούτε από μικρούς κήπους, που συμφωνώ μαζί σας μπορούν εύκολα να γίνουν, ούτε από μικρά αποσπάσματα πεζοδρόμων... Εξ ου και η πρόταση για ένα δίκτυο, ένα μέσο δηλαδή να ενωθεί το βόρειο απόκεντρο της πόλης με το κέντρο... Να μπορείς να το περπατήσεις, να κάνεις ποδήλατο, να βγεις βόλτα, κλπ. Στις πόλεις του εξωτερικού που υπήρχαν τοίχοι, ακόμα και στη Θεσσαλονίκη, στο Ηράκλειο της Κρήτης, υπάρχουν αντίστοιχοι χώροι... Το θεαματικότερο είναι στην Κύπρο, στη Λευκωσία... Κάτι τέτοιο θέλουμε να επιτύχουμε με την πρότασή μας. Όσο για το μοντέλο ανάπτυξης που προτείνουμε, υπάρχει πολύ συζήτηση που πρέπει να γίνει... Κατά τη γνώμη μου ένας τρόπος αυτοχρηματοδότησης και προοδευτικής ολοκλήρωσης θα ήταν ο πλέον ενδεδειγμένος

Για να καταλάβω, για να αποκτήσει πράσινο ο Δήμος ...

2010-10-17T08:42:11.609-07:00

Για να καταλάβω, για να αποκτήσει πράσινο ο Δήμος Αθηναίων, η λύση είναι να διεκδικήσει μέρος του Ελληνικού; Και τι θα κάνει; Ανταλλαγή κάποιου είδους; Το Ελληνικό είναι εκεί που είναι. Ο Δήμος Αθηναίων μπορεί να απαλλοτριώσει (ή και χωρίς να απαλλοτριώσει) οικόπεδα και χώρους που δε διεκδικεί κανείς ή που έχουν εγκαταλειφθεί εδώ και έναν αιώνα και να φτιάξει εκεί πάρκα και πλατείες. Δε χρειάζεται να έχουν το μέγεθος του Εθνικού Κήπου, ίσα ίσα που είναι καλύτερα να γίνουν πολλές εστίες πρασίνου μέσα στην πόλη παρά μια μόνο μεγάλη που θα είναι μακριά από τους μισούς κατοίκους... Και νομίζω ότι σιγά σιγά κάτι γίνεται προς αυτή την κατεύθυνση.

Γιάννη συμφωνώ σε όλα απολύτως. Παράμετροι μιας εν...

2010-08-19T22:35:32.694-07:00

Γιάννη συμφωνώ σε όλα απολύτως. Παράμετροι μιας εναλλακτικής διαχείρισης του δημοσίου χώρου είναι όλα και μάλλον το παράδειγμα της Βαρκελώνης είναι αυτό που ίσως θα επέφερε την μεγάλη αλλαγή! Θα συμφωνήσεις όμως και συ πως εάν πήγαινα να γκρεμισω μια πολυκατοικία δεν θα το έκανα για να φτιάξω ένα πάρκινγκ! Μάλλον προέχουν άλλες ανάγκες που θα πρέπει να καλυφθούν... Στη Βαρκελωνη έγινε το ίδιο ακριβώς! Περιόρισαν τον χώρο του αυτοκινήτου και προήγαγαν την κίνηση πεζών και ΜΜΜ. Τέλος πράγματι ο δημόσιος χώρος πάσχει από προστασία. Οχι μόνο για τους τουρίστες αλλά για όλους μας. Πιστεύω πως γενικά θα πρέπει να μειωθούν οι σκληρές επιφάνειες και να φυτευθει η πόλη. Εκεί υπάρχει και η μεγάλη παρανομία με τις πρασιές οι οποίες ελάχιστες φορές φυτεύονται ενώ τις περισσότερες γίνονται πάρκινγκ και καφετέριες...

5) Μεγάλο θέμα Παιδείας τίθεται πρώτα από όλα για ...

2010-08-19T21:07:26.870-07:00

5) Μεγάλο θέμα Παιδείας τίθεται πρώτα από όλα για την εξάπλωση του ποδηλάτου ως μέσου μεταφοράς. Κακά τα ψέματα, ο έλληνας θεωρεί το αυτοκίνητο ένδειξη ανεξαρτησίας και στάτους κβο, και ειδικά οι άντρες και προέκταση του πουλιού τους. Για να μη μπούμε καν στη συζήτηση ότι κατά βάθος το χαίρεται το μπινελίκι που θα μπορέσει να ρίξει πότε πότε σε κανένα ταρίφα ή την προτροπή σε καμία «κυρά» να γυρίσει στο βασίλειο της κουζίνας της..
Αλλά ακόμα μεγαλύτερο ζήτημα αποτελεί ότι για να πειστεί ο πολίτης να προτιμήσει αυτό τον τρόπο μεταφοράς, θα πρέπει να νιώσει πρώτα από όλα ασφαλής με αυτή του την επιλογή. Και ενώ στο εξωτερικό για το οποίο μίλησες αυτή η αίσθηση ασφάλειας υπάρχει, σε μία πόλη όπου η οδηγική συμπεριφορά είναι αυτή που περιγράφεις στην παράγραφο «2» του κειμένου σου, σαφώς αυτή σπανίζει.
Και ακόμα και να φροντίσεις ως σχεδιαστής να δημιουργήσεις ένα εκτενές δίκτυο προστατευμένων ποδηλατοδρόμων, σίγουρα αυτοί δεν θα μπορέσουν να καλύψουν παρά ένα μικρό ποσοστό των οδικών αξόνων της πόλης. Αν σε μία διαδρομή 3 χιλιομέτρων από το σπίτι στη δουλειά του λοιπόν, ένας κάτοικος ξέρει ότι θα απολαύσει 2 τμήματα προστατευμένου ποδηλατόδρομου, μήκους ενός χιλιομέτρου το καθένα, αλλά και ένα χιλιόμετρο αγώνα ζωής και θανάτου μέσα σε τροχοφόρα που κινούνται βάση της λογικής «είμαι μεγάλος, περνάω, είσαι μικρός, σε πατάω», θα προτιμήσει να πάρει το αυτοκίνητό του. Και εδώ λοιπόν, τίθεται ένα θέμα παρόμοιο με αυτό που έθεσα παραπάνω για την ενοποίηση των ανοιχτών δημόσιων χώρων. Ένα «δίκτυο» που ασθενεί βαριά κατά σημεία του, αχρηστοποιείται εύκολα από αυτές τις σημειακές αδυναμίες του, ασχέτως της δύναμης που μπορεί να παρουσιάζει σε άλλα μέρη του.

Κλείνοντας, να προτείνω μία ακόμα ιδέα για τον δημόσιο χώρο στην Αθήνα, ως προσθήκη στις παραπάνω.
Σε ένα πρόσφατο άρθρο με τίτλο «August in Athens; what on earth am I doing here?» ( http://blogs.aljazeera.net/europe/2010/08/09/august-athens-what-am-i-doing-here ) ο αρθογράφος γράφει τα εξής :
"The city is baking, and the Greeks, who know better, have left. In their place are small groups of red-faced, sweating tourists, bravely staggering down otherwise deserted streets, hunting for patches of shade.
They move slowly from museum to ancient site, but don't really look as if they are enjoying either very much."

Η προσθήκη την οποία θα ήθελα να προτείνω έχει να κάνει με την παραπάνω παρατήρηση του αρθρογράφου και συνοψίζεται έξοχα στο σχόλιο ενός άλλου συνάδελφου blogger :

"Αν η Αθηνα θελει να κανει κατι για τον τουρισμο της, πρεπει οπωσδηποτε να βρει τροπο να περιορισει το μαρτυριο που ζουν οι καλοκαιρινοι επισκεπτες, με πολυ περισσοτερα δεντρα αλλα και στεγαστρα, τεντες, δροσερες καφετεριες διπλα στα διαφορα αξιοθετα, ευκολη επιβιβαση απο ενα μεσο μεταφορας σε αλλο, και λοιπα τρυκ που χρησιμοποιει καθε ζεστη πολη απο Σαν Διεγο μεχρι Βαρκελωνη."

1) Με βρίσκεις σύμφωνο στο θέμα της αρμοδιότητας. ...

2010-08-19T21:06:32.078-07:00

1) Με βρίσκεις σύμφωνο στο θέμα της αρμοδιότητας. Ο σχεδιασμός είναι μία διαδικασία ολιστική. Οφείλει να ξεκινάει από τη συγκρότηση ενός οράματος, το οποίο στη συνέχεια θα αναλύεται σε συγκεκριμένες στρατηγικές προτεραιότητες και θα καταλήγει τέλος σε μία σειρά εφαρμόσιμων μέτρων. Η εμπλοκή διαφορετικών οργάνων σε μία διαδικασία εφαρμογής ενός ρυθμιστικού σχεδίου, με διαφορετικές μεταξύ τους αντζέντες και σε διαφορετικά συνήθως στάδια αυτής, μόνο χάος μπορεί να προκαλέσει.
Όσον αφορά στον πολίτη όμως ο οποίος θα ήθελες «να ξέρει σε ποιόν και γιατί αναφέρεται», πιστεύω ότι ίσως να παραείσαι αισιόδοξος. Ένας από τους βασικότερους λόγους υποβάθμισης του δημόσιου χώρου στην χώρα μας είναι ακριβώς αυτή η έλλειψη ενδιαφέροντος από πλευράς των πολιτών. Μία από τις βασικότερες προτεραιότητες της οποιασδήποτε δημοτικής αρχής η οποία σκοπεύει να πάρει στα σοβαρά το θέμα του δημοσίου χώρου λοιπόν, οφείλει κατά τη γνώμη μου να είναι η ενθάρρυνση της εκδήλωσης ενδιαφέροντος από πλευράς του πολίτη για αυτόν.

3) «Θα ήταν λάθος και υποκρισία να πιστέψουμε πως με το γκρέμισμα ακόμα και 100-200 πολυκατοικιών (μιλάμε ήδη για 1000-5000 ιδιοκτήτες που θα πρέπει να συμφωνήσουν) θα αλλάξουμε σημαντικά αυτή την αναλογία. Προφανώς το μεγάλο «παιχνίδι» βρίσκεται στην αναδιανομή του μίζερου αυτού δημοσίου χώρου που κληρονομήσαμε μεταξύ πεζών και αυτοκινήτων.» Μην απορρίπτεις έτσι εύκολα το σενάριο δημιουργίας καινούργιων ανοιχτών χώρων στην πόλη. Το θαύμα της Βαρκελώνης βασίστηκε σε μία τέτοια ακριβώς σειρά μικροεπεμβάσεων σε κλίμακα γειτονιάς. Ρίξε μία ματιά σε ένα σύντομο ιστορικό της ανάπλασης της πόλης αν έχεις χρόνο, είναι άλλωστε η πιο επιτυχημένη που έχει λάβει χώρα σε μητρόπολη τα τελευταία 30 χρόνια και αφορούσε μάλιστα μία πόλη η οποία παρουσιάζει πολλές ομοιότητες με την Αθήνα ( http://knol.google.com/k/spatial-planning-challenges-in-barcelona-spain# ). Να τονίσω επίσης ότι πολλοί από τους χώρους που αξιοποιήθηκαν για το πρότζεκτ ήταν μη χτισμένα οικόπεδα, ή εγκατελειμένα κτίρια αποθηκών, κτλ.. Χωρίς να ξέρω την Αθήνα πολύ καλά, υποθέτω ότι τέτοιοι χώροι πρέπει να υπάρχουν αρκετοί και σε αυτήν. Το γκρέμισμα δεν αποτελεί μονόδρομο.

4) Η απόπειρα ενοποίησης ανοιχτών δημόσιων χώρων αποτελεί ένα εγχείρημα σαφώς ευεργετικό, αλλά ταυτοχρόνως και ιδιαίτερα δύσκολο. Η πιο σημαντική παράμετρος που οφείλει να κρατά υπόψιν του ο σχεδιαστής σε ένα τέτοιο πρότζεκτ είναι η ΣΥΝΕΠΕΙΑ σε ΌΛΟ το εύρος του έργου. Το δίκτυο δηλαδή που φιλοδοξεί ο σχεδιαστής να δημιουργηθεί μέσω της ενοποίησης «όλων των υπαρκτών «αποκομμάτων» κήπων, πλατειών και πεζοδρόμων» θα πρέπει να αντιμετωπιστεί ως μία αλυσίδα. Αν σπάσει σε ένα σημείο της, αχρηστεύεται ολόκληρη. Αυτό που κάνει με άλλα λόγια την διαφορά μεταξύ επιτυχίας και αποτυχίας τέτοιων πρότζεκτ δεν είναι το πόσο καλά “highlights” έχουν να επιδείξουν κατά σημεία, αλλά το κατά πόσο αποφεύγουν τα “downlights”(αν υπήρχε τέτοια λέξη). Όραμα θα πρέπει να είναι η προσφορά στον χρήστη της πόλης της αίσθησης ότι θα μπορούσε πραγματικά ανεμπόδιστα και ευχάριστα να περιδιαβεί το δίκτυο στην ΠΛΉΡΗ ΈΚΤΑΣΉ του άμα γουστάρει. Αυτή η εμπιστοσύνη στην ποιότητα του εργου-δικτύου που χτίζεται σε ΚΑΘΕ βήμα, είναι η δύναμή του, που θα πείσει τους χρήστες του να ξαναγαπήσουν το περπάτημα.
Και σε μία χώρα με παράδοση στην προχειρότητα, κάτι τέτοιο θα έθετε αν μη τι άλλο μία ιδιαίτερα σοβαρή πρόκληση σε επίπεδο υλοποίησης.

Εγώ "άνοιγμα" θεωρώ το εξής. Κατάργηση κ...

2010-04-03T11:35:21.755-07:00

Εγώ "άνοιγμα" θεωρώ το εξής. Κατάργηση και του ΤΕΕ και του ΤΣΜΕΔΕ, και όλων των επιμελητηρίων και ταμείων ανα επάγγελμα. Κατάργηση ελάχιστων αμοιβών και άλλων προνομίων. Κοινή δημοσια ασφαλιση και συνταξιοδότηση για όλους ανεξαρτήτως επαγγέλματος, και δυνατοτητα ιδιωτικής ασφάλισης μέσω εισφορών για αυτους που επιθυμουν το κάτι παραπάνω. Το ΤΕΕ θα μπορούσε να μεταμορφωθεί σε ένα ιδρυμα πιστοποίησης όπως λέτε, τύπου IEE στην Αγγλία. Που μπορεί μετά την περατωση των σπουδών, συμβεβλημένο με διαφορους δημόσιους και ιδιωτικούς φορείς να πιστοποιεί κάποιον ώς Chartered Engineer. Αυτο δινει σε ενα μηχανικό περαιτέρω εργοληπτικές δυνατοτητές ώς φυσικο πρόσωπο και πλεονεκτήματα στην αγορά εργασίας ("είναι δυνατό χαρτί").

Επίσης ένας μηχανικός (ή δικηγόρος ή οτιδήποτε)μπορεί να έχει και άλλες ασχολίες τις οποίες θα έπρεπε να είναι ελεύθερος να μπορεί να εκμεταλεύτει οικονομικά, και χωρίς να του βάζει εμπόδια η πολιτεία. Αναρωτιέμαι πόσο θα αύξανε την κινητικότητα της αγοράς κάτι τέτοιο;

Υ.Γ. Το ΤΕΕ με 'βάφτισε' Mηχανικό ενεργειακών συστημάτων, κάτι που δεν κατάλαβα ποτέ, μιας και ο τίτλος μου ήταν Electrical Engineer.

Συμφωνώ απόλυτα μαζί σου. Σε μια πιο προχωρημένη σ...

2010-03-21T02:34:15.822-07:00

Συμφωνώ απόλυτα μαζί σου. Σε μια πιο προχωρημένη σκέψη, το επιμελητήριο μπορεί να γίνει μηχανισμός πιστοποίησης και διαρκούς εκπαίδευσης!

Να συμπληρώσω, ως παραδείγματα, δύο θέματα για τα ...

2010-03-20T14:16:03.338-07:00

Να συμπληρώσω, ως παραδείγματα, δύο θέματα για τα οποία έχω και προσωπικό ενδιαφέρον Χάρη.
Α) Η Σχολή Χωροταξίας του Παν/μιου Θεσσαλίας δημιουργήθηκε γύρω στο 1990 και ήταν 4ετούς φοίτησης. Μετά από 4-5 χρόνια, προφανώς λόγω αδυναμίας των αποφοίτων να γίνουν δεκτοί στο ΤΕΕ, η σχολή έγινε πενταετούς φοίτησης και μετονομάστηκε σε Σχολή "Μηχανικών Χωροταξίας"... Στο μέλλον πιθανώς να έχουμε και Μηχανικούς Θεολογίας προκειμένου να εισέλθουν κάποιοι στο ΤΕΕ!

B) Απόφοιτοι ελληνικών (ή και άλλων ευρωπαϊκών) πανεπιστημίων που έκαναν μεταπτυχιακό (διάρκειας 1-2 χρόνων) ακόμη και στις καλύτερες διεθνείς σχολές δεν έχουν επαγγελματικά δικαιώματα στην Ελλάδα και χρησιμοποιούν το μεταπτυχιακό τους απλώς και μόνο ως... τίτλο τιμής. Δηλ., δεν έχουν δικαίωμα να υπογράψουν κάθε λογής μελέτες ή να προσληφθούν / προαχθούν στο δημόσιο σε αντίστοιχες θέσεις ευθύνης. Υποθέτω ότι πρόκειται για δεκάδες χιλιάδες ανθρώπους, υψηλών κατά τεκμήριο προσόντων, οι οποίοι βρίσκονται εκτός των τειχών του συστήματος, σε μια ιδιόμορφη επαγγελματική εξορία.

Και μετά κάποιοι παλαιο-πολιτικοί μας λένε διάφορα δακρύβρεκτα για το ανθρώπινο κεφάλαιο που πρέπει να κρατήσουμε στην Ελλάδα.

Υ.Γ. Θα ήμουν καχύποπτος εως αρνητικός σε κάθε μορφής "επιμελητήριο" που έχει τη δυνατότητα να αποκλείσει άλλους από την αγορά εργασίας. Είδαμε που έχει οδηγήσει αυτή η λογική.
Θα μπορούσαν τα επιμελητήρια να παρέχουν μια πιστοποίηση του επιπέδου σπουδών διαφόρων σχολών, συμβουλευτικού τύπου, ή πιστοποίηση επαγγελματικών προσόντων μεμονωμένων προσώπων (πάλι ενδεικτική / συμβουλευτική όμως και χωρίς δυνατότητα αποκλεισμού των συντεχνιακά ...ανεπιθύμητων).

Ποτε εγινε κατι σωστο σε αυτη την χωρα γιανα γινει...

2010-03-10T09:04:25.162-08:00

Ποτε εγινε κατι σωστο σε αυτη την χωρα γιανα γινει και τωρε ρε συ Χαρη ? Ωρες ωρες σου ερχεται να πιστευεις οτι δεν υπαρχει σωτηρια στον τοπο.....